III SA/Gl 1790/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 10 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: umorzyć postępowanie wywołane wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. e) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych strony skarżące działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Ponieważ takim zwolnieniem z mocy samej ustawy objęty jest skarżący, wobec powyższego złożony po raz kolejny w tym zakresie wniosek nie podlegał merytorycznemu rozpoznaniu, zaś postępowanie nim zainicjowane – jako bezprzedmiotowe – należało umorzyć, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 powołanej wyżej ustawy. Wprawdzie wniosek ten zawarty w piśmie z dnia [...] r. nie czynił zadość wymaganiom przewidzianym w art. 252 § 2 ustawy p.p.s.a. Okoliczność ta nie sprzeciwia się jednak powyższemu rozstrzygnięciu, gdyż w realiach tego konkretnego przypadku ma znaczenie drugorzędne. W sytuacji bowiem, gdy z góry wiadomo, że postępowanie o zwolnienie od kosztów sądowych podlegać będzie umorzeniu, gdyż wniosek dotyczy sprawy, w której strona nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych, działaniem oczywiście bezcelowym byłoby wzywanie do nadesłania wypełnionego formularza w postaci druku PPF. Tym bardziej, że nie przyczyniłoby się to w żadnej mierze do wzmocnienia gwarancji procesowych strony. Przeciwnie prowadziłoby do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania, co stoi w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 7 ustawy p.p.s.a., który nakłada na sąd obowiązek podejmowania czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Stanowisko to jest tożsame z zapadłym już wcześniej prawomocnym postanowieniem tut. Sądu z dnia 13 marca 2012 r. i pozostaje nadal aktualne. Dlatego też obawy strony skarżącej jakoby nie można było wykluczyć pojawienia się dalszych kosztów w sprawie uznać należało za bezzasadne. Ustawowe zwolnienie od kosztów sądowych, tj. opłat sądowych takich jak wpis od skargi czy opłata kancelaryjna oraz wydatków rozciąga się bowiem na wszystkie etapy postępowania sądowoadministracyjnego, w tym również na postępowanie międzyinstancyjne i postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a zatem dotyczy całej rozpoznawanej pod sygn. III SA/Gl 1790/10 sprawy (od chwili jej zainicjowania przed tut. Sądem, aż do jej prawomocnego zakończenia przed Sądem II instancji). Wobec powyższego, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. e) ustawy p.p.s.a., postanowiono orzec jak w sentencji.