III SA/Gl 1759/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Karpińska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi H. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (interpretacja prawa podatkowego) wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 13 maja 2008 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Wyrokiem z 13 maja 2008 r. Sąd oddalił skargę H. M. na opisane wyżej postanowienie. W dniu [...] r. (data koperty nadawczej) skarżąca złożyła w tut. Sądzie wniosek o sporządzenie uzasadniania przywołanego wyżej wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W tym ostatnim wniosku podniosła, że musiała opiekować się chorym mężem, mającym poważne problemy [...] (po operacji [...] ), w związku z czym zapomniała o rozprawie. O tym, że zapadł wyrok oddalający skargę dowiedziała się [...] r. w wyniku rozmowy jej syna z pracownikami Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Stosownie do art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., odtąd p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, z tym że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna, stosownie do art. 87 § 4 p.p.s.a. dopełnić czynności, której nie dokonała w terminie. Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy w pierwszej kolejności, iż w sprawie doszło do uchybienia terminowi. Przewidziany przez art. 141 § 2 p.p.s.a. siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę upłynął bezskutecznie w dniu [...] r. a skarżąca złożyła taki wniosek w dniu [...] r. Kolejną sprawą, która wymaga analizy jest kwestia czy skarżąca zachowała termin wynikający z art. 87 § 1 p.p.s.a., tj. czy złożyła wniosek w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Otóż ponieważ wskazaną we wniosku przesłanką uchybienia terminowi był brak wiedzy skarżącej o rozprawie w dniu 13 maja 2008 r., zatem zasadny jest wniosek, że stan ten ustał w dniu [...] r., kiedy to skarżąca uzyskała informację w tym zakresie, w wyniku rozmowy z pracownikiem Sądu, który to fakt jest znany Sądowi urzędowo. W konsekwencji nie budzi wątpliwości, że termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. został w sprawie zachowany. Ostatnią kwestią, którą należałoby zbadać jest zagadnienie ewentualnego braku winy w uchybieniu terminowi. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003, nr 8, s. 340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku ( postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Oceny w tym zakresie dokonuje się poprzez przyjęcie kryteriów idealnego wzorca osoby należycie dbającej o swoje interesy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r., sygn. akt II CRN 448/71, OSPiKA z 1972 r. nr 7-8, poz. 144). W konsekwencji przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (postanowienie NSA z 4 października 2000 r., sygn. akt I SA/Gl 560/00 niepubl., wyrok NSA z 22 maja 1997 r., sygn. akt SA/Sz, LEX nr 30478). W wypadku skarżącej nie można mówić o całkowitym wyłączeniu winy. Jakkolwiek rzeczywiście konieczność opieki nad chorym mężem mogła wiązać się z istotnymi komplikacjami w jej życiu, jednak nie uniemożliwiała jej działania w niniejszym postępowaniu. Nie ulega wątpliwości, że skarżącej prawidłowo doręczono zawiadomienie o terminie rozprawy w dniu [...] r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. [...] ) a więc już od tego czasu jeśli nie była w stanie z uwagi na sytuację domową wziąć udziału w rozprawie mogła przedsięwziąć stosowne czynności, np. zwrócić się z wnioskiem o odroczenie rozprawy lub powierzyć prowadzenie sprawy pełnomocnikowi. Zatem jakkolwiek choroba męża skarżącej w pewnym zakresie usprawiedliwia uchybienie terminu, trudno jednak uznać dość długi (trwający od [...] do [...] r.) okres bierności skarżącej za w całości przez nią niezawiniony. Wobec powyższego, na podstawie wskazanych przepisów, Sąd orzekł jak w sentencji.