III SA/Gl 181/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lipca 2024 r. sprawy ze J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 12 stycznia 2024 r. nr SKO.FD/41.4/183/2023/24917 w przedmiocie zwrotu dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego jako pobranej w nadmiernej wysokości oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO w Katowicach, Kolegium; organ odwoławczy) decyzją z 12 stycznia 2024 r. nr SKO.FD/41.4/183/2023/24917 utrzymało w mocy decyzję z 30 października 2023 r. Prezydenta Miasta R. (dalej: organ pierwszej instancji) nr [...], określającą wysokość dotacji do zwrotu jako część dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie 149.070 zł, przyznanej w 2019 r. z budżetu Miasta R. na dofinansowanie realizacji zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej Niepublicznemu Specjalnemu Przedszkolu [...] z siedzibą w R., dla którego osobą prowadzącą była J. T. (dalej: strona; skarżąca). W podstawie prawnej ww. decyzji SKO w Katowicach powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 17 kwietnia 2023 r., Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.). Stan sprawy jest następujący: Decyzją z 30 października 2023 r. organ pierwszej instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy określił wysokość kwoty dotacji do zwrotu, jako część dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, w kwocie 149 070,00 zł przyznanej w 2019 r. z budżetu Miasta R. na dofinansowanie realizacji zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej Niepublicznemu Specjalnemu Przedszkolu [...] z siedzibą w R.. W podstawie prawnej ww. decyzji powołano się na art. 104 § 1 k.p.a. i art. 107 k.p.a. oraz art. 21 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 11 października 2023 r., Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.; dalej: o.p.) w związku z art. 60, art. 61 ust. 1 pkt. 4 i art. 67 oraz art. 252 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. z 16 czerwca 2023 r., Dz.U. z 2023 r. poz. 1270 ze zm.; dalej: u.f.p.). Od ww. decyzji strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika pismem z 17 listopada 2023 r. wniosła odwołanie zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 7 k.p.a. i 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób rażąco naruszający zasadę podejmowania wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, w tym stanu faktycznego i prawnego, oraz podejmowanie działań sprzecznych z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władz publicznych, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, to jest działaniu w sposób rażąco naruszający zaufanie do władzy publicznej; b) art. 75 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. polegającym na braku wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, pomimo tego, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy w toku postępowania administracyjnego, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i błędnych ustaleń faktycznych i prawnych oraz narusza zasady dowodowe określone w k.p.a.; c) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji, brak określenia stanu faktycznego sprawy, niepolegającego na przytoczeniu treści i twierdzeń audytu skarbowego, lecz faktów i prawnego uzasadnienia dla każdego z przypadków, oraz ogólne braki w uzasadnieniu co do dowodów, okoliczności i podstaw dokonanych ustaleń, co stanowi naruszenie przepisu, uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji i zrozumienie tych motywów, oraz w stopniu istotnym wpływa na wynik sprawy; 2. naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: a) art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. poprzez uznanie części dotacji za pobraną w nadmiernej wysokości, gdy nie zostały spełnione żadne przesłanki do takiego uznania; b) art. 17 ust. 5 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych (u.f.z.o.) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że dotacja na dziecko w przedszkolu specjalnym została pobrana w nadmiernej wysokości; c) ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej poprzez błędną wykładnie w szczególności przepisów art. 3, art. 4, art. 8 i art. 9 - 12 poprzez nieprawidłowe ustalenie, że podmiot prowadzony przez stronę nie jest podmiotem leczniczym i nie wykonuje działalności leczniczej, gdyż nie obejmuje pacjentów całodobową opieką stacjonarną, co doprowadziło do błędnych wniosków, że nie mają do niego zastosowania przepisy o przedszkolach specjalnych w podmiotach leczniczych; d) rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej (MEN) z 24 sierpnia 2017 r. w sprawie organizacji kształcenia oraz warunków i form realizowania specjalnych działań opiekuńczo-wychowawczych w przedszkolach i szkołach zorganizowanych w podmiotach leczniczych poprzez błędną wykładnię i uznanie, że podmiot prowadzony przez stronę nie był objęty przepisami tego rozporządzenia. W konsekwencji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie przedmiotowego postępowania w całości. Kolegium decyzją nr SKO.FD/41.4/183 /2023/24917 z 12 stycznia 2024 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zasady postępowania w przypadku zwrotu dotacji otrzymanych od jednostki samorządu terytorialnego określa ustawa z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Ponieważ – jak dalej wyjaśniano – rozpatrywana sprawa dotyczy dotacji oświatowej przekazanej w 2019 r. to należy ją ocenić na podstawie ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2019 r. Zaznaczono, że na podstawie art. 17 ust. 5 u.f.z.o. niepubliczne przedszkole specjalne otrzymuje na każdego ucznia dotację z budżetu gminy w wysokości równej kwocie przewidziane na takiego ucznia niepełnosprawnego przedszkola w części oświatowej subwencji ogólnej dla gminy. Podniosło, że tryb udzielania dotacji w R. w roku 2019 regulowała uchwała nr [...] Rady Miasta R. z 18 stycznia 2018 r. w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu miasta dla szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych, dla niepublicznych przedszkoli, placówek niepublicznych oraz dla szkół, przedszkoli ESOD: i placówek publicznych niebędących jednostkami budżetowymi prowadzonych przez osoby prawne bądź fizyczne oraz tryby przeprowadzania kontroli prawidłowości pobrania i wykorzystania udzielonej dotacji (Dz.Urz. Woj. Śl. z 2018 r. poz. 499). Wskazało zasady wypłaty dotacji dla przedszkoli niepublicznych w poszczególnych miesiącach roku 2019. Następnie SKO w Katowicach dokonało rozważenia art. 2 pkt 23 u.f.z.o. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 24 sierpnia 2017 r. w sprawie organizacji kształcenia oraz warunków i form realizowania specjalnych działań opiekuńczo-wychowawczych w przedszkolach i szkołach specjalnych, zorganizowanych w podmiotach leczniczych i jednostkach pomocy społecznej przedszkola specjalne (wydanego w oparciu o art. 128 ust. 3 ustawy Prawo oświatowe). Zdaniem organu odwoławczego z wykładni ww. przepisu i rozporządzenia wynika, że przez podmiot leczniczy, w którym zorganizowane jest przedszkole należy rozumieć "podmiot, w którym dziecko przebywa całodobowo". SKO w Katowicach argumentowało dalej, że na takie rozumowanie (wykładnię) wskazuje przepis, który ustanawia zasadę organizowania zajęć edukacyjnych dla dzieci przebywających w zakładzie przez co najmniej 9 dni. Przepis ten, w ocenie Kolegium, należy pojmować wraz z jego dalszą częścią, gdzie mowa jest o hospitalizacji, czyli całodobowym udzielaniu świadczeń gwarantowanych w trybie planowym łub nagłym, obejmujące proces diagnostyczno-terapeutyczny oraz proces pielęgnowania i rehabilitacji, od chwili przyjęcia świadczeniobiorcy do chwili jego wypisu lub zgonu (§ 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 22 listopada 2013 r. w prawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego - Dz.U. z 2017 r., poz. 2295 ze zm.). Także w języku potocznym, jak dalej wskazano, hospitalizacja to umieszczenie pacjenta w szpitalu, też okres przebywania pacjenta w szpitalu. Na takie rozumienie powyższego przepisu wskazuje również użycie słowa "w" w przypadku przedszkola, szkoły lub oddziału zorganizowanego w podmiocie leczniczym, a nie "przy" podmiocie leczniczym. Również słowo "pobyt", jak wskazano w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, rozumiane jest jako przebywanie kogoś w jakimś miejscu zazwyczaj jest używany w odniesieniu do czasu dłuższego, co najmniej 1 doby. Następnie, SKO w Katowicach, w powołaniu na art. 128 ust. 1 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe, oraz art. 8 i art. 10 ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej doszło do przekonania, że "świadczenia stacjonarne i całodobowe mogą być w warunkach pozadomowych, udzielane wyłącznie w szpitalu, w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, pielęgnacyjno-opiekuńczym, rehabilitacji leczniczej i w hospicjum". Organ odwoławczy zaakceptował również ustalenia faktyczne dokonane w ramach postępowania pierwszoinstancyjnego jako prawidłowe. W konsekwencji SKO w Katowicach wskazało w uzasadnieniu decyzji z 12 stycznia 2024 r., że dokonano wpisu do ewidencji placówek niepublicznych w poz. [...] Niepublicznego Specjalnego Przedszkola [...] w R. przy ul. [...] (dalej: przedszkole; Niepubliczne Przedszkole), przy czym początkowo osobami prowadzącymi przedszkole były A.L. i J. T. Natomiast od 1 kwietnia 2019 r. osobą prowadzącą przedszkole stała się wyłącznie skarżąca. Organ odwoławczy dostrzegł, że w statucie przedszkola postanowiono, że przedszkole obejmuje swoją opieką dzieci będące pacjentami Oddziału [...] s.c. A.L., J. T.. Podstawą przyjęcia do przedszkola było: wypełnienie wniosku o przyjęcie do przedszkola, przedłożenie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego lub orzeczenia o diagnozie lekarskiej obejmującej rozpoznanie zaburzeń ze spektrum autyzmu oraz potwierdzenie złożenia wniosku do poradni psychologiczno-pedagogicznej o wydanie orzeczenia. Statut Niepublicznego Przedszkola przewidywał ponadto, że dzieci do przedszkola przyjmowane są w miarę "wolnych miejsc, a decyzję o ich przyjęciu podejmuje Komisja Kwalifikacyjna w składzie: psychiatra, pedagog 1 psycholog". Tymczasem w art. 128 ust. 2 Prawa oświatowego przewidziano natomiast, że w związku z organizowaniem kształcenia i specjalnych działań opiekuńczo-wychowawczych dla ucznia przyjętego do podmiotu leczniczego, podmiot leczniczy przekazuje szkole specjalnej lub oddziałowi specjalnemu zorganizowanym w podmiocie leczniczym dane uczniów, o których mowa w art. 25 pkt 1 ustawy z 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2022 r. poz. 1876, 2280 i 2705), niezbędne do prowadzenia dokumentacji przebiegu nauczania. W statucie przewidziano sytuacje, w których dziecko może być skreślone z listy wychowanków (na pisemny wniosek rodziców, w związku z powtarzającymi się nieusprawiedliwionymi nieobecnościami, zachowanie dziecka zagrażające bezpieczeństwu innych dzieci). Rozważając powyższe okoliczności SKO w Katowicach wskazało w uzasadnieniu decyzji, że nie przewidziano np. zakończenia pobytu w podmiocie leczniczym. W ocenie organu odwoławczego taka sytuacja wskazuje na to, że niepubliczne przedszkole nie było jednostką, która prowadzona była dla dzieci przyjętych do podmiotu leczniczego. Przedszkole było dostępne dla dzieci zgłoszonych przez ich opiekunów, w oparciu o przedłożoną dokumentację, w miarę wolnych miejsc, po zakwalifikowaniu przez Komisję Kwalifikacyjną. Nie musiały zatem być wychowankami przedszkola dzieci objęte leczeniem w Oddziale Dziennym [...]. Także zakończenie edukacji w przedszkolu nie było związane z zakończeniem leczenia dziecka w podmiocie leczniczym. Oddział Dzienny [...] nie uniemożliwiał przebywania w nim dzieci całodobowo, dlatego też nie mógł być podmiotem leczniczym, w którym prowadzone było przedszkole. Oddział posiadał wpis [...], tj. "Odział dzienny [...]". Nie mógł w ramach przepisów Prawa leczniczego świadczyć całodobowych i stacjonarnych świadczeń zdrowotnych. W ocenie Kolegium powyższy wymóg został również wyartykułowany w § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 24 sierpnia 2017 r. w sprawie organizacji kształcenia oraz warunków i form realizowania specjalnych działań opiekuńczo-wychowawczych w przedszkolach i szkołach specjalnych, zorganizowanych w podmiotach leczniczych i jednostkach pomocy społecznej przedszkola specjalne, poprzez wskazanie, że można odstąpić od organizowania zajęć dla ucznia przebywającego w podmiocie krócej niż 9 dni. Powielony został także w art. 128 ust. 7 Prawa oświatowego poprzez wskazanie, że w przypadku ucznia przebywającego w podmiocie leczniczym krócej niż 9 dni dyrektor szkoły, do której uczeń uczęszczał przed przyjęciem do podmiotu leczniczego, w którym nie zorganizowano szkoły specjalnej, może odstąpić od organizowania zajęć z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość. W związku z powyższym Kolegium uznało, że: (1) wykonywanie przez oddział świadczeń ambulatoryjnych nie uprawniało do kwalifikowania jego pacjentów jako dzieci w przedszkolu prowadzonym w podmiocie leczniczym, a w konsekwencji (2) dotacja udzielona w 2019 r. Niepublicznemu Przedszkolu w zakresie w jakim pobrano ją na uczniów jako podopiecznych w przedszkola prowadzonego w podmiocie leczniczym jest dotacją pobraną w nadmiernej wysokości. Dlatego też oceniając pod względem prawnym ww. sytuację Kolegium uznało, że skoro Niepubliczne Przedszkole nie było przedszkolem prowadzonym w podmiocie leczniczym, to przysługiwała mu jedynie dotacja w wysokości określonej w art. 17 ust. 5 u.f.z.o. Organ pierwszej instancji kwotę do zwrotu obliczył jako różnicę pomiędzy kwotą wypłaconą a kwotą dotacji przewidzianą dla niepublicznych przedszkoli specjalnych na niepełnosprawnego ucznia przedszkola. Organ odwoławczy natomiast zaakceptował przedmiotowe działanie jako (prawnie i rachunkowo) prawidłowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (dalej: WSA w Gliwicach) skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego i decyzji organu pierwszej instancji oraz o umorzenie postępowania, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi odwoławczemu, a także o zwrot kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej. Strona skarżąca podniosła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 7 k.p.a. i art. 8 § 1 i 2 w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, w tym stanu faktycznego i prawnego, oraz podejmowanie działań sprzecznych z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władz publicznych, oraz niepodjęciu wszelkich czynności wymaganych od organu, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; b) art. 15 k.p.a. statuującego zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, poprzez brak rzeczywistego przeprowadzenia postępowania w sprawie, bezkrytyczne przyjęcie stanowiska organu pierwszej instancji, bez przeprowadzenia samodzielnego i wszechstronnego postępowania wyjaśniającego w tej sprawie oraz bez starannego wyjaśnienia podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia w ślad za organem I instancji, że dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości; c) art. 75 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. polegającym na braku wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, pomimo tego, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy w toku postępowania administracyjnego, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i błędnych ustaleń faktycznych i prawnych oraz narusza zasady dowodowe określone w k.p.a.; d) art. 6 k.p.a. polegającym na stosowaniu przepisów prawa w sposób dowolny, przejawiającym się w szczególności w ocenie, czy placówka prowadzona przez skarżące spełniała kryteria określone w przepisach dla przedszkola specjalnego prowadzonego w podmiocie leczniczym oraz co do oceny spełniania kryteriów podmiotu leczniczego; e) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji, brak określenia stanu faktycznego sprawy, niepolegającego na przytoczeniu treści i twierdzeń audytu skarbowego, lecz faktów i prawnego uzasadnienia dla każdego z przypadków, oraz ogólne braki w uzasadnieniu co do dowodów, okoliczności i podstaw dokonanych ustaleń, co stanowi naruszenie przepisu, uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji i zrozumienie tych motywów, oraz w stopniu istotnym wpływa na wynik sprawy; 2. przepisów prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: a) ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej poprzez błędną wykładnię w szczególności przepisów art. 3, art. 4, art. 8 i art. 9 - 12 poprzez nieprawidłowe ustalenie, że podmiot prowadzony przez stronę nie jest podmiotem leczniczym i nie wykonuje działalności leczniczej, gdyż nie obejmuje pacjentów całodobową opieką stacjonarną, co doprowadziło do błędnych wniosków, że nie mają do niego zastosowania przepisy o przedszkolach specjalnych w podmiotach leczniczych; b) rozporządzenia MEN z 24 sierpnia 2017 r. w sprawie organizacji kształcenia oraz warunków i form realizowania specjalnych działań opiekuńczo-wychowawczych w przedszkolach i szkołach zorganizowanych w podmiotach leczniczych poprzez błędną wykładnię i uznanie, że podmiot prowadzony przez stronę nie był objęty przepisami tego rozporządzenia; c) art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. poprzez błędną wykładnię przepisów poprzez uznanie części dotacji za pobraną w nadmiernej wysokości, gdy nie zostały spełnione żadne przesłanki do takiego uznania; d) art. 17 ust. 5 u.f.z.o. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że dotacja na dzieci w przedszkolu specjalnych została pobrana w nadmiernej wysokości. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony argumentował, że istotnym zarzutem stawianym organom administracji w sprawie jest brak przeprowadzenia przez nie "własnego, rzetelnego postępowania administracyjnego, a w szczególności postępowania dowodowego". Jedynym natomiast faktycznym dokumentem i dowodem, na jakim oparte zostało całe postępowania oraz decyzja w sprawie, są – jak dalej podnoszono - ustalenia audytu skarbowego, przeprowadzonego przez Izbę Administracji Skarbowej. Decyzja, zdaniem pełnomocnika strony, jest wprawdzie obszerna, ale pomimo swojej objętości, brak jest należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, a mianowicie – cyt. (pisownia oryginalna): "W tej decyzji NIE MA NIC, żadnych zapisów dotyczących konkretnych kwot, tak, jakby wystarczyło wskazanie w osnowie i na końcu uzasadnienia, że chodzi o kwotę 270.365 zł.". Natomiast zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak wskazano dalej w uzasadnieniu skargi, sprowadzają się w istocie do dwóch kwestii, a mianowicie (1) okoliczności, że ośrodek nie prowadził całodobowej opieki i hospitalizacji, jak również tego, że (2) przedszkole nie było prowadzone "w podmiocie leczniczym", lecz obok tego podmiotu. Pełnomocnik strony skarżącej dalej argumentował, że zgodnie z treścią przepisów ustawy o działalności leczniczej: Ośrodek [...] oraz jego Oddział Dzienny [...] stanowił podmiot leczniczy, przewidziany przepisami tej ustawy. Tym samym, wypełnione zostały przesłanki określone w art. 128 ust. 1 Prawa oświatowego oraz § 1 rozporządzenia MEN z 24 sierpnia 2017 r. sprawie organizacji kształcenia oraz warunków i form realizowania specjalnych działań opiekuńczo-wychowawczych w przedszkolach i szkołach specjalnych, zorganizowanych w podmiotach leczniczych i jednostkach pomocy społecznej, co do zorganizowania przedszkola specjalnego przy tym podmiocie leczniczym. Tymczasem, jak dalej wskazywała strona, żaden z przepisów ustawowych, ani Prawo oświatowe, ani ustawa o działalności leczniczej, ani w/w Rozporządzenia, nie wyróżniają ani nie ograniczają prawa podmiotów leczniczych świadczących opiekę szpitalną (całodobową) od pozaszpitalnej. Takie wyróżnienie, wyłącznie dla celów wydania skarżonej decyzji, jak wskazywano w uzasadnieniu skargi, powstało wyłącznie w stwierdzeniach audytu skarbowego oraz zostało powtórzone bezrefleksyjnie w decyzjach organów. Ośrodek [...], jak dalej wskazywano, wpisany jest do Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą pod numerem [...]. Wpisy do Rejestru określają działalność Ośrodka w zakresie: "Zakład/Ośrodek rehabilitacji leczniczej dziennej dla dzieci"; kody resortowe określają: Rehabilitacja dzienna - Psychiatria dzieci i młodzieży, Fizjoterapia oraz Rehabilitacja medyczna; "Oddział dzienny psychiatryczny rehabilitacyjny dla dzieci" - Rehabilitacja dzienna. Spełnione są – zdaniem pełnomocnika strony - także "przesłanki rehabilitacji leczniczej". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. W szczególności Kolegium podzieliło zapatrywanie organu pierwszej instancji, że nie ma oparcia w obowiązujących przepisach prawa, że każdy podmiot prowadzący działalność leczniczą może utworzyć szkołę/przedszkole specjalne, które ma prawo do dotacji oświatowej w wysokości dla przedszkola prowadzonego w podmiocie leczniczym. Taką możliwość mają szpitale, sanatoria, zakłady opiekuńczo-lecznicze z racji objęcia przebywających w nim osób kompleksową opieką jednocześnie medyczną i edukacyjną. Nie ma uzasadnienia prawnego dla tworzenia takich szkół przez podmioty lecznicze realizujące ambulatoryjne świadczenia zdrowotne (niestacjonarne i nie całodobowo), a więc inne niż określone w art. 8 pkt 1 ustawy o działalności leczniczej. Kolegium uznało, że w rozpatrywanej sprawie Niepubliczne Przedszkole nie było przedszkolem w podmiocie leczniczym, z uwagi na fakt, że dzieci nie przybywały w Ośrodku [...] Oddziale Dziennym [...] w R. całodobowo. Jak dalej wskazano: samo wykonywanie przez Oddział Dzienny świadczeń ambulatoryjnych względem podopiecznych przedszkola nie uprawniało do kwalifikowania jego pacjentów jako dzieci w przedszkolu prowadzonym w podmiocie leczniczym. W rezultacie dotacja udzielona w 2019 r. Niepublicznemu Przedszkolu w zakresie w jakim pobrano ją na uczniów jako podopiecznych przedszkola prowadzonego w podmiocie leczniczym jest dotacją pobraną w nadmiernej wysokości. W odniesieniu do zarzutów stawianych w skardze, SKO w Katowicach argumentowało, że po pierwsze stanowią one powtórzenie stanowiska strony przedstawionego w odwołaniu, a dalej że nigdy: "nie stwierdziło, aby podmiot Oddział Dzienny nie jest podmiotem leczniczym i nie wykonuje działalności leczniczej. Uznało jedynie, że brak objęcia całodobową opieką dzieci przez ten podmiot, wykluczał możliwość przyznania dotacji w wysokości jak dla przedszkola prowadzonego w podmiocie leczniczym". Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie między stronami istnieje spór co do tego, czy strona skarżącą ma prawo do dotacji oświatowej w wysokości przewidzianej dla przedszkola prowadzonego w podmiocie leczniczym. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów związanych z prawidłowością ustalenia stanu faktycznego sprawy i oceny dowodów, a w szczególności czy orzekające w sprawie organy administracyjne rozpoznały wszystkie okoliczności sprawy, bowiem jedynie wówczas, gdy stan faktyczny ustalony został prawidłowo, można dokonywać trafnych rozważań prawnych. Orzekające w sprawie organy administracji, zdaniem Sądu, przeprowadziły w sprawie szczegółową ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z art. 80 k.p.a., a wyciągnięte wnioski mieściły się w ramach przyznanej organom swobody w ich ocenie. Poprawność przeprowadzonego postępowania, szczegółowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że nie doszło w sprawie do naruszenia zasady legalizmu (art. 6 k.p.a.), czy zaufania do organów administracji (art. 8 § 1 k.p.a.). Organ odwoławczy w oparciu o obowiązujące przepisy prawa wyczerpująco rozpatrzył materiał dowodowy, wyjaśniając jednocześnie tok swojego rozumowania i mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa, co znalazło odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji. Uzasadnienie to czyni zadość warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., a mianowicie wyjaśnia stan faktyczny sprawy, a także stosowane przepisy prawa materialnego i procesowego, jak również – wbrew stanowisku strony skarżącej – czytelnie odnosi się do zarzutów sformułowanych w treści odwołania z 17 listopada 2023 r. To, że strona inaczej je interpretuje nie oznacza, że organy administracji naruszyły prawo. W uzupełnieniu dodać trzeba, że organ pierwszej instancji czytelnie (również w formie tabel) przedstawił kalkulację kwoty pobranej w nadmiernej wysokości, co zostało przedstawione wraz z omówieniem w pkt 8 i w pkt 11 uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej (obliczenia związane z wysokością zwrotu i określenie wysokości kwot i dat przekazanych miesięcznych części dotacji). W kwestii prawidłowości poczynionych ustaleń i oceny zasadności odnoszącego się do tej problematyki zarzutów formułowanych w skardze zaznaczyć jeszcze należy, że skarżąca w istocie nie wskazała na czym miałoby polegać niepodjęcie przez organy administracji "wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy". Strona ograniczyła się bowiem tylko do podniesienia bardzo ogólnych zarzutów bez odniesienia się do konkretnych okoliczności sprawy. Trudno więc zarzucić organowi niepodjęcie z własnej inicjatywy bliżej nieokreślonych działań, mających na celu uzupełnienie materiału dowodowego sprawy. Trzeba dodać, że organy administracji w toku sprawy włączyły z urzędu do akt sprawy szereg dowodów z dokumentów (m.in. ze statutu przedszkola) i na ich podstawie dokonały całościowego rozważania sprawy. Z przedstawionych względów nie było podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania związanych z oceną prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego i ustalenia stanu faktycznego sprawy, tj. art. 75 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. Z akt administracyjnych sprawy wynika również, że strona miała również zapewniony czynny udział w postępowaniu, w tym składała pisma (oświadczenia), jak również wnioski dowodowe (np. umowa najmu lokalu, w którym działalność prowadziło przedszkole). Na ich podstawie, organy administracji poprawnie (wszechstronnie) ustalały stan faktyczny sprawy, m.in. w następującym zakresie szczególnie istotnym ze względu na stanowiska strony skarżącej, a mianowicie, że: (1) przedszkole prowadziło działalność we własnych zasobach lokalowych (bez zawierania umowy z podmiotem leczniczym w tym zakresie); (2) przedszkole prowadziło kształcenie dla dzieci zapisanych w naborze otwartym; (3) kształcenie, wychowanie i opiekę sprawowano w czasie wynikającym z założeń zawartych w statucie przedszkola, które było czynne od 7.30 do 15.30, a zajęcia dla dzieci odbywały się w godzinach od 8.00 do 13.00 (przy czym obligowano rodziców do punktualnego przyprowadzania dzieci na zajęcia). Sąd ocenił jednocześnie, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a), ponieważ organ odwoławczy, pomimo odwołania się do ustaleń i postępowania organu pierwszej instancji (m.in. określenie kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości), jak również powołując się na informacje zawarte w protokole audytu przeprowadzonego przez Izbę Administracji Skarbowej to jednak we własnym zakresie również dokonał oceny zgromadzonych dowodów. Trzeba przypomnieć, że istotą obowiązującej w procedurze administracyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, jest to aby sprawa administracyjna została dwukrotnie rozpatrzona i rozstrzygnięta przez organy obu instancji. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy (por. wyrok WSA w Gliwicach z 14 lutego 2024 r., III SA/Gl 632/23, Legalis nr 3049524). Niewątpliwie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikają ustalenia faktyczne i obszerna ocena prawna tych ustaleń zawierająca odniesienie do sprawy. Są to ustalenia własne organu odwoławczego. Co istotne zaskarżona decyzja odnosi się również do treści zarzutów i twierdzeń podnoszonych w odwołaniu, a ich rozważenie zostało przez organ odwoławczy należycie uzasadnione. Stosownie do treści art. 126 u.f.p., dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie tej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Szczególny charakter środków finansowych przekazywanych w ramach dotacji polega na tym, że środki te mogą być wykorzystane wyłącznie na określony cel, na realizację konkretnego zadania. Beneficjent jest jedynie dysponentem środków publicznych przyznanych z budżetu państwa na realizację ściśle określonego zadania (por. wyrok NSA z 2 kwietnia 2014 r., II GSK 159/13, Legalis nr 951989; wyrok WSA w Warszawie z 5 września 2007 r., V SA/Wa 495/07, Legalis nr 273139). Zgodnie z art. 252 ust. 1 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego: wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, stanowiących podstawę zwrotu. Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania (art. 252 ust. 3 u.f.p.). W przypadku zatem gdy beneficjent dobrowolnie nie zwróci dotacji (wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, bądź pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości) organ administracji/podatkowy ma obowiązek wydać decyzję, w której określi obowiązki beneficjenta. Z powyższego wynika, że obowiązek zwrotu dotacji, o którym mowa w przywołanym art. 252 u.f.p., wynika z mocy prawa (ex lege). Skoro zobowiązanie do zwrotu dotacji powstaje z mocy prawa, to decyzja w przedmiocie zwrotu dotacji ma charakter deklaratoryjny, co zgodnie wskazuje się w judykaturze i orzecznictwie (por. L. Lipiec-Warzecha Komentarz do art. 169 ustawy o finansach publicznych, Wyd. ABC 2011 r.; wyrok WSA w Gliwicach z 20 grudnia 2017 r., I SA/Gl 345/17, Legalis nr 1730102). W rozpoznawanej sprawie zwrócić należy uwagę, że Niepubliczne Przedszkole było przedszkolem specjalnym, do którego w 2019 r. uczęszczały wyłącznie dzieci wymagające stosowania specjalnej organizacji i metod pracy, posiadające orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego z uwagi na autyzm, zespół Aspergera, lub niepełnosprawność sprzężoną. Działało ono w oparciu o statut, jako niepubliczne przedszkole specjalne. Przy czym obejmowało ono opieką dzieci będące pacjentami Oddziału [...] s.c. A.L. i J. T. (§1 ust. 5). Podstawą przyjęcia dziecka do przedszkola było: a) wypełnienie wniosku o przyjęcie do przedszkola (karty zgłoszenia); b) przedłożenie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego lub orzeczenia o diagnozie lekarskiej obejmującej rozpoznanie zaburzeń ze spektrum autyzmu oraz potwierdzenie złożenia wniosku do poradni psychologiczno-pedagogicznej o wydanie orzeczenia (§12 ust. 1). Elementem procesu rekrutacji były również: konsultacje z rodzicami i dzieckiem-kandydatem, w celu wstępnej oceny funkcjonowania dziecka, oraz analiza dokumentacji dziecka, dotyczącej jego stanu zdrowia oraz ewentualnego przebiegu terapii i leczenia (§12 ust. 2). Statut Niepublicznego Przedszkola zakładał również, że dzieci do przedszkola przyjmowane są w miarę wolnych miejsc, a decyzje o ich przyjęciu do tej jednostki oświatowej podejmuje Komisja Kwalifikacyjna w składzie lekarz psychiatra, pedagog, psycholog (§12 ust. 3). Zasadnie zatem, w ocenie Sądu, organy administracji argumentowały, że było to "przedszkole ogólnodostępne" w tym rozumieniu, że ubiegać się o przyjęcie do niego mogli rodzice wszystkich dzieci, które posiadały orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego z uwagi na autyzm lub zespół Aspergera. O przyjęciu do Niepublicznego Przedszkola decydowała bowiem komisja, w oparciu o ocenę funkcjonowania dziecka, analizę jego dokumentacji medycznej i z przebiegu dotychczasowej terapii. Uczniami Przedszkola nie były więc dzieci z uwagi na fakt objęcia ich leczeniem w Oddziale Dziennym. Również zakończenie edukacji w Niepublicznym Przedszkolu nie było powiązane z okresem prowadzenia wobec dziecka leczenia, jako pacjenta Oddziału Dziennego. Powyższe argumenty wynikają wprost z treści statutu, do którego zasadnie odwołały się organy administracji w sprawie. Z powyższego wynika również, że szkoła/przedszkole specjalne w podmiocie leczniczym jest tworzone dla pacjentów tego podmiotu, którzy w nim przebywają, w tym przypadku dla dzieci, które z powodu leczenia lub rehabilitacji nie mają możliwości uczęszczania do ogólnodostępnego przedszkola lub szkoły. Dzieci podlegające procesowi leczenia lub rehabilitacji w podmiocie leczniczym, w którym przebywają, podlegają obowiązkom edukacyjnym. Również w doktrynie wskazuje się, że art. 128 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo oświatowe jedynie pozornie operuje bardzo pojemną kategorią podmiotów leczniczych. Ponadto ustawa o działalności leczniczej wymienia także różne rodzaje takiej działalności, dokonując ich podziału na (art. 8): stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne: a) szpitalne, b) inne niż szpitalne 2) ambulatoryjne świadczenia zdrowotne. Prima facie mogłoby się zatem wydawać, że komentowany artykuł dopuszcza funkcjonowanie przedszkoli/szkół w różnego rodzaju podmiotach, które prowadzą działalność leczniczą – nawet w przychodniach i prywatnych praktykach lekarskich, których zaliczenie do podmiotów leczniczych w szerokim tego słowa znaczeniu na ogół nie budzi wątpliwości. W ocenie Sądu byłby to jednak wniosek zbyt daleko idący. Mianowicie chodzi tylko o podmioty, których działalność zamyka się w ramach art. 8 pkt 1 ustawy o działalności leczniczej, a zatem w pierwszej kolejności o szpitale dziecięce, a także sanatoria i zakłady opiekuńczo-lecznicze, które zapewniają całodobową, stacjonarną opiekę nad dziećmi. Chodzi o to, aby dzieciom i młodzieży chorym lub przechodzącym rehabilitację zapewnić kompleksową opiekę, włącznie z objęciem ich świadczeniami edukacyjnymi (por. M. Pilich (red.), Prawo oświatowe. Komentarz – do art. 128, wyd. III, LEX Omega, 2022 r.). Natomiast w art. 8 ustawy o działalności leczniczej został wprowadzony podział działalności leczniczej na dwa rodzaje ze względu na charakter udzielanych świadczeń zdrowotnych. Zdaniem Sądu określenie rodzaju działalności leczniczej jest pochodną rodzaju udzielanych świadczeń zdrowotnych. Ustawodawca wyróżnia działalność leczniczą w rodzaju (1) stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne oraz (2) ambulatoryjne świadczenia zdrowotne. W założeniu podział ten miał mieć charakter rozłączny. Do zakresu innych niż szpitalne całodobowych i stacjonarnych świadczeń zdrowotnych zalicza się świadczenia: opiekuńczo-lecznicze, pielęgnacyjno-opiekuńcze, paliatywne, hospicyjne, opieki długoterminowej, rehabilitacji leczniczej, leczenia uzależnień, opieki psychiatrycznej, a także leczenia uzdrowiskowego, w przypadku udzielania ich pacjentom, których stan zdrowia wymaga całodobowych i stacjonarnych świadczeń zdrowotnych udzielanych w odpowiednio urządzonych stałych pomieszczeniach (argument z art. 8 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy o działalności leczniczej). W konsekwencji z uwagi na rozłączny charakter podziału na świadczenia stacjonarne i całodobowe oraz ambulatoryjne, świadczenia udzielane w tzw. oddziałach dziennych należy zaliczyć do rodzaju ambulatoryjnej działalności leczniczej. Powyższe należy interpretować przy uwzględnieniu zawartości normatywnej art. 4 pkt 2 "b" Prawo oświatowe, zgodnie z którym przez szkołę specjalną lub oddział specjalny - należy rozumieć odpowiednio: szkołę lub oddział zorganizowane w podmiocie leczniczym, o którym mowa w przepisach o działalności leczniczej, oraz w jednostce pomocy społecznej, w celu kształcenia dzieci i młodzieży przebywających w tym podmiocie lub jednostce, w których stosuje się odpowiednią organizację kształcenia oraz specjalne działania opiekuńczo-wychowawcze, zorganizowane zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 128 ust. 3. Co istotne, jak wynika z art. 128 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe, podmiot leczniczy, a także jednostka pomocy społecznej, w którym zorganizowana jest szkoła specjalna (przedszkole specjalne) zapewniają korzystanie z pomieszczeń dla prowadzenia zajęć edukacyjnych i wychowawczych. Warunki zaś korzystania z tych pomieszczeń oraz ponoszenia kosztów ich utrzymania określa umowa zawarta pomiędzy podmiotem, w którym zorganizowana jest szkoła, a organem prowadzącym szkołę (przedszkole). Ponadto zgodnie z § 1 rozporządzenia MEN z 24 sierpnia 2017 r. w sprawie organizacji kształcenia oraz warunków i form realizowania specjalnych działań opiekuńczo-wychowawczych w przedszkolach i szkołach specjalnych, zorganizowanych w podmiotach leczniczych i jednostkach pomocy społecznej (rozporządzenie wydane na podstawie art. 128 ust. 3 ustawy Prawo oświatowe), m.in. przedszkole specjalne, zorganizowane w podmiotach leczniczych, zapewnia dzieciom kształcenie oraz specjalne działania opiekuńczo-wychowawcze, organizowane w czasie uzgodnionym z kierownikiem podmiotu lub ordynatorem oddziału szpitalnego. Uczniowi organizuje się kształcenie oraz specjalne działania opiekuńczo-wychowawcze w przedszkolu zorganizowanej w podmiocie leczniczym, odpowiednio do wskazań lekarza prowadzącego leczenie (§ 2 ust. 1 tego rozporządzenia). Natomiast w przypadku ucznia przebywającego w podmiocie krócej niż 9 dni, odpowiednio dyrektor przedszkola lub szkoły zorganizowanych w podmiocie może odstąpić od organizowania zajęć edukacyjnych, z tym że dla ucznia przewlekle chorego, którego leczenie wymaga częstej hospitalizacji, organizuje się zajęcia edukacyjne niezależnie od okresu pobytu w podmiocie. Przy czym przez hospitalizację należy rozumieć zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 22 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego jako całodobowe udzielanie świadczeń gwarantowanych w trybie planowym albo nagłym, obejmujące proces diagnostyczno-terapeutyczny oraz proces pielęgnowania i rehabilitacji, od chwili przyjęcia świadczeniobiorcy do chwili jego wypisu albo zgonu; przez hospitalizację należy rozumieć całodobowe udzielanie świadczeń gwarantowanych w trybie planowym albo nagłym, obejmujące proces diagnostyczno-terapeutyczny oraz proces pielęgnowania i rehabilitacji, od chwili przyjęcia świadczeniobiorcy do chwili jego wypisu albo zgonu. Z uwagi na powyższe, Sąd zgodził się zatem z argumentacją organów administracji również co do wykładni przepisów prawa materialnego przedstawioną w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji z 30 października 2023 r. i w decyzji Kolegium z 12 stycznia 2024 r., jako prawidłowej. Z tego też powodu Sąd nie uwzględnił zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy naruszenia "art. 3, art. 4, art. 8 i art. 9 – 12" ustawy o działalności leczniczej, a także ww. rozporządzenia MEN z 24 sierpnia 2017 r. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, organy administracji publicznej, w kontrolowanym rozstrzygnięciu prawidłowo przeprowadziły rozważania dotyczące kwoty dotacji podlegającej zwrotowi i dokonując ustaleń co do wysokości tego zwrotu. W tym zakresie zwrócić należy uwagę na obszerne rozważania dokonane przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji z 30 października 2023 r. co do wysokości, jak i podstawy prawnej. Rozważania te zostały następnie skontrolowane w ramach administracyjnego toku instancji, przy czym wskazać trzeba, że skarżący, reprezentowany zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego nie kwestionował dokonanych ustaleń co do samej wysokości zwrotu np. wskazując na błędy matematyczne lub rachunkowe orzekających w sprawie organów administracji. Za bezzasadne Sąd uznał zatem zarzut naruszenia art. 252 ust. 1 u.f.p. i art. art. 17 ust. 5 u.f.z.o. W ocenie Sądu w sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu dotacji i uznania, że dotacja w kwocie 149.070 zł została pobrana przez stronę (jako organ prowadzący Niepubliczne Przedszkole) w nadmiernej wysokości. Nie znajdując w tych okolicznościach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie odpowiada przepisom prawa materialnego, jak i tego, że uchybia ona przepisom postępowania, stosownie do przepisu art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w wyroku.