III SA/Gl 187/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Wach, Asesor WSA Krzysztof Targoński (spr.), Protokolant sekr. sąd. Beata Jacek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2006r. sprawy ze skargi Firmy A w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do pochodzenia towaru, wymiaru należności celnych oraz podatku od towarów i usług oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej w K. zaskarżoną tu decyzją z dnia [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Firmy A w B., od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...]r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W pierwszej kolejności organ odwoławczy nawiązał do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W tych zaś ramach wskazał, że R.N.A. prowadząca Firmę A w dniu [...]r. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu importowany z Chin towar – podkoszulki dziecięce (poz. 1) i podkoszulki młodzieżowe (poz. 2). Zgłoszeniu celnemu nadano nr ewidencyjny [...]. Na podstawie dołączonego do zgłoszenia świadectwa FORM A, potwierdzającego chińskie pochodzenie towaru, zadeklarowano stawkę celną konwencyjną. W związku z wątpliwościami dotyczącymi autentyczności załączonego do zgłoszenia celnego świadectwa, potwierdzającego chińskie pochodzenie towaru, wystąpiono do stosownych władz chińskich z wnioskiem o przeprowadzenie weryfikacji. W odpowiedzi na ten wniosek Biuro Inspekcji Celnej i Kwarantanny w Z. poinformowało, że dołączony do zgłoszenia celnego dowód pochodzenia ( świadectwo FORM A nr [...] z dnia [...]r.) zostało "podrobione", włącznie z podpisami i pieczęciami urzędu wydającego zaświadczenie. W tych okolicznościach, w związku z brakiem innych dokumentów, które mogłyby stanowić podstawę do ustalenia kraju pochodzenia importowanego towaru przyjęto, że pochodzi on z nieznanego, pozaeuropejskiego kraju i określono kwotę wynikającą z długu celnego z zastosowaniem stawki celnej w wysokości 120 %, tj. autonomiczną podwyższoną o 100 %. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził, że środek dowodowy w postaci wyniku weryfikacji, nadesłany przez chińskie władze, posiada rangę dokumentu urzędowego, a takie dokumenty stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo potwierdzone ( art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej). Powzięcie przez organ pierwszej instancji informacji, że przedmiotowe świadectwo pochodzenia jest dokumentem nieautentycznym wyczerpało znamiona art. 83 § 3 Kodeksu celnego, co stanowiło podstawę do przeprowadzenia z urzędu postępowania administracyjnego, mającego na celu ustalenie prawidłowej kwoty wynikającej z długu celnego. Świadectwo pochodzenia okazało się fałszywe, a żaden z pozostałych dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego nie zawierał zapisu o kraju pochodzenia towaru. Prawidłowo zatem organ pierwszej instancji uznał sprowadzony z Chin towar za pochodzący z nieznanego kraju pozaeuropejskiego ( kod XP) i zastosował stawkę celną autonomiczną w wysokości 60 % podwyższoną o 100% (120 %), zgodnie z ust. 7 i 11 części pierwszej – Postanowienia Wstępne – tytuł A. Stawki Celne -Taryfy celnej. Organ odwoławczy nie dopatrzył się także naruszenia przepisów postępowania wskazanych w odwołaniu ( art. 190 w związku z art. 180 Ordynacji podatkowej). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik R.N.A., zarzucając organom celnym: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. ust. 7 części pierwszej A załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej, poprzez niewłaściwe zastosowanie, 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. art. 180, art. 190 art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego postępowania celem uzupełnienia dowodów w sprawie; wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego wraz z poprzedzającą ją decyzją pierwszoinstancyjną oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, iż w świetle art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Nie kierują się zasadami słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z prawem należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 13 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (tekst jedn. Dz. U. z 2001r. nr 75, poz. 802 ze zm.) cła są określane na podstawie Taryfy celnej lub innych środków taryfowych. Merytoryczny zakres Taryfy celnej wynika z art. 13 § 3 pkt 1 – 6 tej ustawy. Z uwagi na istotę sporu w rozpoznawanej sprawie rozważania Sądu ograniczone zostaną do stawek celnych konwencyjnych i autonomicznych, których wysokość, sposób, zakres i warunki zastosowania, zgodnie z art. 13 § 3 pkt 2 Kodeksu celnego, zostały określone w mającej w tej sprawie zastosowanie Taryfie celnej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej Dz. U. Nr 226, poz. 1885 ze zm.). Zgodnie z obowiązującymi regułami dotyczącymi stosowania stawek celnych (Taryfa celna – ust. 2 i 3 części pierwszej - Postanowienia Wstępne - tytuł A. Stawki celne), do towarów pochodzących z krajów i regionów członków Światowej Organizacji Handlu (WTO) oraz innych krajów i regionów, wobec których Rzeczypospolita Polska stosuje Klauzulę Największego Uprzywilejowania ( do tej grupy krajów należą również Chiny - Taryfa celna – wykaz nr 1 - część pierwsza - Postanowienia Wstępne - tytuł E. Wykaz Krajów i Regionów) stosuje się stawkę celną autonomiczną lub konwencyjną, tę, która jest niższa, czyli korzystniejsza dla strony. Towary pochodzące z wyżej opisanych krajów lub regionów, to takie towary, których pochodzenie zostało ustalone zgodnie z regułami ustalonymi w artykułach od 15 do 20² Kodeksu celnego (Tytuł II Elementy Kalkulacyjne – Dział II Pochodzenie Towarów) oraz rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia ( Dz. U. Nr 130, poz. 851 ze zm. dalej w skrócie akt wykonawczy). W § 11 ust 1 aktu wykonawczego wskazano, że pochodzenie towarów wymienionych w załączniku nr 3 do tego aktu musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Wymóg ten dotyczy m.in. towarów ujętych w Sekcji XI Taryfy celnej - Materiały i wyroby włókiennicze, a więc towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym – poz. 1 kod PCN 610910000 i poz. 2 kod PCN 610910000. To zaś oznacza, że dla zastosowania stawki celnej konwencyjnej w wysokości 18 %, korzystniejszej dla skarżącej, pochodzenie przedmiotowych w sprawie towarów należało udokumentować świadectwem pochodzenia. Świadectwo takie zostało dołączone do zgłoszenia celnego, jednak w wyniku przeprowadzonej przez organy celne weryfikacji ustalono, że jest ono dokumentem "podrobionym", włącznie z podpisami i pieczęciami urzędu wydającego zaświadczenie. Taki wynik weryfikacji, w świetle dotychczasowych rozważań, upoważniał organy celne do odmowy zastosowania stawki celnej konwencyjnej. W tym miejscu należy dodać, że jeżeli dla towaru, ujętego w załączniku nr 3 do aktu wykonawczego, pochodzenie nie zostało udokumentowane świadectwem pochodzenia, to zgodnie z ust. 10 części pierwszej - Postanowienia Wstępne - tytuł A. Stawki celne – Taryfy celnej stosuje się stawkę celną mniej korzystną, tj. autonomiczną jeżeli jest wyższa od konwencyjnej, lub konwencyjną jeżeli jest wyższa od autonomicznej, pod warunkiem, że można ustalić kraj lub region pochodzenia tego towaru. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie żaden z dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego, z wyjątkiem sfałszowanego świadectwa, które z przyczyn oczywistych nie może stanowić dowodu pochodzenia towaru, nie zawiera informacji o kraju lub regionie pochodzenia, a w protokole z przeprowadzonej rewizji celnej brak jest informacji, że towar posiadał trwałe oznaczenie, z którego wynikałby kraj pochodzenia. W związku z brakiem możliwości ustalenia kraju lub regionu pochodzenia towaru, w sposób wskazany w § 11 ust. 2 aktu wykonawczego, Sąd w pełni podziela stanowisko organów celnych, że na podstawie ust. 7 w związku z ust. 11 części pierwszej - Postanowienia Wstępne - tytuł A. Stawki celne – Taryfy celnej dla przedmiotowych w sprawie towarów należało zastosować stawkę celną autonomiczną w wysokości 60 % podwyższoną o 100 %. Za bezzasadne należy uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które nie zostały poparte wskazaniem o jakie dodatkowe dowody należało uzupełnić akta sprawy lub jakie dowody zostały pominięte przez organy celne, przy czym, wbrew twierdzeniem skarżącej, organ odwoławczy zebrał i rozpatrzył cały, dostępny mu materiał dowodowy. Reasumując należy stwierdzić, że organy celne korzystając z uprawnień wynikających z § 20a ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, wystąpiły o przeprowadzenie weryfikacji świadectwa pochodzenia, a odpowiedź stosownych, chińskich władz nie pozostawia wątpliwości, że świadectwo zostało sfałszowane, a zatem nie może ono stanowić dowodu potwierdzającego kraj pochodzenia towaru. To zaś oznacza, że przy ustalaniu kraju lub regionu pochodzenia towaru należało je całkowicie pominąć, tak jakby w ogóle nie zostało dołączone do zgłoszenia celnego. Nie mogły również przynieść rezultatu próby ustalenia kraju pochodzenia na podstawie § 11 ust. 2 pkt 2 i 3 aktu wykonawczego, co umożliwiłoby zastosowanie mniej korzystnej stawki celnej autonomicznej, bowiem żaden z dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego, inny niż sfałszowane świadectwo, nie zawierał informacji o kraju pochodzenia towaru. Protokół z przeprowadzonej rewizji celnej, podpisany bez uwag przez przedstawiciela skarżącej ( akta administracyjne - karta 36), nie zawiera informacji o tym, że importowany towar posiadał trwałe oznaczenie, z którego wynikałby kraj jego pochodzenia. W tych okolicznościach rozstrzygnięcie organów celnych uznać należy za prawidłowe. W sumie zatem Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.