III SA/Gl 176/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2016 r. przy udziale - sprawy ze skargi L. H. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia kwalifikacji do wykonywania, dozorowania i kierowania pracami geologicznymi lub górniczymi oddala skargę. Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w K. decyzją z dnia [...] r. [...] Ldz. [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późno zm., dalej Kpa), w związku z art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2015 r. poz. 196, z późno zm., dalej pgg), w związku z wnioskiem z dnia [...]r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonym przez L. H. rozstrzygniętej decyzją Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r., znak: [...], L.dz. [...], zakazującej L. H. wykonywania czynności osoby wyższego dozoru ruchu specjalności górniczej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny na okres 2 lat, I. uchylił decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] r. w części dotyczącej pkt 5 lit. a i pkt 7 oraz w części dotyczącej okresu, na który zakazano stronie wykonywania czynności osoby wyższego dozoru ruchu specjalności górniczej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny, i orzeczono zakaz wykonywania czynności na okres 18 miesięcy; II. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] r. w pozostałej części. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w niżej opisanym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia z dnia [...] r., znak: [...], L.dz. [...] Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w K. zakazał stronie wykonywania czynności osoby wyższego dozoru ruchu specjalności górniczej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny, na okres 2 lat, za to, że: 1. w dniach [...],[...] i [...] r., po zmianie rannej, nie udokumentował w książce raportowej oddziału KG-2 swojego objazdu rejonu ściany 560, co było wymagane ustaleniami "Projektu technicznego ściany 560 w pokładzie 510 w partii D obchód na poziomie 665 m", zatwierdzonym przez kierownika ruchu zakładu górniczego w dniu [...] r., zwanym dalej "projektem technicznym", oraz poleceniem Kierownika Działu Wentylacji z dnia [...] r. nr 42 zawartym w "Książce poleceń Kierownika Działu Wentylacji", zwanym dalej "poleceniem nr 42", co stanowiło rażące naruszenie § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 8 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w podziemnych zakładach górniczych (Dz.U. nr 139, poz. 1169, z późn. zm., dalej "rozporządzenie bhp"), w związku z pkt 5.1. tiret 1 "Zakresu czynności nazwa: Nadsztygar górniczy - wentylacji - Kierownik Kopalnianej Stacji Ratownictwa Górniczego, imię i nazwisko pracownika: mgr inż. L. H." z dnia [...] r., zwanego dalej "zakresem czynności", oraz poleceniem nr 42 dotyczącym obowiązku dokumentowania przez osoby dozoru wyższego każdego zjazdu w oddziałowych książkach raportowych oraz § 40 ust. 1 rozporządzenia bhp, w związku z pkt 9.1.2. projektu technicznego; 2. w dniu [...] r. na zmianie rozpoczynającej się o godzinie 6.00 nie wycofał ludzi z rejonu ściany 560 w pokładzie 510 warstwa III przystropowa, podczas przekroczeń zawartości metanu powyżej 2%, stwierdzanych metanomierzami indywidualnymi w chodniku Xla wschodnim, w opływowym prądzie powietrza, co stanowi naruszenie: art. 119 ust. 3 pgg oraz rażące naruszenie § 10 pkt 1 i § 247 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia bhp; 3. w dniu [...] r. na zmianie rozpoczynającej się o godzinie 6.00 tolerował zabudowę czujnika metanometrii automatycznej w chodniku Xla wschodnim o numerze 136 w prądzie powietrza wypływającego z lutniociągu o średnicy 400mm, co powodowało zaniżanie jego wskazań, i było niezgodne z ustaleniami Załącznika nr 4.2. projektu technicznego, co stanowi rażące naruszenie § 40 ust. 1 rozporządzenia bhp, w związku z Załącznikiem nr 4.2. projektu technicznego oraz art. 105 ust. 1 pgg; 4. w dniach [...] i [...] r. na zmianach rozpoczynających się o godzinie 6.00 nie podjął działań mających na celu spowodowanie rozpoczęcia akcji przeciwpożarowej, pomimo zaistnienia w dniu [...] r. pożaru endogenicznego w zrobach pokładu 510 w rejonie ściany 560, co stanowi naruszenie: art. 119 ust. 1 i ust. 3 pgg, rażące naruszenie § 9 ust. 1 rozporządzenia bhp, w związku z pkt 4.34. oraz pkt 5.1. tiret 4 zakresu czynności oraz § 10 pkt 1 rozporządzenia bhp, w związku z § 370 rozporządzenia bhp; 5. w dniach [...] i [...] r. na zmianach rozpoczynających się o godzinie 6.00 tolerował prowadzenie robót eksploatacyjnych w ścianie 560 w pokładzie 510 warstwa III przystropowa pomimo, że: a) w chodniku XIa wschodnim za linią zawału ściany 560 brak było zawału skał stropowych na odcinku 3 m, gdzie wyrabowano obudowę chodnikową, co stanowi rażące naruszenie § 9 ust. 1 rozporządzenia bhp, w związku z pkt 5.1. tiret 2 zakresu. czynności oraz pkt 4.3. c) "Instrukcji nr l/5-131 Tytuł: Rabowanie obudowy chodnikowej w chodniku XIa wschodnim w pokł. 510 Dw na poz. 665m", zatwierdzonej w dniu [...] r. przez kierownika ruchu zakładu górniczego, zwanej dalej "Instrukcją rabowania" oraz § 10 pkt 1 rozporządzenia bhp; b) w ścianie 560, pod stropnicami obudów zmechanizowanych od nr 147 do nr 153, tj. na odcinku ok. 9 m od strony chodnika XIa wschodniego, zabudowany był perforowany wąż przeciwpożarowy, zasilany sprężonym powietrzem, co powodowało zaniżanie wskazań czujników metanometrii automatycznej nr 134 i 135, zabudowanych w ścianie przy skrzyżowaniu z chodnikiem XIa wschodnim, co stanowi rażące naruszenie § 9 ust. 1 rozporządzenia bhp, w związku z pkt 5.1. tiret 2 zakresu czynności oraz § 10 pkt 1 rozporządzenia bhp oraz § 40 ust. 1 rozporządzenia bhp, w związku z Załącznikiem nr 4.2. projektu technicznego; 6. w dniu [...] r. na zmianie rozpoczynającej się o godzinie 6.00 dopuścił do wykonania w chodniku Xla wschodnim za linią zawału ściany 560 zawarcia z płótna, za którym na długości około 9 m do linii zawału chodnika niezlikwidowany odcinek wyrobiska był nieprzewietrzany, co doprowadziło do utworzenia zbiornika metanu, co stanowi rażące naruszenie § 9 ust. 1 rozporządzenia bhp, w związku z pkt 5.1. tiret 2 zakresu czynności oraz § 10 pkt 1 rozporządzenia bhp oraz § 40 ust. 1 rozporządzenia bhp, w związku z pkt 5.1. oraz pkt 5.4. projektu technicznego; 7. w okresie od [...] r. do dnia [...] r., będąc odpowiedzialnym za kontrolę pracy mechaników sprzętu ratowniczego w KSRG, tolerował prowadzenie szkoleń pracowników w zakresie prawidłowego użycia aparatów ucieczkowych typu KA -60 niezgodnie z Instrukcją użytkowania IU-945 "Aparat treningowy TKA-60" opracowaną przez A S.A. w T. (wydanie 4, bez daty), co polegało na tym, że osoby szkolone nie wykonywały osobiście czynności związanych z obsługą tych aparatów, co stanowi rażące naruszenie: § 9 ust. 1 rozporządzenia bhp, w związku z pkt 4.4. zakresu czynności oraz § 17 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 12 czerwca 2002r. w sprawie ratownictwa górniczego (Dz. U. Nr 94, poz. 838, z późno zm.). Na podstawie art. 108 Kpa Prezes Wyższego Urzędu Górniczego nadał zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Od omówionej decyzji strona, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wniósł wniosek z [...] r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 7 Kpa oraz art. 8 Kpa przez niepodjęcie dostatecznych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez wnioskującego o ponowne rozpatrzenie sprawy w piśmie z dnia [...] r. oraz w jego osobistym oświadczeniu z dnia [...] r., których dopuszczenie wskazywałoby ewidentnie na niezasadność wydanej w sprawie decyzji z dnia [...] r., 2) art. 10 Kpa w związku z art. 94 § 2 Kpa poprzez nie odroczenie terminu rozprawy w dniu [...] r., mimo zaistnienia ku temu zasadnych przesłanek, w konsekwencji niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, w tym na rozprawie w dniu [...] r. w czynności przesłuchania świadków G. M., A. W., bez wykazania przez organ, że podjęcie tej czynności, to jest przeprowadzenie rozprawy bez udziału strony, było konieczne ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. 3) art. 10 Kpa poprzez postawienie nowych zarzutów, o których wnioskujący o ponowne rozpatrzenie sprawy dowiedział się dopiero z treści decyzji z dnia [...] r., wskutek czego został on pozbawiony prawa do wypowiedzenia się co do tych nowych zarzutów przed wydaniem tej decyzji. 4) art. 75 § 1 Kpa poprzez nieuwzględnienie całości materiału dowodowego, w tym materiału przedstawionego przez wnioskującego o ponowne rozpatrzenie sprawy w osobistym oświadczeniu strony z dnia [...] r., i bezzasadne niedopuszczenie zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych, a to zeznań świadków G. G., J. M., P. P., K. B., M. O., a także dowodów z dokumentów, a to Książki Szkoleń na sprzęt ochronny układu oddechowego: AU-9L, SR-60, KA-60, OXY-6000; protokołów konsultacji z zakresu ratownictwa górniczego przeprowadzonej w B S.A. w KWK C, Dziennika Kopalnianej Stacji Ratownictwa Górniczego, Instrukcji nr 1/5-131 "Rabowanie obudowy chodnikowej w chodniku Xla wsch. w pokł. 510Dw na poz. 665 m, zakresu czynności strony, protokołu [...] Kontroli doraźnej, pisma Wiceprezesa zarządu ds. produkcji B S.A. mgr inż. R. Ł.. 5) art. 77 § 1 Kpa w związku z art. 80 Kpa poprzez niewywiązanie się z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w wyniku czego została wydana błędna decyzja w przedmiotowej sprawie, w konsekwencji zaniechanie przez organ administracji państwowej podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy wnioskujący o ponowne rozpatrzenie sprawy powoływał się na określone i ważne dla niej okoliczności wskazane w oświadczeniu z dnia [...] r.; 6) art. 78 § 1 i 2 Kpa poprzez bezzasadne nieuwzględnienie wniosków dowodowych wnioskującego o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazanych w oświadczeniu strony z dnia [...] r. Ponadto pełnomocnik podniósł, że naruszenie ww. przepisów postępowania administracyjnego doprowadziło do dokonania przez organ I instancji błędnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego. Rozpatrując powyższy wniosek, Prezes Wyższego Urzędu Górniczego jako organ II instancji, dopuścił dowody wnioskowane przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] r., tj.: 1. Książkę Szkoleń na sprzęt ochrony układu oddechowego AU-9L, SR-60, KA-60, OXY 6000 z lat 2013 i 2014, 2. Protokoły z konsultacji w zakresie ratownictwa górniczego przeprowadzonych w B S.A. w KWK C przez przedstawicieli Centralnej Stacji Ratownictwa Górniczego S.A. w B. z dnia [...] r. i [...] r., 3. Protokół Nr [...] kontroli doraźnej z dnia [...] r. przeprowadzonej przez pracowników Okręgowego Urzędu Górniczego w K. w B S.A. KWK C w M., 4. Pismo B S.A. KWK C w M. do Wiceprezesa Zarządu ds. Produkcji B S.A. mgr inż. R. Ł. z dnia [...] r., 5. Protokół z zeznań świadka G. P. z dnia [...] r., 6. Protokół z zeznań świadka M. O. z dnia [...] r., 7. Protokół z zeznań świadka K. H. z dnia [...] r., 8. Protokół z zeznań świadka M. W. z dnia [...] r., 9. Protokół przesłuchania strony L. H. z dnia [...] r. oraz oświadczenie strony z dnia [...] r., 10. Wyciąg z Dziennika Kopalnianej Stacji Ratownictwa Górniczego z dnia [...] r. , 11. Wyciąg z ekspertyzy wykonanej przez Akademię Górniczo-Hutniczą im. Stanisława Staszica w Krakowie Wydział Górnictwa i Geoinżynierii Katedra Górnictwa Podziemnego zatytułowanej: "Analiza sposobu przewietrzania, zagrożenia pożarowego, metanowego i zabezpieczeń gazometrycznych w rejonie ściany 560 w pokładzie 510 III w-wa na poziomie 665 m w B S.A. w KWK C w M.". Powyższe wynika z postanowienia Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] r., znak: [...], L.dz. [...]; protokołu z rozprawy administracyjnej z dnia [...] r.; protokołu z rozprawy administracyjnej z dnia [...] r., protokołu z rozprawy administracyjnej z dnia [...] r. i postanowienia Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] r., znak: [...], L.dz. [...]. Rozważając zasadność zarzutów podniesionych przez stronę Prezes Wyższego Urzędu Górniczego, działający jako organ II instancji, dokonał ponownej analizy stanu faktycznego, ustalonego w oparciu o uzupełniony materiał dowodowy oraz na podstawie zeznań świadków przesłuchanych na rozprawie administracyjnej w dniach: [...] r., [...] r., przesłuchania strony na rozprawie administracyjnej w dniu [...] r. oraz oświadczenie strony z dnia [...] r. i uznał, iż zasługują one na częściowe uwzględnienie. W związku z tym uchylił decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] r. w części dotyczącej okresu, na który zakazano Stronie wykonywania czynności osoby wyższego dozoru ruchu specjalności górniczej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny, oraz w części dotyczącej pkt 5 lit. a i pkt 7 przedmiotowej decyzji i orzekł zakaz wykonywania czynności na okres 18 miesięcy. W pozostałej części decyzję z dnia [...] r. utrzymał w mocy. Odnośnie nieprawidłowości, opisanej w pkt 1 zaskarżonej decyzji dotyczącej nie udokumentowania w książce raportowej oddziału KG-2 w dniach [...],[...]i [...] r. po zmianie rannej objazdów rejonu ściany 560, co było wymagane ustaleniami zawartymi w projekcie technicznym oraz poleceniem nr 42 kierownika Działu Wentylacji z dnia [...] r. organ II instancji ustalił, że w dniu [...] r. kierownik ruchu zakładu górniczego B S.A. KWK C w M. zatwierdził projekt techniczny (dowód: "Projekt techniczny ściany 560 w pokładzie 510 w partii D wschód na poziomie 665 m"). W dniu [...] r. Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w K. w drodze decyzji, pozwolił na oddanie do ruchu ściany 560, w warstwie przystropowej pokładu 510 w partii D na poziomie 665 m, prowadzonej w warunkach specjalnych, tj. w III stopniu zagrożenia tąpaniami, IV kategorii zagrożenia metanowego oraz poniżej poziomu udostępnienia, na zasadach ujętych w projekcie technicznym. Przestrzeganie postanowień projektu technicznego nakazuje § 40 ust. 1 rozporządzenia bhp, w myśl, którego "Roboty górnicze prowadzi się na podstawie dokumentacji określającej w sposób szczegółowy sytuację geologiczną i górniczą". Strona jako osoba wyższego dozoru ruchu specjalności górniczej, Kierownik KSRG - nadsztygar górniczy wentylacji, chcąc wykonywać prawidłowo swoje obowiązki związane z zajmowanym stanowiskiem musiał znać ustalenia projektu technicznego, o czym świadczą zeznania świadka G. M. na rozprawie administracyjnej z [...] r. gdzie potwierdził, że osoby wyższego dozoru ruchu zatrudnione w TW były zapoznane z ustaleniami "Projektu technicznego ściany 560 w pokładzie 510, partia D wschód na poziomie 665m". Pkt 9.1.2. projektu technicznego odnosi się do organizacji kontroli ściany w trakcie prowadzenia eksploatacji i zawiera następujący zapis: "osoby wyznaczone do kontroli dokumentować będą w/w kontrole wpisem do oddziałowej książki raportowej oddziału zatrudnionego przy eksploatacji ścianą 560 z zaznaczeniem ewentualnych nieprawidłowości". Do osób, które miały kontrolować ścianę 560 w trakcie eksploatacji należały osoby zatrudnione w Dziale Wentylacji, w tym: osoby dozoru ruchu działu wentylacji, kierownicy zmian - osoby wyższego dozoru ruchu w specjalności górniczej - wentylacja. Skarżący zajmował stanowisko Kierownika KSRG - nadsztygara górniczego wentylacji, a zatem zobowiązany był do kontrolowania ściany 560 w trybie wskazanym dla osób dozoru ruchu działu wentylacji ("Projekt techniczny ściany 560 w pokładzie 510 w partii D wschód na poziomie 665 m" str. 81 i 82). Zgodnie z projektem technicznym, właściwym dokumentem do dokonywania wpisów dotyczących dokonanych objazdów była oddziałowa książka raportowa oddziału KG- 2, tj. oddziału prowadzącego eksploatację pokładu 510 ścianą 560. Zgodnie z pkt 5.1. tiret 1 zakresu czynności Skarżącego zobowiązał się do "sumiennego i starannego wykonywania pracy, stosowania się do poleceń przełożonego [. . .}". Do przestrzegania zakresu czynności każda osoba dozoru ruchu i kierownictwa zakładu górniczego jest zobowiązana na mocy § 9 ust. 1 rozporządzenia bhp, zgodnie z którym: "osoba kierownictwa i dozoru ruchu powinna przestrzegać ustalonego dla niej i zatwierdzonego przez kierownika ruchu zakładu górniczego zakresu czynności, określającego jego obowiązki, uprawnienia i zakres odpowiedzialności". W swoim oświadczeniu złożonym na rozprawie administracyjnej w dniu [...] r. Skarżący wyjaśnił, że brak udokumentowania objazdów spowodowany był niemożnością znalezienia książki raportowej oddziału KG -2. Fakt ten zgłosił w dniu [...] r. dr inż. G. P., od którego otrzymał polecenie niezwłocznego uzupełnienia tych książek. Podkreślił, że w dniu [...] r. rozmawiał na dole z D., P. i inżynierem wentylacji G., a D. oświadczył, że książka jest dostępna, jednak nie było jej w biurze. W dniach [...] i [...] nie rozmawiał z nikim na ten temat, poza P.. Jednak do dnia [...] r. L. H. nie uzupełnił wpisów za dzień [...] i [...] r. i dodatkowo nie dokonał wpisu w dniu [...] r. Zdaniem organu II instancji Skarżący nie uzupełniając wpisów w książce w dniach [...],[...] i [...]r. nie dołożył należytej staranności w celu uzupełnienia powyższych wpisów w kolejnych dniach, mimo wpisu Kierownika Działu Wentylacji w Książce poleceń Kierownika Działu Wentylacji w dniu [...]r. polecenia nr 42: "Przypominam osobom dozoru wyższego o dokumentowaniu każdego zjazdu w oddziałowych książkach raportowych. Kopia każdego objazdu powinna zostać zarchiwizowana w sekretariacie Działu Wentylacji".). Polecenie to zostało przekazane za podpisem do wiadomości wszystkim osobom wyższego dozoru Działu Wentylacji, w tym Skarżącemu, który zlekceważył polecenie służbowe poprzez nie udokumentowanie książce raportowej oddziału KG-2 w dniach [...],[...] i [...] r. po zmianie rannej objazdów rejonu ściany 560. Wyżej opisane zachowanie strony, jako osoby wyższego dozoru ruchu w specjalności górniczej - wentylacja, stanowi rażące naruszenie § 9 ust. 1 rozporządzenia bhp, w związku z pkt 5.1. tiret 1 zakresu czynności oraz poleceniem nr 42 dotyczącym obowiązku dokumentowania przez osoby dozoru wyższego każdego zjazdu w oddziałowych książkach raportowych oraz § 40 ust. 1 rozporządzenia bhp, w związku z pkt 9.1.2. projektu technicznego. Odnośnie nieprawidłowości opisanej w pkt 2 zaskarżonej decyzji, dotyczącej nie wycofania w dniu [...] r. na zmianie rozpoczynającej się o godzinie 6°° ludzi z rejonu ściany 560 w pokładzie 510 warstwa III przystropowa, podczas przekroczeń zawartości metanu powyżej 2%, stwierdzanych metanomierzami indywidualnymi w chodniku Xla wschodnim, w opływowym prądzie powietrza, organ II instancji powołał się na art. 119 ust. 3 pgg, który w przypadku powstania stanu zagrożenia życia lub zdrowia osób przebywających w zakładzie górniczym, nakazuje niezwłocznie wstrzymanie prowadzenia ruchu w strefie zagrożenia, wycofanie ludzi w bezpieczne miejsce i podjęcie niezbędnych działań w celu usunięcia zagrożenia. Również § 247 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia bhp wskazuje, że "w przypadku gdy w wyrobisku zawartość metanu wynosi powyżej 2%, niezwłocznie wycofuje się ludzi z zagrożonych wyrobisk". Powyższe ustalono na podstawie zeznań świadków J. B. zatrudnionego w dniu [...] r. na zmianie od godz. 6.00, który zeznał, że w trakcie rabunku obudowy wykonywał przyrządem typu X-am kontrolne pomiary metanu stwierdzając jego zawartość powyżej 5 %. Fakt ten zgłaszał skarżącemu, który był obecny przez cały czas trwania rabunku. Każdorazowo polecał przewietrzać miejsce rabunku i zlewać wodą odrzwia obudowy. Polecania te wykonywano w taki sposób, że przewieszano strumienice, jednakże ich przebudowa powodowała pojawienie się metanu w innej części wyrobiska. Natomiast J. P., w dniu [...] r. pracujący na zmianie od godz. 6.00, słuchany jako świadek zeznał, że w dniu [...] r. przodowy B. miał przy sobie metanomierz, który w miejscu rabunku obudowy wskazywał na zawartość metanu w powietrzu przekraczającą 5%. Przed rabunkiem strumienice każdorazowo przebudowywano w taki sposób aby powietrze wypływało z nich bezpośrednio na rabowany element obudowy. Po przesunięciu metanomierza za strumienice natychmiast wskazywał on przekroczenie zawartości metanu powyżej 5%. O sytuacji tej wiedziały obecne na miejscu osoby dozoru, tj. H. i K.. Powyższe zeznania dodatkowo potwierdzają obecność strony w dniu [...] r. na zmianie rozpoczynającej się o godzinie 6.00 w rejonie ściany 560 w chodniku XIa wschodnim. Jako osoba wyższego dozoru ruchu specjalności górniczej - wentylacja był świadom zagrożenia wynikającego dla pracowników w sytuacji przekroczenia zawartości metanu powyżej 5%, gdy przepis jako wartość graniczną dopuszcza 2%. Biorąc pod uwagę powyższe, organ II instancji nie dał wiary wyjaśnieniom strony z dnia [...] r., jakoby w strefie, w której prowadzone były przygotowania do rabunku nie stwierdził przekroczeń stężeń CH4, maksymalne stężenie wynosiło od 1,6% do 1,8%, a pomiar w tzw. głębokim zawale, mierzony poprzez wyciągnięcie ręki za obudowę przy pomocy wężyka i kilofka sztygarskiego, gdzie stężenia wynosiły około 250ppm, a CH4 wynosiło około 3,5%. Przekroczenie, które wzbudziło sygnał alarmowy przyrządu PAC 7000 nie wyłączy się, nawet gdy stężenia są dopuszczalne. Należy manualnie taki przyrząd wyłączyć. Z uwagi na powyższe pomiary, pracownicy mogli zauważyć sygnał alarmowy, ale nie wskazywał on rzeczywistych pomiarów. Ustalony przez organ stan faktyczny wskazuje, że strona będąc osobą wyższego dozoru ruchu powinna organizować i prowadzić pracę, w sposób zapewniający bezpieczeństwo pracowników i zakładu górniczego, czego, jak wynika z przytoczonych zeznań przywołanych dowodów, nie uczynił, czym rażąco naruszył § 10 pkt 1 i § 247 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia bhp. Poprzez nie wycofanie ludzi w bezpieczne miejsce w przypadku powstania stanu zagrożenia życia lub zdrowia osób przebywających w zakładzie górniczym, a takim stanem było niewątpliwie przekroczenie zawartości metanu w powietrzu powyżej 2%, naruszył on jednocześnie art. 119 ust. 3 Pgg. Odnośnie zarzutu opisanego w pkt 3 zaskarżonej decyzji, dotyczącego tolerowania w dniu [...] r. na zmianie rozpoczynającej się o godzinie 6,00 zabudowy czujnika metanometrii automatycznej w chodniku XIa wschodnim o numerze 136 w prądzie powietrza wypływającego z lutniociągu o średnicy 400mm, co powodowało zaniżanie jego wskazań odwołano się do projektu technicznego, Załącznik nr 4.2 zostały dołączone "Ustalenia Kierownika Działu Wentylacji w zakresie zabudowy pomocniczych urządzeń wentylacyjnych w rejonie skrzyżowania ściany 560 z chodnikiem XIa wsch. w pokładzie 510 Dw" z dnia [...] r., zwane dalej "ustaleniami". Integralną część ustaleń stanowi "Rysunek pomocniczych urządzeń wentylacyjnych w rejonie skrzyżowania ściany 560 z chodnikiem XIa wsch. w pokładzie 510 Dw". Wynika z niego sposób, w jaki powinny być prawidłowo zabudowane czujniki metanometrii automatycznej w rejonie skrzyżowania ściany 560 z chodnikiem XIa wsch. w pokładzie 510 Dw. Jednym z nich był czujnik metanometrii automatycznej o numerze 136 tzw. "czujnik przyzawałowy". Prawidłowo zabudowany czujnik powinien znajdować się w odległości od 1m do 2m od osłonięcia zawału, po północnej stronie przegrody wentylacyjnej, tak jak to wskazuje rysunek zamieszczony w załączniku nr 4.2. do projektu technicznego. Powyższe znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadków i tak J. B., który będąc zatrudniony w dniu [...] r. na zmianie od godz. 6,00 zeznał, że czujniki metanometrii zabudowane były w taki sposób, że na czujnik zabudowany przed zawarciem oddziaływał prąd powietrza z lutniociągu i strumienic, natomiast na czujniki zabudowane w ścianie prąd powietrza wypływający z węża p.poż. Natomiast świadek M. O., który zatrudniony był w dniu [...] r. na zmianie od godz. 6,00 zeznał, że jeden czujnik metanometrii wisiał pod stropnicą ostatniej sekcji obudowy zmechanizowanej nad napędem pomocniczym przenośnika ścianowego. Drugi, "przyzawałowy ", zabudowany był w strumieniu powietrza wypływającego z lutniociągu, maksymalnie do 0,5m od wylotu lutniociągu. O lokalizacji czujnika "przyzawałowego" mówił przodowemu B. w obecności H. i K. i obecnego na miejscu metaniarz. Nie zostały podjęte żadne działania, tylko H. polecił zlać wodą odrzwia obudowy i jak najszybciej wykonać rabunek obudowy. Świadek J. P. zatrudniony w dniu [...] r. na zmianie od godz. 6,00 zeznał, że jeden czujnik wisiał pod stropnicą ostatniej sekcji obudowy zmechanizowanej nad napędem pomocniczym przenośnika ścianowego. Drugi, "przyzawałowy", zabudowany był od strony południowej ociosu chodnika X/a wsch., w oknie ściany, około 1,0m od końca sekcji obudowy zmechanizowanej, w taki sposób, że obejmował go strumień powietrza wypływającego z lutniociągu. Nie zwrócił uwagi na zabudowę pozostałych czujników metanometrii automatycznej. O lokalizacji czujnika "przyzawałowego" nie informował przodowego B. ponieważ wiedział, że lokalizacja tego czujnika jest mu znana, gdyż przed rozpoczęciem pracy kontrolował stan zagrożenia metanowego w tym rejonie. Z tego samego powodu nie informował nadsztygara H. i K.. W jego ocenie świadomie tolerowali oni taki stan rzeczy. Organ II instancji biorąc pod uwagę zebrane dowody nie dał wiary wyjaśnieniom strony z dnia [...] r., w których stwierdził, że w dniach [...],[...], [...] r. na zmianie rozpoczynającej się o godz. 6:00, podczas kontroli skrzyżowania chodnika X/a wschodniego, nie stwierdził nieprawidłowości związanych z zabudową czujnika metanometrii automatycznej o numerze 136, a nikt ze zmiany pierwszej, w tym metaniarze, nie sygnalizowali powyższych nieprawidłowości. Odnośnie wskazanych przez stronę niekonsekwencji w stanowisku organu organ ten ustalił, że w postanowieniu Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] r. zaistniała oczywista pomyłka pisarska, albowiem wszystkie dopuszczone tym postanowieniem dowody w zakresie zabudowy przedmiotowego czujnika dotyczą dnia [...] r. Organ dopuszczając poszczególne dowody wskazał, na jaką okoliczność zostały one dopuszczone. Fakt tolerowania przez stronę w dniu [...] r. na zmianie rozpoczynającej się o godzinie 6,00 zabudowy czujnika metanometrii automatycznej w chodniku Xla wschodnim o numerze 136 w prądzie powietrza wypływającego z lutniociągu o średnicy 400mm, co powodowało zaniżanie jego wskazań i nie rozpoznawanie faktycznego poziomu zagrożenia metanowego, jest rażącym naruszeniem § 40 ust. 1 rozporządzenia bhp, w związku z Załącznikiem nr 4.2. projektu technicznego. Strona naruszyła również art. 105 ust. 1 pgg zgodnie z którym ruch zakładu górniczego prowadzi się w sposób zgodny z przepisami prawa, w szczególności na podstawie planu ruchu zakładu górniczego, a także zgodnie z zasadami techniki górniczej, a zatem czujniki metanometrii automatycznej, których prawidłowe odczyty wpływają na właściwą ocenę stanu zagrożenia metanowego, nie mogą być zabudowane w prądzie powietrza wypływającego z lutniociągu. W odniesieniu do nieprawidłowości, o której mowa w pkt 4 zaskarżonej decyzji, związanej z niepodjęciem w dniach [...] i [...] r. na zmianach rozpoczynających się o godzinie 6,00 działań mających na celu spowodowanie rozpoczęcia akcji przeciwpożarowej, pomimo zaistnienia w dniu [...] r. pożaru endogenicznego w zrobach pokładu 510 w rejonie ściany 560, organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 119 ust. 3 pgg w przypadku powstania stanu zagrożenia życia lub zdrowia osób przebywających w zakładzie górniczym, niezwłocznie wstrzymuje się prowadzenie ruchu w strefie zagrożenia, wycofuje się ludzi w bezpieczne miejsce i podejmuje się niezbędne działania, w tym środki dostępne w celu usunięcia stanu zagrożenia. Zgodnie z § 370 ust. 1 rozporządzenia bhp przez pożar podziemny rozumie się wystąpienie w wyrobisku podziemnym otwartego ognia - żarzącej lub palącej się płomieniem otwartym substancji oraz utrzymywanie się w powietrzu kopalnianym dymów lub utrzymywanie się w przepływowym prądzie powietrza stężenia tlenku węgla powyżej 0,0026%. Powyższe odniesiono do zeznań J. O., zatrudnionego w dniu [...] r. na zmianie rozpoczynającej się od godz. 22,00, który stwierdził stężenia w przekroju wyrobiska na skrzyżowaniu chodnika X/a wsch. ze ścianą 560 - rzędu 50-60 ppm. Pomiar z zawału chodnika X/a wsch. wynosił około 1000 ppm. Na tej zmianie razem ze świadkiem był nadsztygar wentylacji S. F., któremu natychmiast przekazał informację o stwierdzonych przekroczeniach CO. Występowanie przekroczeń tlenku potwierdził również M. L., zatrudniony w dniu [...] r. na zmianie od godz. 11,00, który zeznał, że po przyjściu w rejon skrzyżowania chodnika X/a wsch. ze ścianą metaniarz powiedział, że w obiegowym prądzie powietrza zawartość tlenku węgla wynosi około 200 ppm, a w zawale chodnika zwartość CO wynosiła do 600 ppm. Nadsztygar K. powiedział, że w każdej chwili może być ogłoszona akcja pożarowa z uwagi na podwyższone zwartości tlenku węgla i metanu, a na początku zmiany kierownik H. mówił, że powinna być ogłoszona akcja pożarowa. Do końca zmiany nikt akcji nie ogłosił. A. B., zatrudniony w dniu [...] r. na zmianie rozpoczynającej się od godz. 24,00 stwierdził, że w pochylni I wsch. na północ od chodnika wentylacyjnego łączącego stwierdził w tym dniu zawartość CO około 15 ppm i około 0,5% CH4. W odległości 100m od linii likwidacji chodnika X/a wsch. zawartości te wynosiły: CO od 20ppm do 50ppm i CH4 od 0,6% do 1,2%. W jego ocenie znaczący wzrost zagrożenia pożarowego w rejonie ściany 560 nastąpił w dniu [...] r., ponieważ przyrząd mój sygnalizował przekroczenia CO w powietrzu w chodniku X/a wsch., a w dniach [...] i [...] r. przekroczeń takich nie stwierdzał. Świadek M. Ś., zatrudniony w dniu [...] r. na zmianie od godz. 11,00, zeznał, że w dniu [...] r. na wylocie z rejonu ściany, tj. w pochylni I wsch. na północ od chodnika wentylacyjnego łączącego stwierdził zawartość CO w powietrzu 30ppm oraz CH4 od 1,6% do 1,8%. Było to około godziny 17,00, gdy wyjeżdżał na powierzchnię. Dodatkowo w chodniku X/a wsch., praktycznie na całej jego długości zawartość CO w powietrzu wynosiła do około 60ppm, a CH4 do 1,8%. Za kierownicą z płótna w chodniku X/a wsch. zawartość CO w powietrzu wynosiła 600ppm, a CH4 powyżej 5,0%. W jego ocenie zagrożenie pożarowe wzrosło od [...] r. W tym dniu zmierzył w zawale chodnika X/a wsch. zawartość CO 190 ppm, a można już było mówić już o pożarze w zrobach ściany 560. O pożarze endogenicznym świadczą również zeznania J. S., zatrudnionego w dniu [...] r. na zmianie od godz. 6,00, który wskazał, że na wylocie z rejonu ściany, tj. w pochylni I wsch. na północ od chodnika wentylacyjnego łączącego stwierdził zawartość CO w powietrzu 80ppm oraz CH4 do 1,2%. Było to około godziny 7, na samym początku dniówki. Dodatkowo w chodniku X/a wsch., na całej jego długości zawartość CO w powietrzu wynosiła do około 100ppm, a CH4 także do 1,2%. Za kierownicą z płótna w chodniku Xla wsch. zawartość CO w powietrzu wynosiła około 1000ppm, a CH4 powyżej 5,0%. Z zeznań świadków J. G. i P. P. wynika, że pożar endogeniczny istniał już w dniu [...] r. J. G., zatrudniony w dniu -[...] r. na zmianie od godz. 16,30, stwierdził, że na wylocie z rejonu ściany, tj. w pochylni I wsch. na północ od chodnika wentylacyjnego łączącego stwierdziłem zawartość CO w powietrzu do około 14ppm oraz CH4 od 1,2% do 1,3%. Dodatkowo w chodniku XIa wsch., na długości wyrobiska od miejsca jego likwidacji do około 40,0m przed ścianą zawartość CO w powietrzu wynosiła około 34ppm, a CH4 do 1,6%. Powyższe zawartości CO i CH4 zmierzone w chodniku XIa wsch. utrzymywały się w powietrzu przez całą zmianę. Za kierownicą z płótna w chodniku XIa wsch. zawartość CO w powietrzu wynosiła 230ppm, na początku zmiany i 250ppm na końcu. Świadek zatrudniony był tylko w dniach [...] i [...] r., a w jego ocenie zagrożenie metanowe utrzymywało się na niezmienionym poziomie, a w dniu [...]r. istniał już pożar endogenny. Natomiast świadek P. P., zatrudniony w dniu [...] r. na zmianie od godz. 6,00 zeznał, że przed ściągnięciem zawarcia zabudowanego około 0,5m za ścianą 560 stwierdził w rejonie skrzyżowania z chodnikiem XIa wsch. zawartość CH4 w opływowym prądzie powietrza 1,5% oraz CO około 26ppm. Po zdemontowaniu płótna, które stanowiło zawarcie, w rejonie tym stwierdził wzrost CO do 35ppm oraz CH4 do 1,8%. Około 2,0m za linią likwidacji ściany 560 zawartości te wynosiły: CO do 70ppm oraz 4,8% CH4. W tym czasie jego przyrząd wskazywał podobnie jak wcześniej zawartość CO w powietrzu 35ppm oraz około 1,8% CH4. Idąc w kierunku ściany, będąc przed przegrodą wentylacyjną, tj. w odległości około 12m przed ścianą 560 przyrząd ponownie zaczął sygnalizować przekroczenie CO w powietrzu powyżej 30ppm. Gdy wrócił z powrotem przed strefę szczególnego zagrożenia tąpaniami przekazał H. raport. Na podstawie porównania wyników z pomiarów wykonanych w obu dniach zagrożenie pożarowe i etanowe wzrosło, a w dniu [...]r. był już pożar. Z przytoczonych zeznań świadków wynika jednoznacznie, że w dniach [...] i [...] r. w zrobach pokładu 510 w rejonie ściany 560 był pożar endogeniczny, a skarżący był tam obecny i wiedział o zagrożeniach. Analizując zeznania świadków organ wskazał, że strona jako osoba wyższego dozoru ruchu specjalności górniczej - wentylacja, posiadająca wynikającą z długoletniego doświadczenia wiedzę w zakresie zagrożenia pożarowego, w szczególny sposób powinna zareagować na zaistniałą, zastaną w rejonie ściany 560, sytuację, czego nie uczynił, czym naruszył art. 119 ust. 1 pgg. Fakt występowania pożaru endogenicznego w zrobach pokładu 510 w rejonie ściany 560 potwierdza również ekspertyza wykonana przez Akademię Górniczo-Hutniczą im. Stanisława Staszica w Krakowie Wydział Górnictwa i Geoinżynierii Katedra Górnictwa Podziemnego: "Analiza sposoby przewietrzania, zagrożenia pożarowego, metanowego i zabezpieczeń gazometrycznych w rejonie ściany 560 w pokładzie 510 III w-wa na poziomie 665 m w B S.A. w KWK C w M.". W opinii stwierdzono, że mając na uwadze wskazania stężenia tlenku węgla na czujnikach C045ll, C04332 i C04212 w nocy z [...] na [...] r. zgodnie z obowiązującymi przepisami wystąpił pożar endogeniczny w zrobach ściany 560 i należało przystąpić do tamowania rejonu ściany 560, a nie prowadzić działań zmierzających do jego gaszenia przez podawanie wody, pyłów i zawiesin pyłów. Zeznania świadków cytowane wyższej zostały uwiarygodnione przez ekspertyzę. Mając powyższe na uwadze organ II instancji nie dał wiary wyjaśnieniom strony złożonym w dniu [...] r., że podczas kontroli rejonu ściany 560 w dniach [...] i [...] na zmianach rozpoczynających się o godz. 6:00, nie było symptomów wskazujących zgodnie z definicją pożaru, otwartego ognia, żarzącej lub palącej się płomieniem substancji oraz utrzymywania się w powietrzu dymów lub utrzymywania się w przepływowym prądzie powietrza tlenków węgla powyżej 0,0026% Co. Okresowo wartości przekraczające 26ppm pojawiały się na odcinku około 10m od osłonięcia zawału lub gdy w rejonie pojawiały się kolejki spalinowe. Organ II instancji uznał, że wyjaśnienia strony są odosobnione i sprzeczne z ustalonym na podstawie zeznań świadków stanem faktycznym i ekspertyzą. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie organu II instancji nie podjęcie przez stronę wymaganych działań naruszyło art. 119 ust. 1 i st. 3 Pgg, jak i rażąco naruszyło § 9 ust. 1 rozporządzenia bhp, w związku z pkt 4.34. oraz pkt 5.1. tiret 4 zakresu czynności, które zobowiązywały go do niezwłocznego zatrzymania robót w razie stwierdzenia jakichkolwiek zagrożeń oraz natychmiastowego zawiadomienia przełożonych, jak również niezwłocznego ostrzegania pracowników znajdujących się w rejonie zagrożenia o grożącym im niebezpieczeństwie. Odnośnie nieprawidłowości opisanej w pkt 5 niniejszej decyzji, dotyczącej tolerowania dniach [...] i [...] r. na zmianach rozpoczynających się o godzinie 6,00 prowadzenia robót eksploatacyjnych w ścianie 560 w pokładzie 510 warstwa III przystropowa pomimo, że: a) w chodniku Xla wschodnim za linią zawału ściany 560 brak było zawału skał stropowych na odcinku 3,0m, gdzie wyrabowano obudowę chodnikową, a) w ścianie 560, pod stropnicami obudów zmechanizowanych od nr 147 do nr 153, tj. na odcinku ok. 9,0m od strony chodnika Xla wschodniego, zabudowany był perforowany wąż przeciwpożarowy, zasilany sprężonym powietrzem, co powodowało zaniżanie wskazań czujników metanometrii automatycznej nr 134 i 135, zabudowanych w ścianie przy skrzyżowaniu z chodnikiem Xla wschodnim, Organ II instancji stwierdził, że przestrzeganie postanowień projektu technicznego nakazuje § 40 ust. 1 rozporządzenia bhp, w myśl, którego "Roboty górnicze prowadzi się na podstawie dokumentacji określającej w sposób szczegółowy sytuację geologiczną i górniczą". W dniu [...] r. kierownik ruchu zakładu górniczego zatwierdził "Instrukcję nr l/5-131 Tytuł: Rabowanie obudowy chodnikowej w chodniku XIa wschodnim w pokł. 510 Dw na poz. 665m" z dnia [...] r., zwaną dalej "instrukcją". Jak wynika z pkt 4.3. c) instrukcji" w przypadku braku samoistnego zawału po wyrabowaniu obudowy chodnikowej dalszy rabunek należy przerwać, a zawał skał stropowych wymusić przy użyciu robót strzałowych zgodnie z opracowana metryką strzałową". Bezsprzecznie w trakcie postępowania na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalony został fakt braku zawału skał stropowych w chodniku XIa wschodnim na odcinku 3,0m za ścianą, gdzie wyrabowano obudowę chodnikową. W dniu [...] r. w trakcie rozprawy administracyjnej skarżący przesłuchiwany jako strona zeznał, że na zmianie rannej w dniu [...]r. kierownik działu górniczego K. i nadsztygar górniczy M. widzieli brak zawału skał stropowych w chodniku XIa wschód za ścianą 560. Osoby te były obecne przy rozmowie telefonicznej z inż. G., gdy był informowany o tym fakcie, a podjęcie działań związanych z uzyskaniem zawału skał stropowych w chodniku XIa wschód jest w ich kompetencji. W oświadczeniu złożonym w dniu [...] r. skarżący wyjaśnił, że w dniu [...]r. na zmianie rozpoczynającej się 6:00, po godzinie 10:00 skierowany został do rejonu przez inżyniera wentylacji mgr inż. R. G. i stwierdził niepełny zawał - brak zawału skał stropowych od ociosu płn. Informacje o zaistniałej sytuacji przekazał inżynierowi wentylacji mgr inż. R. G.. W rejonie skrzyżowania przebywały wraz z nim osoby dozoru górniczego i kierownictwa kopalni tj. mgr inż. M. M. i mgr inż. M. K.. Są to osoby, do których zadań i kompetencji należą te sprawy. Z uwagi na zakres czynności pełnienia obowiązków Kierownika Kopalnianej Stacji Ratownictwa Górniczego - nadsztygara górniczego, skarżący nie był zapoznany z instrukcją rabunku nr 1/5-131, również nigdy nie pracował w oddziale wydobywczym. Fakt przebywania M. M. w rejonie, w którym nie doszło do zawału skał stropowych został udowodniony w ramach prowadzonego przez Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego postępowania na podstawie art. 77 pgg, zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r. Biorąc pod uwagę powyższe, organ II instancji dał wiarę wyjaśnieniom strony we wskazanym wyżej zakresie, z których wynika, że w związku z obecnością w przedmiotowym rejonie pracowników dozoru górniczego oraz ich wiedzą na temat braku zawału skał stropowych skarżący miał prawo uznać, że podejmą oni stosowne decyzje w tym zakresie, a organ II instancji uchylił w tym zakresie zaskarżoną decyzję. Kolejną nieprawidłowością opisaną w pkt 5 lit. b zaskarżonej decyzji było zabudowanie perforowanego węża przeciwpożarowego, zasilanego sprężonym powietrzem w ścianie 560, pod stropnicami obudów zmechanizowanych od nr 147 do nr 153, tj. na odcinku ok. 9,0m od strony chodnika XIa wschodniego, co powodowało zaniżanie wskazań czujników metanometrii automatycznej nr 134 i 135, zabudowanych w ścianie przy skrzyżowaniu z chodnikiem XIa wschodnim. Do projektu technicznego jako Załącznik nr 4.2 zostały dołączone "Ustalenia Kierownika Działu Wentylacji w zakresie zabudowy pomocniczych urządzeń wentylacyjnych w rejonie skrzyżowania ściany 560 z chodnikiem XIa wsch. w pokładzie 510 Dw" z dnia 16 czerwca 2014 r., znak: [...], zwane dalej "ustaleniami". W dokumencie tym wskazano, co wchodzi w skład układu pomocniczych urządzeń wentylacyjnych. Są to: wentylator elektryczny z lutniociągiem, wentylator pneumatyczny zabudowany w przegrodzie wentylacyjnej (wyprzedzającej) z lutniociągiem oraz dwie do ośmiu strumienic. Ustalenia zawierają dodatkowo informacje o sposobie zabudowy pomocniczych urządzeń wentylacyjnych, które miały być wykonane zgodnie z dołączonym rysunkiem. Z powyższego wynika bezsprzecznie, że zabudowanie perforowanego węża przeciwpożarowego, zasilanego sprężonym powietrzem w ścianie, 560 pod stropnicami obudów zmechanizowanych od nr 147 do nr 153, tj. na odcinku ok. 9,0m od strony chodnika XIa wschodniego było niezgodne z ustaleniami Załącznika stanowiącego integralną część projektu technicznego. Istotnym faktem jest również, że autorem tych ustaleń jest Kierownik Działu Wentylacji czyli przełożony L. H., pracownika Działu wentylacji, który jako osoba dozoru wyższego tego działu powinien tym bardziej znać ustalenia projektu technicznego dotyczące zagadnień wentylacyjnych. W tym zakresie J. O., metaniarz, zatrudniony w dniu [...] r. na zmianie rozpoczynającej się od godz. 22,00 zeznał, że wąż wisiał na długości ok. 10-12 sekcji, podwieszony pod stropnicami nad przejściem dla załogi. Zasilany był bezpośrednio z rurociągu sprężonego powietrza, zabudowanego przy ociosie północnym w chodniku X/a wsch. W wężu tym wykonane były otwory. Wąż na końcu był ucięty i związany. W ścianie zabudowane były czujniki metanometrii automatycznej na piątej sekcji od chodnika X/a wsch. i nad skrzynią napędową przenośnika ścianowego. Podobnie zeznał kolejny świadek J. B., górnik przodowy ściany, który zatrudniony był w dniu [...] r. na zmianie od godz. 6,00, który wskazał, że dodatkowo w ścianie 560, od sekcji o nr 149 do skrzyżowania z chodnikiem X/a wsch. oraz w chodniku zabudowany był wąż p.poż. zasilany sprężonym powietrzem z rurociągu zakończonym w odległości około 2,5m od zawarcia. W wężu tym, na długości ściany wykonane były otwory, którymi wypływało sprężone powietrze. W dniu [...]r. wąż ten był czynny. Wąż ten został zabudowany przez metaniarzy około tygodnia przed zdarzeniem. W dniu [...]r., czujniki metanometrii automatycznej w rejonie skrzyżowania chodnika X/a wsch. ze ścianą 560 zabudowane były w następujących miejscach: pierwszy czujnik pod stropnicą obudowy zmechanizowanej o nr 149 od strony przejścia załogi, drugi także pod stropem, nad silnikiem głównym przenośnika ścianowego, pomiędzy sekcjami o nr 153 i 152, trzeci w chodniku X/a wsch., pod stropem, w odległości około 1,5m od zawarcia, po południowej stronie przegrody. Czujniki metanometrii zabudowane były w taki sposób, że na czujnik zabudowany przed zawarciem oddziaływał prąd powietrza z lutniociągu i strumienic, natomiast na czujniki zabudowane w ścianie prąd powietrza wypływający z węża p.poż. Wąż zabudowany był pod stropem w ścianie 560, w taki sposób, że oba czujniki zlokalizowane były od niego w odległości od około 20cm do 30cm, przy czym jeden z nich znajdował się po zachodniej stronie węża, a drugi po jego wschodniej stronie. Fakt zgłosił stronie, a następnie R. K.. Strona poinformowała świadka, że zadaniem węża p.poż. i lutniociągu jest przewietrzenie i rozrzedzenie metanu. Z. W., górnik, zatrudniony w dniu [...] r. na zmianie od godz. 11,00, zeznał, że dodatkowo z chodnika X/a wsch. do ściany, do sekcji chyba nr 146, wprowadzony był od [...]r. wąż p.poż., podwieszony pod stropnicami na wysokości przejścia dla załogi. Wąż ten miał wykonane otwory i podłączony był do sprężonego powietrza. Fakt zainstalowania węża potwierdzają również świadkowie: J. M. kierownik oddziału Wentylacji ds. Pyłowych, Metanowych, Odmetanowania i Wierceń - WMO, który zeznał, że dodatkowo z chodnika X/a wsch. do ściany wprowadzony był wąż p.poż., podwieszony pod stropnicami na wysokości przejścia dla załogi. Wąż ten posiadał wykonane otwory. Powyższe potwierdził J. G., metaniarz, zatrudniony w dniach [...] i [...] r. na zmianie od godz. 16,30, który zeznał, że dodatkowo w ścianie 560 na długości około 8 sekcji obudów zmechanizowanych od chodnika X/a wsch., nad przenośnikiem ścianowym zabudowy był wąż p.poż. zasilany sprężonym powietrzem. Z zeznań J. S., młodszego górnika, metaniarza zatrudnionego w dniu [...] r. na zmianie od godz. 6,00 wynika, że dodatkowo w ścianie 560 na długości najprawdopodobniej do 5 sekcji obudów zmechanizowanych od chodnika X1a wsch. zabudowy był wąż p.poż. zasilany sprężonym powietrzem, podwieszony pod stropnicami obudowy zmechanizowanej, w odległości maksymalnie około 0,5m od nich, nad układakiem kabla kombajnowego. Wąż ten zabudowany został około 2 - 3 tygodni przed zdarzeniem. Jednakże był on bardzo zniszczony więc około 1 tygodnia wcześniej osobiście go wymienił, wykonując w nim nacięcia, z których wyloty powietrza skierowane były między sekcje obudów zmechanizowanych. Wąż ten zasilany był bezpośrednio z rurociągu sprężonego powietrza, zabudowanego przy ociosie północnym w chodniku XIa wsch. W świetle powyższych zeznań świadków organ II instancji nie dał wiary twierdzeniu strony zawartym w oświadczeniu z dnia [...] r., że skarżący podczas kontroli rejonu ściany 560 w dniach [...] i [...]r. na zmianach rozpoczynających się o godz. 6:00, zauważył pod stropnicami obudów zmechanizowanych sekcji 147 do nr 153 perforowany wąż, przeciwpożarowy, który nie był zassilany w sprężone powietrze. Nie mógł więc powodować zaniżenia wskazań czujników metanometrii automatycznej w dniach [...] i [...]r. na zmianach rozpoczynających się o godz. 6:00. Organ uznał, że zeznania świadków są spójne, logiczne i wzajemnie uzupełniające się i związku z tym są wiarygodne w przeciwieństwie do twierdzeń strony, które nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Dopuszczenie do zabudowania perforowanego węża przeciwpożarowego, zasilanego sprężonym powietrzem w ścianie 560, pod stropnicami obudów zmechanizowanych od nr 147 do nr 153, tj. na odcinku ok. 9,0m od strony chodnika Xla wschodniego, powodowało zaniżanie wskazań czujników metanometrii automatycznej nr 134 i 135, zabudowanych w ścianie przy skrzyżowaniu z chodnikiem Xla wschodnim, przez co nie rozpoznawano faktycznego poziomu zagrożenia metanowego. Wobec powyższego organ II instancji uznał, że dopuszczenie przez skarżącego w dniach [...] i [...] r. na zmianach rozpoczynających się o godzinie 6,00 do prowadzenia robót eksploatacyjnych w ścianie 560 w pokładzie 510 warstwa III przystropowa, pomimo powyższych nieprawidłowości, świadczy o niewłaściwym organizowaniu pracy i prowadzeniu jej przez osobę wyższego dozoru ruchu specjalności górniczej w sposób niezapewniający bezpieczeństwa pracowników i zakładu górniczego, co stanowi rażące naruszenie § 10 pkt 1 rozporządzenia bhp, a ponadto świadczy o nieprzestrzeganiu ustalonego dla niego zakresu czynności w pkt 5.1. tiret 2, albowiem zobowiązany był do "znajomości i przestrzegania obowiązujących aktów prawnych, regulaminu pracy, wewnętrznych zarządzeń, regulaminów i instrukcji [ ... ]", czym rażąco naruszył § 9 ust. 1 rozporządzenia bhp. Odnośnie nieprawidłowości opisanej w pkt 6 zaskarżonej decyzji, dotyczącej dopuszczenia w dniu [...] r. na zmianie rozpoczynającej się o godzinie 6,00 do wykonania w chodniku XIa wschodnim za linią zawału ściany 560 zawarcia z płótna, za którym na długości około 9,0m do linii zawału chodnika niezlikwidowany odcinek wyrobiska był nieprzewietrzany, co doprowadziło do utworzenia zbiornika metanu, organ II instancji stwierdził, że zgodnie z pkt 5.1. projektu technicznego, zatytułowanym "Zwalczanie zagrożenia metanowego": "W celu ograniczenia możliwości wypływu metanu w rejonie skrzyżowania ściany 560 z chodnikiem XIa wsch. zawał wyrobiska po stronie południowej należy opinać płótnem wentylacyjnym". Jak wynika natomiast z pkt 5.4. projektu technicznego, zatytułowanego "Zwalczanie zagrożenia pożarowego" "W przypadku trudności z likwidacją wyrobisk przyścianowych, ruch ściany będzie zatrzymany do czasu zlikwidowania wyrobisk za linią zawału ściany [. .. }". Jak wynika z pkt 4.3. a) instrukcji "po zakończonym rabunku opiąć płótnem wentylacyjnym czoło rabunku i ponownie skontrolować właściwą zabudowę pomocniczych urządzeń wentylacyjnych". Prowadzenie robót eksploatacyjnych w ścianie 560 w pokładzie 510 warstwa III przystropowa niezgodnie z ustaleniami projektu technicznego potwierdzają zeznania świadka J. C., zatrudnionego w dniu [...] r. na zmianie od godz. 11,00, który zeznał, że około godziny 12.30 w rejonie skrzyżowania ściany z chodnikiem Xla wsch. spotkał K., Kierownika KSRG H. i sztygara zmianowego z wentylacji W. B.. Na początku zmiany nadsztygar K. przyszedł do odcinka chodnika za ścianą i wyznaczył miejsce, gdzie miał być wykonany korek z pianki chemicznej, zatłoczonej pomiędzy dwie warstwy płótna podsadzkowego, koloru białego. Piana chemiczna miała kolor różowy, był to Porajlex. Chodnik Xla wsch. za ostatnią sekcją w ścianie był utrzymywany na odcinku około 8,0m. Na tym odcinku była obudowa chodnikowa, a na dalszym odcinku długości około 3,0m brak było pełnego zawału, pomimo wyrabowania obudowy chodnikowej. Doprowadzenie do stanu, w którym zostało wykonane zawarcie z płótna w chodniku Xla wschodnim za ścianą 560 w sytuacji bezsprzecznego istnienia zarówno braku pełnego zawału, jak i niewyrabowanej na odcinku ok. 8,0m obudowy w chodniku Xla wschodnim za ścianą sprawiło, że powstała nieprzewietrzana pustka, w której utworzył się zbiornik metanu. Strona jako osoba wyższego dozoru ruchu w specjalności górniczej wentylacja, wykonująca obowiązki nadsztygara górniczego ds. wentylacji - Kierownika Kopalnianej Stacji Ratownictwa górniczego musiał wiedzieć posiadając długoletnie doświadczenie zawodowe o tym, że wykonanie zawarcia z płótna wentylacyjnego i pozostawienie tam niezlikwidowanego i nieprzewietrzanego odcinka wyrobiska przyścianowego doprowadzi w efekcie do utworzenia zbiornika metanu. W konsekwencji, jako osoba wyższego dozoru ruchu specjalności górniczej - wentylacja, nie organizował i nie prowadził pracy, w sposób zapewniający bezpieczeństwo pracowników i zakładu górniczego. Ponadto swoim zachowaniem, poprzez nieprzestrzeganie obowiązujących aktów prawnych, wewnętrznych instrukcji doprowadził do rażącego naruszenia § 9 ust. 1 rozporządzenia bhp, w związku z pkt 5.1. tiret 2 zakresu czynności oraz § 40 ust. 1 rozporządzenia bhp, w związku z pkt 5.1. oraz pkt 5.4. projektu techniczne go. Odnośnie nieprawidłowości opisanej w pkt 7 niniejszej decyzji, kiedy w okresie od [...] r. do dnia [...] r., będąc odpowiedzialnym za kontrolę pracy mechaników sprzętu ratowniczego w KSRG, tolerował prowadzenie szkoleń pracowników w zakresie prawidłowego użycia aparatów ucieczkowych typu KA-60, niezgodnie z Instrukcją użytkowania IU-945 "Aparat treningowy TKA-60" opracowaną przez A S.A. w T. (wydanie 4, brak daty), zwaną dalej "instrukcją użytkowania", co polegało na tym, że osoby szkolone nie wykonywały osobiście czynności związanych z obsługą tych aparatów, po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w tym punkcie. Do zadań strony należała kontrola pracy mechaników sprzętu ratowniczego w KSRG, a nie prowadzenie tych szkoleń. Zadania te należały do pracowników, którym powierzono szkolenie pracowników w zakresie prawidłowego użycia aparatów ucieczkowych typy KA-60. W zgromadzonym materiale dowodowym nie ma dowodu, z którego wynikałoby, że strona posiadała wiedzę, że te szkolenia były prowadzone w sposób nieprawidłowy. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów pełnomocnika strony dotyczących naruszenia przez organ I instancji przepisów proceduralnych odnośnie zarzutu naruszenia art. 7 i 8 Kpa przez niepodjęcie dostatecznych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego spraw, w tym bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez wnioskującego w piśmie z dnia [...] r. oraz w oświadczeniu z dnia [...] r. organ II instancji konwalidował w tym zakresie zaskarżoną decyzję poprzez dopuszczenie wnioskowanych dowodów. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 Kpa, w związku z art. 94 § 2 Kpa poprzez nie odroczenie terminu rozprawy w dniu [...] r., mimo zaistnienia ku temu zasadnych przesłanek, co spowodowało, że został on pozbawiony prawa do wypowiedzenia się co do tych nowych zarzutów przed wydaniem tej decyzji organ II instancji stwierdził, że analiza zebranego materiału dowodowego, w tym m.in. protokołów rozpraw administracyjnych i pism kierowanych do strony wykazuje, że organ I instancji podczas postępowania dążył do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z udziałem strony. Na wniosek strony dwukrotnie odraczał termin rozprawy, doręczał osobiście wezwania na rozprawę, pouczał o możliwości ustanowienia pełnomocnika, wyrażał gotowość przeprowadzenia rozprawy w miejscu zamieszkania strony oraz był w gotowości, aby przeprowadzić rozprawę w miejscu i w terminie dogodnym dla strony. Należy wskazać, że strona, pomiędzy terminami wyznaczanych posiedzeń rozprawy, niejednokrotnie stawiała się w Wyższym Urzędzie Górniczym w celu zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Natomiast w dniach, na które wyznaczone było posiedzenie rozprawy każdorazowo przedstawiała zwolnienie lekarskie. Ponieważ na ostatnim przedstawionym zwolnieniu lekarskim wskazano, że "chory może chodzić", dla dobra postępowania organ I instancji zdecydował o przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej bez udziału strony. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik dołączył sprostowanie zwolnienia lekarskiego, z którego wynikało, że w dniu rozprawy wyznaczonej na dzień [...] r. strona według wskazań lekarskich "powinna leżeć". Natomiast do dnia wydania przez organ I instancji decyzji, tj. do dnia [...] r. informacja ta nie była znana organowi. Nadto należy podkreślić, iż organ I instancji zapewnił stronie zapoznanie się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, a więc strona mogła zapoznać się z wynikami rozprawy. Organ II instancji przeprowadził na wniosek strony rozprawę administracyjną, na której przesłuchano wnioskowanych przez nią świadków, jak i samą stronę. Dopiero w dniu [...] r., po zamknięciu rozprawy administracyjnej pełnomocnik strony wniósł o ponowne przesłuchanie G. M. i A. W. w jej obecności. W związku z powyższym organ II instancji w dniu [...] r. zaplanował przesłuchanie świadków G. M. i A. W.. Na przesłuchanie nie stawili się jednak obaj świadkowie i strona. Stawił się pełnomocnik strony adwokat H. W.. Postanowieniem z dnia [...] r., i postanowieniem z dnia [...] r., organ II instancji odmówił uwzględnienia żądania strony w przedmiocie dopuszczenia dowodu z przesłuchania świadka G. M. i A. W.. Strona zarzuciła naruszenie art. 75 § 1 Kpa, art. 77 § 1 Kpa, w związku z art. 80, poprzez nie uwzględnienie całości materiału dowodowego, bezzasadnie nie dopuścił wniosków dowodowych z zeznań świadków G. G., J. M., P. P., K. B., M. O., a także dowodów z dokumentów. Organ II instancji wykazał, że dowody z protokołów zeznań świadków oraz z dokumentów w postaci zakresu obowiązków i instrukcji nr 1/5-131 zostały dopuszczone przez organ I instancji postanowieniem z dnia [...]r. i [...]r., co oznacza, że zarzuty stawiane decyzji są niezasadne. Organ II instancji, kierując się zasadą prawdy obiektywnej, dopuścił w przedmiotowej sprawie wszystko, co mogło przyczynić się do wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym dowody wnioskowane przez stronę i szczegółowo uzasadnił dlaczego dał wiarę poszczególnym dowodom, jak również wskazał przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ocena dowodów nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała z ochrony przewidzianej w art. 80 Kpa. Organ II instancji w toku postępowania, nie był skrępowany żadnymi ograniczeniami co do mocy wiążącej poszczególnych dowodów, gdyż każdy z dowodów był weryfikowany z pozostałym, zasługującym na obdarzenie walorem wiarygodności, zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Z zebranego materiału dowodowego wynika, zdaniem organu II instancji, że skarżący, jako osoba wyższego dozoru ruchu specjalności górniczej - wentylacja, Kierownik KSRG - nadsztygar górniczy pod ziemią, obowiązany był do organizowania i prowadzenia pracy, w sposób zapewniający bezpieczeństwo pracowników i zakładu górniczego. Organ II instancji uznał, że dopuszczenie przez stronę do tolerowania wyżej opisanych nieprawidłowości w rejonie ściany 560, w której występowały zagrożenia naturalne: tąpaniami (III stopień), metanowe (IV kategoria), wybuchem pyłu węglowego (klasa B), skłonność węgla do samozapalenia (III grupa - średnia skłonność do samozapalenia) i wodne (I stopień), nosi znamiona rażącego naruszenia prawa. Z racji swojego doświadczenia zawodowego skarżący miał pełną świadomość zagrożeń wynikających z naruszenia wymienionych wyżej przepisów, co stanowiło realne zagrożenie dla zatrudnionych pracowników. Niewątpliwie przepisy Pgg oraz rozporządzenia bhp, a także zasady prowadzenia robót, określone w projekcie technicznym są sformułowane jasno i precyzyjnie, w sposób zrozumiały w szczególności dla osób wykonujących czynności w wyższym dozorze ruchu zakładu górniczego. W ocenie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisów prawa oraz ustaleń projektu technicznego, a działaniem strony, wobec czego działanie to można zaliczyć jako niewątpliwe naruszenie przepisów i ustaleń. Podjęcie przez stronę stosownych działań i właściwy nadzór nad robotami prowadzonymi w rejonie ściany 560 mogłoby zminimalizować skutki zdarzenia, które miało miejsce w dniu [...] r. Organ II instancji dodatkowo wziął po uwagę dotychczasową nienaganną pracę skarżącego i uznał, że w świetle zebranego materiału dowodowego zakazanie mu wykonywania czynności osoby wyższego dozoru ruchu w specjalności górniczej na okres 18 miesięcy za karę adekwatną do zarzucanych mu czynów. Organ II instancji podtrzymał również nadany decyzji przez organ I instancji, na podstawie art. 108 § 1 Kpa, rygor natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia [...]r. strona wniosła skargę na powyższe rozstrzygnięcie zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 7 K.p.a., 8 K.p.a., 10 § 1 K.p.a. oraz art. 78 § 1 i 2 K.p.a. poprzez niepodjęcie niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to poprzez bezzasadne odmówienie uwzględnienia żądania strony w przedmiocie dopuszczenia dowodów z przesłuchania G. M. oraz A. W., w sytuacji gdy dowód z przesłuchania w/w osób został przeprowadzony bez udziału strony, co narusza zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postepowania, mając na uwadze, iż okoliczności, na które zawnioskowano w/w świadków miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a nieobecność strony podczas przesłuchania w/w świadków była należycie usprawiedliwiona; - art. 7 K.p.a., 77 § 1 K.p.a., 80 K.p.a., a to poprzez niewywiązanie się z obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, uwzględnienie tylko części materiału dowodowego- jedynie wybiórczą analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego, który został oceniony w sposób dowolny, a nie swobodny i wyprowadzenie z niego nieprawidłowych wniosków, prowadzących do wydania wadliwej decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe wnoszę o strona wniosła o uchylenie skarżonej decyzji w skarżonej części i umorzenie postępowania, wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji w skarżonej części, za przyznaniem kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał swe stanowisko w sprawie, podkreślając brak możliwości osobistego uczestnictwa na rozprawie, a w konsekwencji brak możliwości zadawania pytań świadkom. W odpowiedzi na skargę Prezes Wyższego Urzędu Górniczego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Sądy Administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 .lipca 2012 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002r. nr153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z art. 1 § 2 powołanej ustawy kontrola ta jest sprawowana pod kątem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę z punktu widzenia legalności tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 202r. Prawo o podstępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego: inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji pod kątem kryteriów wynikających z przywołanych wyżej przepisów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom orzekającym w niniejszej sprawie skutecznie zarzucić, że przy rozpatrywaniu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego czy też procesowego. Podstawę prawną nałożenia na skarżącego sankcji stanowi art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2015r. poz. 196 ze zm.), który stanowi, że w stosunku do osoby, która czynności opisane w rozdziałach 1 i 2 wykonuje z rażącym niedbalstwem, z naruszeniem ustawy lub rażącym naruszeniem wydanych na jej podstawie przepisów, można orzec, w drodze decyzji, zakaz ich wykonywania, na okres do 2 lat. W przepisie tym zastosowano nieostre określenie "rażące naruszenie", a jego wykładnia wymaga szczegółowego odniesienia się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, w szczególności charakteru naruszenia konkretnie wskazanych obowiązków, wagi konkretnie wskazanego ich naruszenia, oceny obiektywnych i subiektywnych przyczyn naruszenia przez pracownika zasad porządku i dyscypliny pracy w zakładzie górniczym. Oceny tej dokonują organy państwowego nadzoru górniczego w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, ze szczególnym uwzględnieniem dyspozycji art. 10 Kpa, który nakazuje zapewnić stronom postępowania czynny udział w każdym stadium postępowania. Podkreślić należy, że decyzje wydawane na podstawie art. 77 pgg mają charakter uznaniowy, zaś uznanie odnosi się do ostatniego etapu stosowania prawa, ustalenia wymiaru sankcji. Organ wydający decyzje ma możliwość dostosowania swego działania do oceny konkretnie ustalonego stanu faktycznego z uwzględnieniem charakterystycznych dla danej sprawy elementów. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji odpowiada wyżej opisanym wymogom, co wynika z treści uzasadnienia rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy, Prezes Wyższego Urzędu Górniczego, na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz jego prawnej oceny wydał zaskarżoną decyzję zakazując skarżącemu, osobie wyższego dozoru ruchu specjalności górniczej, Kierownik KSRG-nadsztygar górniczy wentylacji, wykonywania czynności osoby wyższego dozoru na okres 1 roku i 8 miesięcy w związku z tym, że: 1. w dniach [...],[...] i [...] r., po zmianie rannej, nie udokumentował w książce raportowej oddziału KG-2 swojego objazdu rejonu ściany 560, co było wymagane ustaleniami projektu technicznego oraz poleceniem Kierownika Działu Wentylacji z dnia [...] r. nr 42 zawartym w "Książce poleceń Kierownika Działu Wentylacji", co stanowiło rażące naruszenie § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 8 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w podziemnych zakładach górniczych (Dz.U. nr 139, poz. 1169, z późn. zm., dalej "rozporządzenie bhp"), w związku z pkt 5.1. tiret 1 "Zakresu czynności nazwa: Nadsztygar górniczy - wentylacji - Kierownik Kopalnianej Stacji Ratownictwa Górniczego, imię i nazwisko pracownika: mgr inż. L. H." z dnia [...] r., zwanego dalej "zakresem czynności", oraz poleceniem nr 42 dotyczącym obowiązku dokumentowania przez osoby dozoru wyższego każdego zjazdu w oddziałowych książkach raportowych oraz § 40 ust. 1 rozporządzenia bhp, w związku z pkt 9.1.2. projektu technicznego; 2. w dniu [...] r. na zmianie rozpoczynającej się o godzinie 6.00 nie wycofał ludzi z rejonu ściany 560 w pokładzie 510 warstwa III przystropowa, podczas przekroczeń zawartości metanu powyżej 2%, stwierdzanych metanomierzami indywidualnymi w chodniku Xla wschodnim, w opływowym prądzie powietrza, co stanowi naruszenie: art. 119 ust. 3 pgg oraz rażące naruszenie § 10 pkt 1 i § 247 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia bhp; 3. w dniu [...] r. na zmianie rozpoczynającej się o godzinie 6.00 tolerował zabudowę czujnika metanometrii automatycznej w chodniku Xla wschodnim o numerze 136 w prądzie powietrza wypływającego z lutniociągu o średnicy 400mm, co powodowało zaniżanie jego wskazań, i było niezgodne z ustaleniami Załącznika nr 4.2. projektu technicznego, co stanowi rażące naruszenie § 40 ust. 1 rozporządzenia bhp, w związku z Załącznikiem nr 4.2. projektu technicznego oraz art. 105 ust. 1 pgg; 4. w dniach [...] i [...] r. na zmianach rozpoczynających się o godzinie 6.00 nie podjął działań mających na celu spowodowanie rozpoczęcia akcji przeciwpożarowej, pomimo zaistnienia w dniu [...] r. pożaru endogenicznego w zrobach pokładu 510 w rejonie ściany 560, co stanowi naruszenie: art. 119 ust. 1 i ust. 3 pgg, rażące naruszenie § 9 ust. 1 rozporządzenia bhp, w związku z pkt 4.34. oraz pkt 5.1. tiret 4 zakresu czynności oraz § 10 pkt 1 rozporządzenia bhp, w związku z § 370 rozporządzenia bhp; 5. w dniach [...] i [...] r. na zmianach rozpoczynających się o godzinie 6.00 tolerował prowadzenie robót eksploatacyjnych w ścianie 560 w pokładzie 510 warstwa III przystropowa pomimo, że: a) w chodniku XIa wschodnim za linią zawału ściany 560 brak było zawału skał stropowych na odcinku 3 m, gdzie wyrabowano obudowę chodnikową, co stanowi rażące naruszenie § 9 ust. 1 rozporządzenia bhp, w związku z pkt 5.1. tiret 2 zakresu. czynności oraz pkt 4.3. c) "Instrukcji nr l/5-131 Tytuł: Rabowanie obudowy chodnikowej w chodniku XIa wschodnim w pokł. 510 Dw na poz. 665m", zatwierdzonej w dniu [...] r. przez kierownika ruchu zakładu górniczego, zwanej dalej "Instrukcją rabowania" oraz § 10 pkt 1 rozporządzenia bhp; b) w ścianie 560, pod stropnicami obudów zmechanizowanych od nr 147 do nr 153, tj. na odcinku ok. 9 m od strony chodnika XIa wschodniego, zabudowany był perforowany wąż przeciwpożarowy, zasilany sprężonym powietrzem, co powodowało zaniżanie wskazań czujników metanometrii automatycznej nr 134 i 135, zabudowanych w ścianie przy skrzyżowaniu z chodnikiem XIa wschodnim, co stanowi rażące naruszenie § 9 ust. 1 rozporządzenia bhp, w związku z pkt 5.1. tiret 2 zakresu czynności oraz § 10 pkt 1 rozporządzenia bhp oraz § 40 ust. 1 rozporządzenia bhp, w związku z Załącznikiem nr 4.2. projektu technicznego; 6. w dniu [...] r. na zmianie rozpoczynającej się o godzinie 6.00 dopuścił do wykonania w chodniku Xla wschodnim za linią zawału ściany 560 zawarcia z płótna, za którym na długości około 9 m do linii zawału chodnika niezlikwidowany odcinek wyrobiska był nieprzewietrzany, co doprowadziło do utworzenia zbiornika metanu, co stanowi rażące naruszenie § 9 ust. 1 rozporządzenia bhp, w związku z pkt 5.1. tiret 2 zakresu czynności oraz § 10 pkt 1 rozporządzenia bhp oraz § 40 ust. 1 rozporządzenia bhp, w związku z pkt 5.1. oraz pkt 5.4. projektu technicznego. Wyżej powołane przepisy rozporządzenia bhp mają brzmienie: § 9.1. Osoba kierownictwa i dozoru ruchu powinna przestrzegać ustalonego dla niej i zatwierdzonego przez kierownika ruchu zakładu górniczego zakresu czynności, określającego jej .obowiązki, uprawnienia i zakres odpowiedzialności § 10. Osoby kierownictwa i dozoru ruchu oraz inne osoby kierujące zespołami pracowników powinny: organizować i prowadzić pracę, w sposób zapewniający bezpieczeństwo pracowników, zakładu górniczego i środowiska. § 40.1. Roboty górnicze prowadzi się na podstawie dokumentacji określającej w sposób szczegółowy sytuację geologiczna i górniczą. § 247 ust.1 pkt 1 w przypadku gdy w wyrobisku zawartość metanu wynosi powyżej 2% niezwłocznie wycofuje się ludzi z zagrożonych wyrobisk. § 370 ust. 1 przez pożar podziemny rozumie się wystąpienie w wyrobisku podziemnym otwartego ognia-żarzącej lub palącej się płomieniem otwartym substancji oraz utrzymywanie się w powietrzu kopalnianym dymów lub utrzymywanie się w przepływowym prądzie powietrza stężenia tlenku węgla powyżej 0,0026%. Projekt techniczny pkt 9.1.2. Osoby wyznaczone do kontroli dokumentować będą w/w kontrole wpisem do oddziałowej książki raportowej oddziału zatrudnionego przy eksploatacji ścianą 560 z zaznaczeniem ewentualnych nieprawidłowości. Zakres czynności L. H. pkt 5.1. tiret 1 – sumienne i staranne wykonywanie pracy, stosowanie się do poleceń przełożonego Odnośnie zarzutu nieuzupełnienia wpisów w dniach [...],[...] i [...]r. w książce raportowej należy stwierdzić, że zarzut naruszenia w ten sposób ustaleń zawartych w projekcie technicznym oraz w poleceniu nr 42 kierownika Działu Wentylacji z [...]r. znajduje uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym. Należy podkreślić, że sam skarżący nie kwestionuje faktu braku wpisów, natomiast powołuje się na fakt niedostępności książki raportów we wskazanym w zarzutach okresie. W ocenie Sądu nie ma wątpliwości, ze skarżący wiedział jaki zakres obowiązków na nim spoczywa, a dokonywanie na bieżąco wpisów w książce raportów nie może budzić wątpliwości, tym bardziej, że wpisy te nie były uzupełniane w trzech kolejnych dniach. Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżącego, jako osoby pełniącej funkcję wyższego dozoru, że książki raportów nie było w biurze i informował o tym G. P., który polecił mu niezwłocznie dokonać wpisów. Podkreślenia wymaga, że w dniu [...]r. Kierownik Działu Wentylacji poleceniem nr 42 przypomniał o konieczności dokumentowania każdego zjazdu, a kopia winna znaleźć się w sekretariacie Działu Wentylacji. Zachowanie strony w zakresie przypisywanych mu w punkcie pierwszym zarzutów narusza powołany powyżej § 9 ust. 1 rozporządzenia bhp w związku z pkt 5.1 tiret 1 zakresu czynności, polecenie nr 42 oraz § 40 ust. 1 rozporządzenia bhp w związku z pkt 9.1.2. projektu technicznego. Odnośnie zarzutu niewycofania w dniu [...]r. na zmianie rozpoczynającej się o godz. 6,00 ludzi z rejonu ściany 560 w pokładzie 510 warstwa III przystopowa, podczas przekroczeń zawartości metanu powyżej 2% stwierdzonych indywidualnymi metanomierzami w chodniku XIa wschodnim należy stwierdzić, że zarzut ten znajduje uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym. Dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego organ zasadnie odwołał się do treści art. 119 ust. 3 pgg, nakazujący w przypadku powstania zagrożenia życia lub zdrowia osób przebywających w zakładzie górniczym niezwłoczne wstrzymanie prowadzenia ruchu w zagrożonej strefie i wycofanie ludzi w bezpieczne miejsca, jednocześnie podejmując działania w celu usunięcia stanu zagrożenia. Podobne uregulowania zawiera przywołany powyżej § 247 ust. 1 rozporządzenia bhp. Odnosząc treść tych przepisów do ustaleń faktycznych i zeznań J. B., J. P. należało stwierdzić, że dokonali oni pomiaru metanu stwierdzając jego zawartość powyżej 5%, a o sytuacji tej wiedziały obecne na miejscu osoby z dozoru w tym strona. Ustaleniom tym zaprzeczył skarżący twierdząc, że raz wzbudzone urządzenie wytwarza sygnał alarmowy aż do czasu manualnego wyłączenia i zapewne ten sygnał słyszeli świadkowie, natomiast on sam nie stwierdził przekroczenia dopuszczalnych stężeń metanu. Wobec poczynionych ustaleń faktycznych organ tym twierdzeniom nie dał wiary, a postawione skarżącemu zarzuty rażącego naruszenia §10 pkt 1 i § 247 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia bhp w zw. z art. 119 ust. 3 pgg należało uznać za w pełni uzasadnione Odnośnie zarzutu tolerowania w dniu [...] r. na zmianie rozpoczynającej się o godz. 6,00 zabudowy czujnika metanometrii automatycznej w chodniki XIa wschodnim o numerze 136 w prądzie powietrza wypływającego z lutniociągu o śr. 400mm co spowodowało zaniżenie jego wskazań należało uznać te zarzuty za uzasadnione ustaleniami stanu faktycznego. Położenie, zasady montażu i działania czujnika nr 136 reguluje załącznik nr 42 do projektu technicznego wraz z ustaleniami Kierownika Działu Wentylacji w zakresie zabudowy pomocniczych urządzeń wentylacyjnych w rejonie skrzyżowania ściany 560 z chodnikiem XIa wschodnim w pokładzie 560. Prawidłowo zabudowany ten czujnik powinien znajdować się w odległości 1-2 m os osłonięcia zawału, po północnej stronie przegrody wentylacyjnej. Natomiast świadkowie J. B., M. O., J. P. stwierdzili, że na czujnik zabudowany przed zawarciem oddziaływał prąd powietrza z lutniociągu i strumienic, a na czujniki zabudowane w ścianie prąd powietrza z węża p.poż. Świadkowie twierdzą, że skarżący wiedział o tych nieprawidłowościach, a M. O. o nich powiadomił stronę. Okolicznościom tym zaprzeczył skarżący twierdząc, że nie dostrzegł nieprawidłowości, a organ nie dał wiary tym twierdzeniom wobec spójnych zeznań powołanych wyżej świadków. Należało podzielić pogląd organu, że zachowanie skarżącego naruszyło również art. 105 ust. 1 pgg, gdyż zabudowanie czujników metanu w prądzie powietrza wpływa na właściwą ocenę istniejących w zakładzie górniczym zagrożeń. Odnośnie zarzutu niepodjęcia w dniach [...] i [...] r. za zmianach zaczynających się o godz. 6,00 działań mających na celu rozpoczęcie akcji przeciwpożarowej, pomimo zaistnienia w dniu [...] r. pożaru endogenicznego w zrobach pokładu 510 rejonie ściany 560 należało stwierdzić, że ocena materiału dowodowego dokonana przez organ była zasadna. Oargan w tym zakresie ponownie odwołał się do treści art. 119 ust. 3 pgg oraz do definicji pożaru endogenicznego zawartej w § 370 ust. 1 rozporządzenia bhp. Istnienie pożaru endogenicznego już w dniu [...]r., co najmniej na zmianie rozpoczynającej się o godz. 6,00 stwierdzili świadkowie w szczególności P. P., a także J. O., M. L., A. B., M. Ś., J. S., J. G.. Zeznania świadków wskazują również na obecność skarżącego w krytycznych dniach w ścianie 560 oraz na jego świadomość co do toczących się procesów. Wreszcie odwołać należało się do opinii wydanej przez Akademię Górniczo-Hutniczą w Krakowie, z której jednoznacznie wynika, że już w nocy z [...] na [...]r. doszło do pożaru endogennego, a świadczą o tym przytoczone w opinii pomiary miedzy innymi tlenku węgla. Podkreślono, że należało przystąpić do tamowania rejonu ściany 560, a nie prowadzić działań zmierzających do jego gaszenia. Wobec powyższego w ocenie organu nie zasługiwały na uwzględnienie zeznania skarżącego, który twierdził, że w dniach [...] i [...]r. nie było symptomów pożaru endogenicznego. Dokonując subsumcji ustaleń faktycznych organ zasadnie powołał się na naruszenie art. 119 ust. 1 i 3 pgg, na rażące naruszenie § 9 ust. 1 rozporządzenia bhp w zw. z pkt 4.34 i pkt 5.1 tiret 4 zakresu czynności skarżącego, które zobowiązywały go do niezwłocznego zatrzymania robót w przypadku stwierdzenia jakichkolwiek zagrożeń i zawiadomienia przełożonego oraz ostrzeżenia pracowników o grożącym niebezpieczeństwie, czego jak wykazano zaniechał. Odnośnie zarzutu, że w dniu [...] i [...] r. na zmianach rozpoczynających się o godz. 6,00 prowadzenia robót eksploatacyjnych w ścianie 560 w pokładzie 510 warstwa III przystropowa pomimo, że w chodniku XIa za linia zawału ściany 560 brak było zawału skał stropowych na odcinku 3m, gdzie wyrabowano obudowę chodnikową oraz w ścianie 560 pod stopnicami obudów zmechanizowanych od nr 147 do 153, na odcinku 9m od strony chodnika XIa wschodniego, zabudowany był perforowany wąż przeciwpożarowy, zasilany sprężonym powietrzem, co spowodowało zaniżenie czujników metanometrii automatycznej nr 134 i 135 zabudowanych w ścianie przy skrzyżowaniu z chodnikiem XIa wschodnim należało stwierdzić, że był on uzasadniony. W dniu [...]r. została wydana przez kierownika ruchu zakładu górniczego instrukcja nr I/5-131 regulująca zasady rabunku obudowy chodnikowej w chodniku XIa wschodnim, z której wynika, że w wypadku braku samoistnego zawału po wyrabowaniu obudowy należy przeprowadzić odpowiednie prace strzałowe. W sprawie nie jest sporne, że chodnik nie uległ samoistnemu zawaleniu na odcinku 3m. Oceniając te ustalenia organ uznał, że skarżący wobec obecności na miejscu pracowników dozoru górniczego miał prawo uznać, że podejmą oni stosowane działania. Natomiast odnośnie drugiej zarzucanej kwestii organ uznał, w oparciu o zeznania świadków J. O., J. B., Z. W., J. M., J. S., że w ścianie 560 pod stopnicami podwieszony był wąż p.poż. z otworami zasilany sprężonym powietrzem skierowanymi na czujniki metanu. Wobec treści tych zeznań oraz wobec braku oparcia do zabudowania pod stopnicami węża w projekcie technicznym, w załączniku nr 4.2 i w Ustaleniach Kierownika Działu Wentylacji w zakresie zabudowy pomocniczych urządzeń wentylacyjnych należał o stwierdzić, że ocena dokonana przez organ zasługiwała na aprobatę, zaś stanowisko skarżącego, że widział zamontowany wąż ,jednakże nie był on zasilany sprężonym powietrzem nie zasługiwało na uwzględnienie. Odnośnie zarzutu dopuszczenia do wykonania w dniu [...]r. na zmianie rozpoczynającej się o godz. 6,00 w chodniki XIa wschodnim za linią zawału ściany 560 zawarcia z płótna, za którym na długości ok. 9m do linii zawału chodnika niezlikwidowany odcinek wyrobiska był nieprzewietrzany, co doprowadziło do utworzenia zbiornika metanu należało stwierdzić, że ocena stanu faktycznego dokonana przez organ była zasadna. Z pkt 5.1 projektu technicznego w zakresie zwalczania zagrożenia metanowego wynikają reguły postępowania, w tym opinania płótnem wentylacyjnym zawału wyrobiska po stronie południowej, zaś szczegółowe uregulowania zawiera instrukcja nr I/5-131 pkt 4.3.a ( po zakończonym rabunku opiąć płótnem wentylacyjnym czoło rabunku i ponownie skontrolować właściwą zabudowę pomocniczych urządzeń wentylacyjnych). Z zeznań świadka J. C. i M. L. wynika, że w chodniku XIa, gdy rozpoczynali prace w dniu [...] r, na zmianie od godz. 11 było już zawarcie z płótna podsadzkowego, a w rejonie tym widzieli skarżącego. Wobec powyższego stwierdzić należało, że zasadnie organ wskazał, iż skarżący jako osoba wyższego dozoru ruchu o specjalności wentylacja, z wieloletnim doświadczeniem zawodowym, wykonująca obowiązki nadsztygara górniczego ds. wentylacji – Kierownika Kopalnianej Stacji Ratownictwa Górniczego wiedział, że wykonanie zawarcia z płótna wentylacyjnego i pozostawienie za nim niezlikwidowanego i nieprzewietrzanego odcinka wyrobiska doprowadzi do utworzenia zbiornika metanu. Wniosek, że skarżący nie organizował i nie prowadził pracy w sposób zapewniający bezpieczeństwo pracowników i zakładu górniczego czyn naruszył w sposób rażący § 9 ust. 1 rozporządzenia bhp w zw. z pkt 5.1 tiret 2 zakresu czynności oraz § 40 ust. 1 rozporządzenia bhp w zw. z pkt 5.1 i pkt 5.4 projektu technicznego jest w pełni uzasadniony. Odnosząc się natomiast do podnoszonych w skardze zarzutów w zakresie naruszenia przepisów postępowania, art. 7, art. 8, art. 77, art. 78 § 1 i 2, art. 80 kpa należało stwierdzić, że zarzuty te nie znajdują usprawiedliwienia. Prezes Wyższego Urzędu Górniczego oparł zaskarżone rozstrzygnięcie na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym oraz na materiale dowodowym pozyskanym w związku z badaniem przyczyn i okoliczności zapłonu metanu oraz wypadku zbiorowego w dniu [...]r. w B S.A. Kopalni Węgla Kamiennego C w M.. Ustalania powyższe znalazły swe odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które jest jasne i logiczne oraz zgodne z zasadą prawdy obiektywnej z art. 7 i art. 107 kpa. Organ ustalony stan faktyczny odniósł do regulacji w postaci Projektu technicznego ściany 560, polecenia z dnia [...]r., zakresu obowiązków skarżącego, wyciągu z książki raportowej, a następnie przeniósł je na grunt ustaleń wynikających z zeznań wskazanych świadków i samego skarżącego. Orzeczony wymiar kary w postaci zakazu wykonywania czynności osoby wyższego dozoru ruchu specjalności górniczej podziemnym zakładach górniczych na okres 18 miesięcy jest adekwatny do wykazanych naruszeń przepisów prawa i powierzonych skarżącemu obowiązków. Podkreślenia wymaga, że organ odwoławczy dopuścił zawnioskowane przez stronę dowody i stały się one podstawą rozstrzygnięcia sprawy, na równi z dowodami przeprowadzonymi w sprawie z inicjatywy organu. Również zgodnie z wnioskiem strony organ przeprowadził rozprawę administracyjną w dniach [...],[...] r. i [...]r., kiedy to przesłuchano świadków wskazanych przez stronę. Jednocześnie już po zamknięciu rozprawy w dniu [...]r. strona wniosła o ponowne przesłuchanie G. M. i A. W., którego termin wyznaczono na dzień [...]r. jednakże nie stawił się skarżący ani też świadkowie. Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...]r. organ pominął ten dowód. Podkreślenia wymaga, że już na etapie postępowania przed organem strona była reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, który nie wskazał jakie szczególne okoliczności wymagały bezwzględnie powtórzenia dowodu z przesłuchania świadków czy też strony, a zatem pominięcie tego dowodu na końcowym etapie postępowania niegodziwo w prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu i nie miało wpływu na kompletność zgromadzonego materiału dowodowego, a w efekcie na jego ocenę. Organ dopuścił w sprawie wszystko co mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a równocześnie na organie nie spoczywał obowiązek gromadzenia dowodów w sposób nieograniczony. Biorąc pod uwagę opisane powyżej okoliczności faktyczne i prawne należało stwierdzić, że organ nie naruszył przepisów prawa materialnego jak i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co skutkuje oddaleniem skargi na mocy art. 151 p.p.s.a.