III SA/Gl 1769/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie gier losowych (kary pieniężnej) postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. 27 lutego 2014 r., czyli w dniu ogłoszenia wyroku oddalającego skargę, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęło za pośrednictwem faxu niekompletne i niepodpisane pismo pełnomocnika strony skarżącej zawierające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jego oryginał z pełnym uzasadnieniem nadesłano za pośrednictwem poczty dopiero 3 marca 2014 r. W motywach powyższego odesłano do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa unijnego, które w ocenie pełnomocnika przemawiały za stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Te bowiem wydane zostały bez podstawy prawnej, albowiem za taką nie można było uznać nienotyfikowanych przez Polskę przepisów technicznych ustawy o grach hazardowych, których zgodność z Konstytucją poddana została ocenie (vide: przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 686/13 pytanie prawne). Dodatkowo jako argument przemawiający za uwzględnieniem złożonego wniosku przywołano prowadzone przeciwko Spółce postępowanie egzekucyjne, w wyniku którego doszło do zajęcia kont bankowych i ruchomości. Powyższe sprawiło, że utraciła ona płynność finansową, a jej działalność nie przynosi już spodziewanych zysków tylko straty. Taka sytuacja, w ocenie pełnomocnika, może doprowadzić do szybkiej upadłości Spółki, albowiem normalne funkcjonowanie na rynku zostało utrudnione. W tym przypadku przesłanka wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody, została spełniona, albowiem nie będzie mogła ona zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia (tak postanowienia NSA z dnia 25 maja 2011 r. sygn. akt II FSK 1134/11, z dnia 20 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 1693/10 oraz z dnia 18 czerwca 2004 r. sygn. akt FZ 136/04). Tym bardziej, że zarzucanego skarżącej czynu z art. 107 k.k.s nie udowodniono w żadnym prawomocnym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozstrzygnięcie to upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 ustawy p.p.s.a.). Nie budzi zatem wątpliwości, że sąd pierwszej instancji jakim jest wojewódzki sąd administracyjny jest władny wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji wyłącznie do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Skutek w postaci utraty mocy postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji z chwilą zakończenia jej kontroli przez sąd pierwszej instancji oznacza, że złożony przez pełnomocnika za pośrednictwem faxu niekompletny i niepodpisany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w dniu, kiedy sąd wydał orzeczenie o oddaleniu skargi, nie mógł zostać uwzględniony. Tym bardziej, że jego oryginał z pełnym uzasadnieniem wpłynął do tut. Sądu już po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. To oznacza, że właściwym do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji jest Naczelny Sąd Administracyjny w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej. Ponieważ w przedmiotowej sprawie postępowanie takie nie zostało uruchomione, a wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został skierowany do tut. Sądu, dlatego też działając na podstawie art. 61 § 1, § 3, § 5 i § 6 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.