III SA/Gl 1837/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Jolanta Skowronek po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. W. (W.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych, podatku od towarów i usług (stwierdzenia nieważności decyzji) w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: umorzyć postępowanie wywołane wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. U Z A S A D N l E N l E Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę H. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...], na mocy której utrzymana została w mocy jego decyzja z dnia [...]r. nr [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] r. nr [...]. Od powyższego pełnomocnik strony wniósł skargę kasacyjną, do której dołączył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych. Tymczasem jak wynika z akt sprawy 7 lutego 2012 r. referendarz sądowy zwolnił H. W. od kosztów sądowych. Na to postanowienie nie wniesiono sprzeciwu. Przyznane prawo pomocy nie zostało też cofnięte przez Sąd, co oznacza, że skarżący korzysta ze zwolnienia od kosztów sądowych przez cały tok postępowania sądowoadministracyjnego, aż do jego prawomocnego zakończenia przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W tych okolicznościach złożony przy skardze kasacyjnej wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w powyższym zakresie jest bezprzedmiotowy. Zgodnie bowiem z art. 239 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym (prawo pomocy), w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa. Ponieważ takim zwolnieniem objęty jest skarżący, dlatego też kolejny wniosek - złożony w tym zakresie - nie podlegał merytorycznemu rozpoznaniu, zaś postępowanie nim zainicjowane – jako bezprzedmiotowe – należało umorzyć, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 258 § 1, § 2 i § 3 powołanej wyżej ustawy. W tym stanie sprawy postanowiono orzec jak w sentencji.