III SA/Gl 1743/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Jużków po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W dniu [...] (data nadania skargi w urzędzie pocztowym) pełnomocnik R.B. "A" w M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. nr [...] z dnia [...], którą uchylono decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. nr [...]z dnia [...] i określono kwotę zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc [...]. w związku ze sprzedażą samochodu osobowego marki [...] rok produkcji [...] przed pierwszą rejestracją na terytorium kraju w wysokości [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, w skrócie p.p.s.a), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (..). Dotyczy to decyzji, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W świetle cytowanego wyżej art. 61 p.p.s.a., nie budzi wątpliwości stwierdzenie, że jest zasadą, iż zaskarżone rozstrzygnięcie w tym w szczególności decyzja administracyjna, powinno być wykonane. Wstrzymania wykonania może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności. W szczególności ostrożnie i wnikliwie należy rozważać wstrzymanie decyzji, które nakładają obowiązki finansowe. Tak jak to mamy w niniejszej sprawie. Trzeba stwierdzić, że pełnomocnik nie przybliżył jakichkolwiek okoliczności wskazujących na istnienie przesłanek o których mowa w § 3 powołanego artykułu ustawy. W uzasadnieniu skargi nie odniesiono się do przedmiotowego wniosku, a w szczególności nie wykazano, że wykonanie decyzji, która była badana przez organ odwoławczy rodziłoby skutek w postaci groźby wyrządzenia znacznej szkody, nadto zaś że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Odwołano się do art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej i naruszenie ważnego interesu publicznego w przypadku jej wykonania. Jednakże po zaznajomieniu się z aktami sprawy Sąd doszedł do przekonania, iż przedstawiony wniosek należało uwzględnić i orzekł jak w sentencji postanowienia.