III SA/Gl 184/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Adam Gołuch, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2024 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Centrum Usług Wspólnych O. w T. z dnia 6 grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 6 grudnia 2023r. nr [...] Dyrektor Centrum Usług Wspólnych O. w T. odmówił skarżącemu M. P. udzielenia informacji publicznej w zakresie skanu pełnej treści protokołu wraz załącznikami z przeprowadzonego naboru na stanowisko urzędnicze - samodzielny referent bez stosowania procesu anonimizacji. Wydanie tej decyzji poprzedziły następujące wydarzenia: Skarżący we wniosku przesłanym drogą elektroniczną 3 stycznia 2022 r. zażądał udostępnienia informacji publicznej w zakresie skanu treści protokołu wraz załącznikami z przeprowadzonego naboru na stanowisko urzędnicze - samodzielny referent. Organ udostępnił wnioskodawcy informację w żądanym zakresie pismem z 20 stycznia 2022 r., anonimizując dane osoby, która nie została wybrana na stanowisko. 21 stycznia 2022 r. skarżący zwrócił się do organu ponownie, precyzując, że domaga się przekazania pełnej treści protokołu, bez stosowania procesu anonimizacji danych osoby niewybranej. Organ pismem z 21 stycznia 2022r. wystąpił do niewybranego kandydata z zapytaniem, czy wyraża zgodę na przekazanie wnioskodawcy jego danych osobowych. Kandydat odmówił (w wiadomości e-mail z 1 lutego 2022 r.), co przekazano stronie. Wobec powyższego wnioskodawca wniósł skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił postanowieniem z 7 września 2022 r. sygn. akt III SAB/GI 157/22 uznając, że w sprawie znajdzie zastosowanie uchwała NSA z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, z której wynika, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi. Zdaniem Sądu, w sprawie sygn. akt III SAB/GI 157/22 skarga na bezczynność została wywiedziona już po załatwieniu sprawy. Część informacji organ przekazał bowiem stronie z zachowaniem terminu wynikającego z udip, a co do części prawidłowo – zdaniem Sądu – uzasadnił, że nie może być przekazana z uwagi na prywatność osoby fizycznej. Od tego orzeczenia skarżący wniósł skargę kasacyjną, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 25 kwietnia 2023 r., sygn. akt III OSK 559/23 uchylił wyżej wskazane postanowienie stwierdzając, że informacja w zakresie imienia i nazwiska poszczególnych kandydatów stanowiła immanentną część wniosku o udzielenie informacji publicznej. Uznał zatem, że anonimizując dane osobowe kandydata niewybranego organ w tej części nie udostępnił żądanej informacji. Organ powinien zatem informację udostępnić albo, jeśli uznaje, że informacja wymaga ochrony ze względów wskazanych w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji w tej części. Rozpoznając sprawę ponownie, wyrokiem z 3 lipca 2023 r. sygn. akt III SAB/GI 135/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził bezczynność Dyrektora Centrum Usług Wspólnych O., która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zobowiązał organ do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania wyroku wraz z aktami sprawy. W uzasadnieniu wyroku z 3 lipca 2023 r. Sąd stwierdził, że skoro dane osoby niewybranej na stanowisko stanowiły integralną część wniosku, to anonimizując te dane organ nie udzielił wnioskodawcy pełnej informacji, dlatego stan bezczynności zaistniał. Prawidłowym zachowaniem organu jest zatem udzielenie pełnej informacji publicznej albo odmowa jej udostępnienia w formie decyzji administracyjnej. Decyzją z 17 października 2023r. nr [...] organ odmówił udzielenia informacji publicznej w zakresie skanu pełnej treści protokołu wraz załącznikami z przeprowadzonego naboru na stanowisko urzędnicze - samodzielny referent bez stosowania procesu anonimizacji. Od tej decyzji zgodnie z zawartym w niej pouczeniem, skarżący wniósł odwołanie do SKO, które jednak pismem SKO z 21 listopada 2023r. zostało przekazane do organu celem ponownego rozpatrzenia sprawy w trybie art. 17 udip, gdyż – jak wyjaśniło w nim SKO – nie jest właściwe w takich sprawach. Zaskarżoną decyzją z 6 grudnia 2023r. organ ponownie odmówił udostępnienia żądanej informacji na podstawie art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ze względu na konieczność ochrony prywatności osoby fizycznej. Wskazał też, że zgodnie z art. 13 ust. 4 ustawy z 21 listopada 2008r. o pracownikach samorządowych, informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze. Organ stwierdził, że jeśli chodzi o pojęcie "prywatność osoby fizycznej" należy posiłkować się definicją wprowadzoną przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE. L 119 z 4 maja 2016, str. 1, ze zm.). W treści rozporządzenia można przeczytać, że dane osobowe osoby fizycznej, w tym w szczególności imię i nazwisko, podlegają ochronie jako sfera prywatności człowieka. Dlatego też jeżeli w treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej wnioskodawca domaga się ujawnienia imienia i nazwiska określonych osób, przed rozstrzygnięciem wniosku konieczne jest przeanalizowanie go pod kątem naruszenia art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyjaśniając natomiast treść art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych Dyrektor CUWO zauważył, że "w orzecznictwie przyjmuje się, że do wymagań zawartych w ogłoszeniu o naborze odnosi się informacja o wykształceniu, stażu pracy i doświadczeniu zawodowym kandydatów, ubiegających się o stanowisko w służbie publicznej." (wyrok WSA w Gliwicach z 3 lipca 2023 r., sygn. akt III SAB/GI 135/23, por. również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2022 r. III OSK 2360121 oraz z 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OSK 683/09, LEX nr 515712). Zdaniem organu w pojęciu "wymagania związane ze stanowiskiem" nie mieszczą się dane personalne; organ nie powinien ich ujawniać. Ujawnieniu podlegają jedynie dane personalne osoby wybranej na stanowisko, a to zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy. Również na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ma możliwości udostępnienia wnioskodawcy informacji w pełnym zakresie. Osoba niewybrana na stanowisko nie pełni funkcji publicznej ani nie ma związku z pełnieniem funkcji publicznej. Natomiast osoba, której danych domaga się skarżący, nie wyraziła zgody na ujawnienie danych personalnych. Organ powołał się również na stanowisko przedstawione przez Urząd Ochrony Danych Osobowych (UODO) w poradniku pt. "Ochrona danych osobowych w miejscu pracy" w związku z przepisami ustawy z 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych. Zgodnie z pkt 3.4.poradnika "Okres przechowywania danych kandydata do pracy powinien być dostosowany do zasad przetwarzania danych i z góry określony przez administratora. Co do zasady pracodawca powinien trwale usunąć dane osobowe kandydata (np. poprzez zniszczenie bądź odesłanie), z którym nie zdecydował się zawrzeć umowy o pracę, niezwłocznie po zakończeniu procesu rekrutacji". Jednak stosownie do art. 15 ust. 3 ustawy o pracownikach samorządowych "Jeżeli w ciągu 3 miesięcy od dnia nawiązania stosunku pracy z osobą wyłonioną w drodze naboru istnieje konieczność ponownego obsadzenia tego samego stanowiska możliwe jest zatrudnienie na tym samym stanowisku innej osoby spośród kandydatów, o których mowa w art. 13a". Z powyższego w ocenie organu wynika, że jeśli po upływie 3 miesięcy od zatrudnienia wybranego kandydata nie zajdzie konieczność kolejnego naboru, dane osób, które ubiegały się na stanowisko wraz z nim, powinny zostać zniszczone. Interpretacja ta stoi zatem w sprzeczności z żądaniem wnioskodawcy. Nabór na stanowisko samodzielny referent w CUWO odbył się w 27 września 2021 r., a wniosek powoda o udostępnienie informacji publicznej został nadesłany 3 stycznia 2022 roku. Daty te dzieli ponad 3 miesiące, zatem zgodnie z zaleceniami UODO oraz postanowieniami ustawy o pracownikach samorządowych, dane osobowe niewybranego kandydata nie powinny być już w posiadaniu CUWO, a jeśli jednak wciąż je posiadał, na pewno nie powinien ich udostępniać. Jednocześnie organ ponownie pouczył stronę o prawie do wniesienia odwołania do SKO. Pismem z 22 grudnia 2023r. skarżący ponownie wniósł odwołanie do SKO, które znów pismem SKO z 19 stycznia 2024r. zostało przekazane do organu celem bądź to ponownego rozpatrzenia sprawy, bądź to celem przekazania wraz z odpowiedzią na skargę i aktami do sądu administracyjnego (w przypadku uznania, że decyzja z 6 grudnia 2023r. została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy). W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie: - art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepis ten stanowi normatywną podstawę konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione - bowiem zbyt daleko idące - ograniczenie prawa do informacji publicznej, - art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2017 r, poz. 933; dalej jako: UDIP) poprzez błędne zakwalifikowanie przedmiotowej informacji jako informacji podlegającej ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, - art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2, (dalej jako: "EKPCz") w zakresie w jakim z konwencji wynika, iż każdemu przysługuje prawo do otrzymywania i przekazywania informacji, bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe, poprzez zaniechanie udostępnienia informacji objętych wnioskiem, co prowadzi do ograniczenia debaty publicznej o wydatkowaniu majątku publicznego, - art. 7-9 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, polegające na błędnym przyjęciu, że wnioskowana informacja podlega ochronie ze względu na "prywatność osoby publicznej".  W oparciu o tak sformułowane zarzuty, wniósł o: - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz - przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Stwierdził też, że mając na uwadze regulację określoną w art. 128 niniejsze odwołanie nie zostanie w żadnym zakresie uzasadnione, co podyktowane jest stanowiskiem SKO zawartym w piśmie z 21 listopada 2023 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm.) - dalej także: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy). Takich zaś wad rozstrzygnięcia organ Sąd nie stwierdził. Na wstępie wskazać należy, że w sprawie wniosku skarżącego z 3 stycznia 2022r. o udostępnienie informacji publicznej organ działa w warunkach związania wyrokiem WSA w Gliwicach o sygn. akt III SAB/Gl 135/23, w którym Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, przy czym w uzasadnieniu stwierdził, że "Skoro organ nie udzielił Skarżącemu wnioskowanej informacji ani nie odmówił jej udostępnienia w formie decyzji administracyjnej uznać należało, że dopuścił się bezczynności. Jeżeli bowiem uważał, że żądane informacje podlegają ochronie na podstawie art. 5 udip, to wówczas winien wydać na podstawie art. 16 ust. 1 udip decyzję o odmowie udostępnienia informacji w tym zakresie." W związku z tym wyrokiem, organ – podtrzymując twierdzenie o konieczności ochrony prywatności osoby fizycznej – wydał decyzję o odmowie ujawnienia informacji. W tym miejscu wyjaśnić należy, że ponieważ organ wydał w sprawie dwie decyzje: - z 17 października 2023r. (od której skarżący wniósł odwołanie do SKO zgodnie z pouczeniem), - z 6 grudnia 2023r. (od której również takie odwołanie wniósł), Sąd uznał, że pierwsza z tych decyzji stanowi rozstrzygnięcie organu a druga została wydana w trybie ponownego rozpatrzenia sprawy, o którym mowa w art. 17 ust. 2 udip, zaś odwołanie wniesione od niej w istocie jest skargą do sądu administracyjnego, na co słusznie zwróciło uwagę SKO w kolejnych pismach dotyczących przedmiotowej sprawy: z 21 listopada 2023r. oraz 19 stycznia 2024r. Natomiast badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że odpowiada ona prawu. Zasadniczy spór w sprawie dotyczy legalności odmowy ujawnienia danych osobowych niewybranego kandydata ubiegającego się o zatrudnienie w urzędzie obsługującym organ, zawartych w protokole z konkursu oraz w załącznikach udostępnionych skarżącemu na jego wniosek. Zgodnie z art. 1 ust. 2 udip, przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g) udip udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych. Powstaje zatem pytanie: jaki zakres informacji kryje się pod pojęciem "informacji ...o naborze": czy jest to tylko informacja o fakcie prowadzenia naboru, czy informacja o wymaganiach stawianych kandydatom czy też pełne dane, łącznie z danymi osobowymi wszystkich kandydatów – zarówno wybranych, jak i niewybranych. Celem rozstrzygnięcia wskazanego wyżej sporu należy sięgnąć do owych przepisów odrębnych, którymi w analizowanym zakresie są regulacje ustawy z 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 530). Zgodnie z art. 13 ust. 4 tej ustawy, informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami (podkreślenie Sądu) związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze. Z art. 13 ust. 2 wynika przy tym, iż ogłoszenie o wolnym stanowisku urzędniczym oraz o naborze kandydatów na to stanowisko, powinno zawierać: nazwę i adres jednostki; określenie stanowiska; określenie wymagań związanych ze stanowiskiem, zgodnie z opisem danego stanowiska, ze wskazaniem, które z nich są niezbędne, a które dodatkowe; wskazanie zakresu zadań wykonywanych na stanowisku; wskazanie wymaganych dokumentów; określenie terminu i miejsca składania dokumentów. Zdaniem Sądu, z powołanego przepisu wynika, iż informacją publiczną są wszelkie informacje dotyczące kandydata w zakresie spełniania przez niego wymagań określonych w ogłoszeniu, ale nie jego dane personalne. Jeżeli informacje dotyczące kandydata mają związek z tymi wymaganiami, podlegają udostępnieniu w trybie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Co za tym idzie, informacją publiczną jest również informacja o uszeregowaniu kandydatów biorących udział w konkursie, a także informacja o ocenie poszczególnych kandydatów. Zarówno uszeregowanie kandydatów, jaki i ich ocena, dotyczą bowiem kwestii spełniania przez kandydatów wymagań określonych w ogłoszeniu, są zatem objęte dyspozycją art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych. Natomiast ujawnieniu podlegają jedynie dane osobowe kandydata wybranego, o czym stanowi art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o pracownikach samorządowych. Zgodnie z powołanymi przepisami, niezwłocznie po przeprowadzonym naborze informacja o wyniku naboru jest upowszechniana przez umieszczenie na tablicy informacyjnej w jednostce, w której był przeprowadzony nabór, oraz publikowana w Biuletynie przez okres co najmniej 3 miesięcy. Informacja ta zawiera: nazwę i adres jednostki; określenie stanowiska; imię i nazwisko wybranego kandydata (podkr. Sądu) oraz jego miejsce zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego; uzasadnienie dokonanego wyboru albo uzasadnienie nierozstrzygnięcia naboru na stanowisko. Z tego przepisu wynika zatem a contrario, że ujawnieniu podlegają jedynie dane kandydata wybranego. Gdyby ustawodawca chciał, aby jawne były dane wszystkich osób biorących udział w naborze, wskazałby to jasno w treści art. 15 ust. 2 jako jeden z elementów podlegających ujawnieniu. Z treści cytowanego przepisu wynika także, iż wskazane w nim informacje stanowią informacją publiczną, którą udostępnia się w sposób wskazany w art. 7 ust. 1 pkt 1 i art. 11 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis ten w żaden sposób nie pozwala natomiast na objęcie definicją informacji publicznej zawartej w art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych również danych personalnych kandydata niewybranego. Tym bardziej, że art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych nie mówi o wynikach naboru, lecz o wszelkich informacjach o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru (a więc dotyczy wcześniejszego etapu rekrutacji), ale tylko takich informacjach, które mieszczą się w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze. Podkreślić zatem należy, że postanowienia art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych wskazują, że informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną. W drugiej jednak części ustawodawca dookreśla, że informacje te stanowią informację publiczną jedynie "w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze". A contario z woli samego ustawodawcy dane personalne niewybranego kandydata takie jak imię i nazwisko nie podlegają upublicznieniu. Czym innym jest bowiem udostępnienie danych w postaci imion i nazwisk osób zatrudnionych w ramach danej jednostki czy pełniących funkcję publiczne, a czym innym udostępnienie danych innych osób, które chronione są na podstawie ustawy o ochronie danych osobowych, a które to dane osoby te zgodziły się udostępnić organowi w zakresie związanym tylko i wyłącznie z samą procedurą naboru. Przypomnieć należy, że organ skierował do niewybranego kandydata zapytanie, czy może udostępnić jego dane w związku ze złożonym zapytaniem skarżącego i kandydat ten odmówił. W obecnym stanie prawnym nie może budzić wątpliwości fakt, że sytuacja kandydata, który przystąpił do konkursu jest odmienna od sytuacji kandydata, który został wybrany wskutek przeprowadzonego naboru. Dany kandydat dopiero z momentem wyboru jego kandydatury – jako osoba pełniąca lub związana z pełnieniem funkcji publicznej w jednostce organizacyjnej jednostki samorządu terytorialnego - musi zaakceptować szerszy zakres ingerencji w sferę jego prywatności, niż w ma to miejsce w przypadku pozostałych osób biorących udział w naborze. Zatem zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 5 ust. 2 udip okazał się nieuzasadniony. Na prawidłowość powyższej interpretacji wskazuje nie tylko wyżej przedstawiona wykładnia językowa, ale także celowościowa. W ocenie Sądu celem podania do publicznej wiadomości danych kandydata wybranego jest umożliwienie społecznej kontroli przeprowadzonego konkursu i sprawdzenie, czy wyłoniony kandydat rzeczywiście spełnia jego wymogi ewentualnie czy spełnia je w stopniu wyższym, niż inni kandydaci. W tym kontekście nie jest potrzebne ujawnianie danych personalnych osób, które wymogów tych nie spełniły albo spełniły w stopniu niższym niż kandydat wyłoniony w konkursie. Wskazanie imion i nazwisk kandydatów niewybranych nie jest niezbędne dla dokonania oceny zachowania warunku przejrzystości i konkurencyjności w trakcie przeprowadzonego naboru, jak i obowiązujących w nim zasad. Tym bardziej, że protokoły z naboru skarżący otrzymał i nie kwestionuje, że są one niekompletne, czy nie wyczerpują zakresu żądanych przez niego informacji, oczywiście poza kwestią danych osobowych kandydata niewybranego. Rzeczą organu było więc udostępnienie danych po dokonaniu oceny pod kątem ograniczeń w ich udostępnianiu wynikających z art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych w związku z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g) udip oraz art. 1 ust. 2 udip. W wyniku tej analizy organ prawidłowo stwierdził, że dane personalne osób kandydujących na określone stanowisko, które w wyniku konkursu nie zostały wybrane do zatrudnienia będą podlegały anonimizacji. Prawidłowo też orzekł o tym w formie decyzji administracyjnej. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów przyznających prawo do informacji, powołanych w skardze. Żadna wolność nie jest bowiem absolutna i wyważenia wymaga wolność jednej jednostki w konfrontacji z dobrami prawnie chronionymi innego podmiotu. Art. 61 Konstytucji, na który powołuje się skarżący w skardze nie może być czytany wybiórczo. Obejmuje on wszak - oprócz ust. 1 przyznającego prawo do informacji – także ust. 3, zgodnie z którym ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2 (tj. prawa do informacji – przyp. Sądu), może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób (podkr. Sądu) i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Czyli sama Konstytucja przewiduje, że ochrona wolności i praw innych osób może uzasadniać ograniczenie prawa do informacji. Również art. 10 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993r., Nr 61, poz. 284) zawiera nie tylko powołany przez skarżącego ust. 1, ale także ust. 2, zawierający ograniczenia wolności i praw. Ust. 1 przewiduje, że: Każdy ma prawo do wolności wyrażania opinii. Prawo to obejmuje wolność posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe. Niniejszy przepis nie wyklucza prawa Państw do poddania procedurze zezwoleń przedsiębiorstw radiowych, telewizyjnych lub kinematograficznych. Ust. 2 stanowi zaś, że: Korzystanie z tych wolności pociągających za sobą obowiązki i odpowiedzialność może podlegać takim wymogom formalnym, warunkom, ograniczeniom i sankcjom, jakie są przewidziane przez ustawę i niezbędne w społeczeństwie demokratycznym w interesie bezpieczeństwa państwowego, integralności terytorialnej lub bezpieczeństwa publicznego ze względu na konieczność zapobieżenia zakłóceniu porządku lub przestępstwu, z uwagi na ochronę zdrowia i moralności, ochronę dobrego imienia i praw innych osób (podkr. Sądu) oraz ze względu na zapobieżenie ujawnieniu informacji poufnych lub na zagwarantowanie powagi i bezstronności władzy sądowej. W ocenie Sądu, taka właśnie sytuacja – konieczność ochrony praw innych osób – przewidziana zarówno w Konstytucji, jak i Konwencji ma miejsce w badanej sprawie, o czym zasadnie orzekł organ. Wobec tego także zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że informacji podlega ochronie ze względu na prywatność osoby fizycznej nie jest uzasadniony. Należy jeszcze odnieść się do zarzutu dot. naruszenia art. 10 ust. 1 Konwencji, że nieujawnienie informacji prowadzi do ograniczenia debaty publicznej o wydatkowaniu majątku publicznego. Odnośnie tego zauważyć należy, że dla analizy sposobu czy celowości wydatkowania środków publicznych – jak można się domyślać: przeznaczonych na wynagrodzenia urzędników – nie jest konieczna znajomość personaliów kandydatów, lecz ich kwalifikacje i doświadczenie, a te dane skarżący otrzymał. Natomiast znajomość danych personalnych w takich przypadkach, zwłaszcza w małych społecznościach, może potencjalnie skutkować zdyskredytowaniem kandydata lub naruszeniem jego dóbr osobistych, że oto jego kwalifikacje nie okazały się wystarczająco wysokie, aby został zatrudniony, bądź ujawnieniem jego dotychczasowemu pracodawcy, że szuka innej pracy, co w pełni uzasadnia zastosowanie ochrony z art. 5 ust. 2 udip. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd – na podstawie art. 151 ppsa – orzekł o oddaleniu skargi.