III SA/Gl 1749/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Protokolant st. sekr. sąd. Marta Mielczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi M. S. (S.) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji określającej wysokość opłaty eksploatacyjnej oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. Nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , po rozpatrzeniu wniosku M. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy swoje pierwszoinstancyjne postanowienie z dnia [...] r. Nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania o stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokość opłaty eksploatacyjnej. Postanowienie wydano na podstawie na podstawie art. 61a § 1, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 267 ze zm. – dalej Kpa/. W uzasadnieniu odwołano się w pierwszej okoliczności do stanu faktycznego sprawy. W tych zaś ramach podano, że M. S. , reprezentowany przez pełnomocnika r.pr. K. G. – L. , wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji [...] z dnia [...]r. Autorka wniosku zwróciła się o przeprowadzenie rozprawy, a po stwierdzeniu nieważności o umorzenie postępowania w przedmiocie opłat eksploatacyjnych. Zarzuciła, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem: art. 2, art. 15 ust. 1, art. 86a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j.: Dz. U. 2001 r., Nr 62, poz. 628 ze zm.); art. 5 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947, ze zm.).; art. 7, 77, 61 Kpa. Zdaniem wnioskodawcy do rażącego naruszenia prawa doszło w związku z wszczęciem przez ten sam organ dwóch odrębnych postępowań administracyjnych dotyczących tego samego stanu faktycznego, a to przemieszczania mas ziemi przez wnioskodawcę na terenie nieruchomości stanowiącej jego własność. Jedno postępowanie dotyczyło prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na wydobyciu kopalin, a drugie składowania odpadów, przy czym jako odpady bądź kopaliny kwalifikowane były w obu postępowaniach te same masy ziemi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem Nr [...]z dnia [...]r. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...]r. Nr [...]uchylającej w całości decyzję Prezydenta Miasta B. Nr [...] z dnia [...] r. i umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia opłaty eksploatacyjnej w związku prowadzeniem w ramach działalności gospodarczej wydobycia kopaliny (piasku) bez wymaganej koncesji na terenie działek [...] położonych w B. przy ul. [...] za okres od września 2002r. do 28 września 2006r. oraz orzekającej co do istoty w zakresie ustalenia wysokości opłaty eksploatacyjnej za okres od 29 września 2006r. do 15 maja 2008r. w kwocie [...] zł z tytułu prowadzenia wydobycia kopalin bez wymaganej koncesji na obszarze działek o nr [...] położonych w B. przy ul. [... ]. Kolegium wyjaśniło, że zgodność z przepisami prawa decyzji objętej wnioskiem strony była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 20 marca 2012r. o sygn. akt III SA/G1 1178/11 oddalił skargę na tą decyzję i jednoznacznie wskazał, że decyzja wydana została w zgodzie z przepisami prawa. Przez wzgląd na art. 153 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej ppsa) nie jest dopuszczalne, aby organ administracji badał ponownie taką decyzję przez pryzmat wad kwalifikowanych stwierdzeniem nieważności. W stanowisku Kolegium uwzględniło treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009r. Sygn. akt I OPS 6/09. W piśmie z dnia [...] r. strona złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] zarzuciając, że Kolegium nie przeprowadziło analizy tego, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku rozważył wszystkie okoliczności wskazywane teraz jako przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności. We wniosku o stwierdzenie nieważności zarzucano naruszenie art. 2 ustawy o odpadach, poprzez błędną kwalifikacje materiału pochodzącego z pogłębiania zbiornika wodnego jako kopaliny, podczas gdy były to masy ziemne nie mające charakteru kopaliny, co wynikało z decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. Strona skarżąca podniosła, że okoliczność prowadzenia postępowania przez Prezydenta Miasta B. w sprawie nielegalnego składowania odpadów nie była rozważana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zdaniem strony w tej sytuacji brak jest przeszkód do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] r. utrzymało w mocy własne postanowienie wydane w ramach postępowania prowadzonego w pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że przedmiotem sporu jest zakres przesądzony prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego oddalającym skargę na wnioskowaną do unieważnienia decyzję. Skład orzekający Kolegium podzielił stanowisko i ocenę zaprezentowaną w postanowieniu wydanym w I instancji wskazując, że występuje nieusuwalna przeszkoda procesowa dla uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. Nr [...] z uwagi na stan powagi rzeczy osądzonej. Kolegium wskazało, że w pisemnym uzasadnieniu wyroku z dnia 20 marca 2012r. o sygn. akt III SA/G1 1178/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zawarł wypowiedź odnośnie zgodności z prawem decyzji SKO z dnia [...] r. M. S. , działając poprzez pełnomocnika, wniósł skargę na powyższe postanowienie SKO w K. z dnia [...] r. zarzucając, że wydane zostało z naruszeniem art. 61a § 1 Kpa poprzez przyjęcie, że prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 marca 2012r. sygn. akt III SA/G1 1178/11 stanowi nieusuwalną przeszkodę procesową do prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. Nr [...] . W skardze podniesiono, że w Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie rozważał kwestii ewentualnej nieważności decyzji SKO w K. przez pryzmat naruszenia wskazanych we wniosku Skarżącego przepisów prawa materialnego i procesowego. Zdaniem Skarżącego brak było podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji SKO w K. . W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska podkreślił, że skarga stanowi powielenie wcześniej podnoszonych przez podatnika zarzutów i argumentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom podatkowym skutecznie zarzucić, iż przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy przede wszystkim w ocenie składu Sądu orzekającego w tej sprawie podkreślić, że art. 6 Kpa zawiera zasadę praworządności, która jest podstawową zasadą państwa prawnego, zapisaną w art. 7 Konstytucji. Działanie na podstawie przepisów prawa oznacza działanie w ramach zakreślonych przez wymienione w art. 87 Konstytucji źródła powszechnie obowiązującego prawa, a mianowicie: Konstytucję, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz akty prawa miejscowego (te ostatnie tylko na obszarze działania organów, które je ustanowiły). Art. 6 Kpa otwiera rozdział zawierający katalog zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Zasady ogólne to najważniejsze reguły, które z jednej strony przesądzają o modelu postępowania, z drugiej - stanowią wytyczne działania dla organów administracji publicznej. Działanie zaś na podstawie przepisów prawa to z jednej strony działanie przez organ właściwy, a z drugiej - przestrzeganie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Należy zauważyć, że jakkolwiek art. 6 Kpa nakłada obowiązki wyłącznie na organ administracyjny, to i strona obowiązana jest do działania zgodnego z prawem, a także do ponoszenia ciężarów i obowiązków określonych w konkretnej ustawie w sytuacji zaistnienia prawem określonego stanu faktycznego. Z kolei przepis a_@KON@_rt. 156_@POCZ@__@KON@_ § 1 w pkt. 2 wskazywany przez stronę we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji stanowi, że organ stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która_@POCZ@__@KON@_ została wydana m.in. z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to gospodarcze lub społeczne skutki, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Jednakże w wyniku nowelizacji Kpa ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r., Nr 76, poz.409) skreślony został art. 157 § 3 i od 11 kwietnia 2011 r. problematyka dopuszczalności i trybu wszczynania postępowań administracyjnych podlega już ogólnym regułom procesowym. W tym zakresie a_@KON@_rt. 61a _@POCZ@__@KON@_§ 1 Kpa stanowi, że w sytuacji gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może nastąpić w przypadku wystąpienia niedopuszczalności tego postępowania z przyczyn podmiotowych bądź z przyczyn przedmiotowych. Do grupy przyczyn o charakterze podmiotowym należy m.in. brak zdolności prawnej czy też oczywisty brak legitymacji po stronie wnioskodawcy. Do przyczyn przedmiotowych należy zaliczyć takie okoliczności jak np. żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, która nie została jeszcze wydana; żądanie stwierdzenia nieważności aktu, który decyzją administracyjną (lub postanowieniem) nie jest; gdy w złożonym do organu administracji publicznej podaniu zostanie zawarte takie żądanie, które w ogóle nie nadaje się do załatwienia w formie prawno administracyjnej bądź oparte zostało na przesłankach nie wymienionych w katalogu art. 156 § 1 Kpa, którego podstawy unieważniania rozstrzygnięć administracyjnych są enumeratywnie wymienione w tym przepisie i wyliczenie to ma charakter zamknięty. Zauważyć także należy, że w Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r. o sygn. akt II OSK 1795/11 wyrażono pogląd, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 Kpa) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na uprzednio wydany wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. Stanowisko to jest konsekwencją wcześniejszej uchwały NSA z dnia 7 grudnia 2009 r. o sygn. akt I OPS 6/09, w której uzasadnieniu podkreślono, że w razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie, czy żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem podjętym na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 Kpa, czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 Kpa), wymaga zbadania co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Niezbędne jest zatem stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 Kpa). Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd formułując zwrot stosunkowy o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji). Możliwa jest wszakże i taka sytuacja, w której występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskaże okoliczności, które nie były objęte orzeczeniem sądu, np. fakt uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy inną decyzją ostateczną albo zwróci uwagę na fakt oddalenia skargi z powodu braku legitymacji skarżącego. Uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o istotnych dla wyniku postępowania okolicznościach sprawy spowoduje, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdzie się to, na co powoła się wnoszący żądanie. W takim wypadku, prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie byłby przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania złożonego do organu administracji żądania. Natomiast w niniejszej sprawie bezspornym jest, że wyrokiem z dnia 20 marca 2012 r. o sygn. akt III SA/Gl 1178/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na decyzję reformatoryjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] , którą uchylono w całości decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie wymierzenia opłaty eksploatacyjnej w związku z prowadzeniem w ramach działalności gospodarczej wydobycia kopaliny (piasku) bez wymaganej koncesji na terenie działek [...] , położonych w B. za okres od września 2002 r. do września 2006 r. i ustalającą opłatę eksploatacyjną za okres od września 2006 r. do maja 2008 r. w kwocie [...] zł z tytułu prowadzenia wydobycia kopalin bez wymaganej koncesji na obszarze działek o nr [...] położonych w B. i w tym zakresie orzeczono korygując precyzyjnie okres, za który naliczone zostały sporne opłaty tj. od 29 września 2006 r. do 15 maja 2008 r. W uzasadnieniu swego wyroku WSA w Gliwicach na str. 13 wówczas zaakcentował, że "Skarżący prowadzi od 1992 r. działalność gospodarczą w zakresie robót ziemnych polegającą na uszlachetnianiu kruszyw naturalnych i mineralnych poprzez płukanie i przesiewanie. Skarżący prowadzi również działalność polegającą na wykonywaniu robót ziemnych związanych z przemieszczaniem mas ziemi, robót transportowo-ziemnych, powierzchniowych, drogowych i transportowo-przewozowych. Należy podkreślić, iż decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nakazał Skarżącemu zaniechanie dalszych robót budowlanych na terenie będącym również przedmiotem niniejszego postępowania, a to w związku z realizacją zadania w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w decyzji administracyjnej dotyczącej tejże inwestycji. Natomiast już decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Wydziału Spraw Górniczych Urzędu Miasta w B. nakazał Skarżącemu prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "H" wstrzymanie wydobywania kopaliny pospolitej-piasku na terenie działek [...] . Postępowanie to ostatecznie zostało zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia z dnia 15 października 2009 r. III SA/G1 951/09 oddalającym skargę na decyzję dotyczącą wstrzymania wydobywania kopaliny pospolitej piasku. Orzeczenie to ma istotne znaczenie dla wyników postępowania w niniejszej sprawie, a to w szczególności w kontekście podnoszonych przez Skarżącego zarzutów dotyczących kwestii samego wydobywania kopaliny, jej charakteru i właściwości, braku koncesji na te czynności oraz charakteru prowadzonych prac ziemnych. Kwestie te były przedmiotem oceny dokonanej w zaskarżonej decyzji, a Sąd tę ocenę podziela. Kwestie objęte zarzutami Skarżącego regulowała ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze. Z brzmienia art. 5 ust. 1, 2 , 2a ustawy wynika, że piasek należy zaliczyć do kopalin podstawowych. Art. 6 pkt 1 tej ustawy zawiera definicję kopaliny stwierdzając, iż złożem kopaliny jest takie naturalne nagromadzenie minerałów i skał oraz innych substancji stałych, gazowych i ciekłych, których wydobywanie może przynieść korzyść gospodarczą. Dokonując ustaleń w tym zakresie organy orzekające w rozpoznawanej sprawie podjęły szereg czynności w postaci oględzin miejsca prowadzenia inwestycji udokumentowanych dokumentacją zdjęciową, przesłuchania świadków, opinii geologicznych dotyczących samej kwalifikacji kopaliny ustalając, iż znajdują się tam polodowcowe piaski i żwiry zakwalifikowane jako kruszywo budowlane. W tym miejscu należy podkreślić, iż Skarżący w toku postępowania i w skardze nie wskazał dowodów pozwalających zakwestionować powyższe ustalenia, szczególnie odnoszące się do treści opinii geologicznych oraz uwidocznionych w dokumentacji zdjęciowej znajdujących się na terenie inwestycji samochodów ciężarowych, koparek, urządzeń do segregacji kopaliny, tablic informacyjnych o możliwości zakupu piasku i żwiru. Definicje zakładu górniczego, obszaru górniczego, terenu górniczego zawarto w art. 6 pkt 7-10 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Organ dokonując oceny zebranego materiału dowodowego i charakteru działalności prowadzonej przez Skarżącego kierował się zawartymi w powołanych przepisach definicjami i uznał, iż Skarżący prowadzi działalność, która wymaga koncesji na jej prowadzenie, zaś Skarżący takiej koncesji nie posiada i nie występował o jej uzyskanie. Ponadto organ słusznie ustalił, iż zakres prac wykraczał poza działki wymienione w decyzji administracyjnej wydanej w przedmiocie prowadzenia prac budowlanych w zakresie zbiornika wodnego, a Skarżący tych ustaleń nie kwestionował. Organ ustalił również, iż działalność ta nie miała charakteru incydentalnego, co oceniono po rozmiarach prowadzonych prac i obszaru przemieszczenia gruntu. Omówione wyżej kwestie znalazły swe odzwierciedlenie w treści zaskarżonej decyzji oraz w treści decyzji z dnia [...] r. wydanej w przedmiocie wstrzymania wydobywania kopaliny. Sąd rozpoznając skargę podzielił wyżej opisane ustalenia organu i ich prawną ocenę, nie znajdując w treści skargi argumentów pozwalających na ich podważenie oraz biorąc pod uwagę przywołane wyżej rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 października 2009 r. Zachowanie Skarżącego opisane w zaskarżonej decyzji w sytuacji braku koncesji na wskazaną tam działalność stanowi nielegalne wydobycie kopalin, naruszające warunki określone w cytowanych przepisach prawa." _@KON@_ Odnosząc zatem powyższe uwarunkowania faktyczne i prawne do zastosowanego w niniejszej sprawie art. 61a Kpa i wydanego na tej podstawie zaskarżonego postanowienia utrzymującego w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie odmawiające wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji SKO w K. z dnia [...]r . w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty eksploatacyjnej za wydobycie kopalin bez wymaganej koncesji należy stwierdzić brak podstaw do uznania zasadności rozpoznawanej obecnie skargi i podnoszonych w niej zarzutów skoro kwestia legalności wnioskowanej do unieważnienia decyzji była rozważana przez WSA w Gliwicach i sprawa w tym konkretnym przedmiocie, z uwzględnieniem wszystkich ustalonych w toku postępowania administracyjnego okoliczności, była już ostatecznie rozstrzygnięta wyż. cyt. wyrokiem z dnia 20 marca 2012 r., w którym nie stwierdzono zaistnienia przesłanek z art. 145 § 1 ppsa i oddalono skargę na tą decyzję. Natomiast podnoszone przez stronę w niniejszej skardze zarzuty dotyczące naruszenie prawa przez organ tj. art. 2 ustawy o odpadach, art. 5, art. 15 i art. 85a ustawy Prawo geologiczne i górnicze oraz norm prawa procesowego tj. art. 7, art. 61 i art. 77 Kpa poprzez błędne zakwalifikowanie we wnioskowanej do unieważnienia decyzji z dnia 6 maja 2011r. mas ziemi pochodzących z pogłębiania zbiornika wodnego jako kopaliny, podczas gdy z decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. wynikało, że nie zostały one uznane za odpad, a decyzje dotyczące ustalenia kwoty opłaty eksploatacyjnej zupełnie pominęły rzekomo nielegalne składowanie odpadów tych mas ziemi – są całkowicie chybione. W sprawie zakończonej decyzją z dnia [...]r . organ badał legalność prowadzenia wydobycia kopalin bez wymaganej koncesji na obszarze działek [...] natomiast wskazywana przez stronę decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. obejmuje teren działek nr [...] w B. - czyli dotyczy zupełnie innego obszaru oraz odmiennego przedmiotu analizy i rozważań organu orzekającego. Tym samym nie wyczerpuje wskazywanego przez stronę skarżącą stanu res iudicata, który miałby znaczenia dla niniejszego postępowania. Poza tym podnoszone przez skarżącego zarzuty pominięcia przez organ powyższych okoliczności faktycznych nieuwzględnionych w dacie wydawania decyzji z dnia [...] r. – w przypadku ich słuszności - mogłyby ewentualnie wypełniać przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, zgodnie z którą w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Kwestia ta jednak nie może stanowić podstawy zainicjowania nadzwyczajnego postępowania z art. 156 Kpa, gdyż § 1 tego przepisu nie zawiera takiej możliwości. W konsekwencji powyżej przedstawionych uwarunkowań faktycznych i prawnych należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, dlatego skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.