III SA/Gl 1855/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" S.A. w Z na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi. W dniu 19 sierpnia 2015 r. (data nadania) "A" S.A. w Z. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K., z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. W dniu 5 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę jako spóźnioną. Pismem z dnia 1 października 2015 r. skarżąca spółka wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku tym stwierdziła, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Wskazała, że prokurent, który wysyłał skargę nieprawidłowo ją zaadresował na Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zamiast na Dyrektora Izby Celnej w K. nie zdając sobie z tego sprawy, gdyż był pod wpływem silnych emocji – nagłego i silnego stresu związanego z odebraniem chwilę wcześniej telefonu od lekarza informującego go o bardzo złym stanie zdrowia matki, na dowód czego załączono kartę leczenia szpitalnego oraz zaświadczenie lekarskie. Wskazał także, że o nieprawidłowym zaadresowaniu skargi dowiedział się dopiero po otrzymaniu odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz.270 tekst jedn. ze zm.) dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 p.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Przechodząc do rozpatrzenia istnienia w sprawie niniejszej ustawowych przesłanek przywrócenia terminu wyjaśnić należy, że o braku winy strony w uchybieniu terminu, można mówić w sytuacji, gdy istniały przeszkody nie do przezwyciężenia tj. takie, których skarżący przy zachowaniu należytej staranności i dołożeniu maksymalnego w danych warunkach wysiłku nie mógł usunąć. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności procesowej po upływie terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga, więc uprawdopodobnienia braku winy umyślnej, ale także lżejszej jej postaci – niedbalstwa, rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy. Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga wykazania, iż mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym (por. wyrok NSA z 21 grudnia 2006 r. sygn. akt I FSK 374/06, lex nr 262725). Oceniając w tym kontekście wniosek skarżącego należy stwierdzić, że wykazał on istnienie okoliczności wskazujących na brak jego winy w niedotrzymaniu terminu do wniesienia skargi do sądu. Skarżący wskazał przeszkodę uniemożliwiającą dotrzymanie terminu do wniesienia skargi a mianowicie zdarzenie nie do przewidzenia, nagłe, które spowodować mogło rzeczywiście silny stres, który mógł wpłynąć na popełnienie błędu związanego ze złym zaadresowaniem koperty. Argumenty poparł dodatkowo dowodami – skarżący dosłał zaświadczenie lekarskie, które potwierdza wersję skarżącego oraz kartę leczenia szpitalnego matki. Biorąc pod uwagę powyższe możliwe jest uznanie, że skarżący nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Z tej przyczyny, na podstawie przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.