III SA/Gl 1768/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Karpińska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Skargą inicjującą postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zaskarżono decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G. z [...] r. nr [...] określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za [...] r. w kwocie [...] zł. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że zaskarżona decyzja i inne decyzje objęte skargą a wydane w tym samym dniu zostały wydane z naruszeniem prawa. Skoro zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że decyzje te zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego uzasadnione wydaje się wstrzymanie ich wykonania. Co więcej, wykonanie ostatecznych decyzji i wyegzekwowanie określonych nimi zaległości podatkowych ( w łącznej kwocie [...] zł) mogłoby spowodować konieczność likwidacji prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej a tym samym likwidację miejsca pracy zatrudnianego pracownika. W obliczu konieczności spłaty kredytu zaciągniętego na rozpoczęcia działalności gospodarczej spowodowałoby to nieodwracalne skutki. Szkoda ta nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Jedną z ogólnych zasad postępowania sądowoadministracyjnego stanowi zapis art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do brzemienia art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd – na wniosek skarżącego – może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu. Orzeczenie takie może zostać wydane jedynie w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie istnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji ciąży na wnioskodawcy. W ocenie Sądu przedstawione w rozpoznawanym wniosku argumenty nie wskazują, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się do pierwszego z podniesionych argumentów, tj. założonej przez skarżącą bezprawności decyzji podkreślić należy, iż kwestia ta na obecnym etapie postępowania nie może być w ogóle przedmiotem analizy Sądu. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji nie jest w żaden sposób związana z jej ewentualną zgodnością zaskarżonej decyzji z prawem. Natomiast druga podniesiona w skardze przesłanka wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, tj. możliwość likwidacji działalności gospodarczej skarżącej nie została w żaden sposób wykazana. Pełnomocnik skarżącej ograniczył się jedynie do wskazania pewnych okoliczności, na które nie przedstawił żadnych dowodów. Nie dysponując żadnymi danymi wskazującymi na sytuację majątkową skarżącej Sąd nie był w stanie ocenić czy wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać konsekwencje określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z całą pewnością zarówno kwota zobowiązania podatkowego objęta niniejszym postępowaniem jak i suma kwot wynikająca z wszystkich zaskarżonych decyzji nie uprawdopodabnia takiej tezy. Wskazane w wyżej wskazanym przepisie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków winno mieć rzeczywisty a nie jedynie potencjalny charakter. Podkreślić należy, że również akta podatkowe nie dają podstaw do uznania podniesionych w skardze argumentów. Wobec powyższego Sąd na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a i przy zastosowaniu art. 61 § 5 p.p.s.a postanowił jak w sentencji.