III SA/Gl 191/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska – Kyć po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.B. na działalność Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. (skarga na działalność organu) w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę. A.B. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. W uzasadnieniu wskazał, że Naczelnik i pracownicy Urzędu Skarbowego w L. wydali błędne decyzje, czym narazili Skarb Państwa na ogromne straty, a skarżącego na straty finansowe i utratę zdrowia. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wskazał, że w dniach [...] 2006 r., [...] 2007 r. oraz [...] 2007 r. wydał decyzje określające, stronie skarżącej, zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do maja 2006 r. oraz ustalające dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten okres rozliczeniowy. Od decyzji wydanych za miesiące styczeń, luty i maj 2006 r. strona nie wniosła odwołania i stały się one ostateczne. Odwołanie zostało wniesione od decyzji za marzec i kwiecień 2006 r., jednakże nie zostało uwzględnione przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. Od rozstrzygnięć drugoinstancyjnych nie wniesiono skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i stały się one ostateczne. Strona nie wystąpiła także o wzruszenie tych rozstrzygnięć nadzwyczajnymi środkami odwoławczymi. Wobec powyższego wszczęto wobec strony postępowanie karne skarbowe zakończone prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] r. sygn. akt [...] oraz z dnia [...] r. sygn. akt [...], uznającymi A.B. winnym zarzucanych mu czynów z art. 56 § 1-2 oraz art. 83 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765, ze zm.). Odnosząc się do zarzutów skargi organ pierwszoinstancyjny stwierdził, że strona skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia od decyzji za styczeń, luty i maj 2006 r., zaś decyzje za marzec i kwiecień 2006 r. po rozpoznaniu odwołania zostały utrzymane w mocy przez organ drugoinstancyjny i nie zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co należałoby traktować jako potwierdzenie słuszności zajętego przez organ stanowiska. Uznał też, iż zarzuty A.B. na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. należy traktować jako skargę z art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), na którą nie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Mając to na uwadze wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kognicja sądów administracyjnych została wyznaczona treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a. ). W myśl tego przepisu sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej w sprawach skarg na: - decyzje administracyjne; - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; - inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; - akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; - akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 przywołanego przepisu, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; - akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; - bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a przywołanego przepisu. Zakres działania sądów administracyjnych został więc ukształtowany bardzo szeroko, pomijając pewne wyjątki obejmuje całokształt działalności administracji publicznej. Odnosząc to do rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że przedmiotem skargi A.B. jest działalność Naczelnika i pracowników Urzędu Skarbowego w L., który według niego wydali błędne decyzje, czym narazili Skarb Państwa na ogromne straty, a skarżącego na straty finansowe i utratę zdrowia. Skarga ta została wniesiona w tzw. trybie postępowania skargowego, które jest uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego (zwanym dalej: k.p.a.) Prawną podstawę skargi stanowi przepis art. 227 k.p.a., zgodnie z którym przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie sprawy. Skargę powszechną, zgodnie z art. 228 k.p.a. składa się do organu właściwego do jej rozpatrzenia. Natomiast właściwość organów określa art. 229 k.p.a. To oznacza, że organem właściwym do rozpoznania skargi na działanie Naczelnika i pracowników Urzędu Skarbowego w L. jest Dyrektor Izby Skarbowej w K. Wniesienie w tym trybie skargi uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne, które kończy się zawiadomieniem o sposobie załatwienia tej skargi, będącym czynnością materialno-techniczną. Działanie administracji publicznej, w trybie skargowym opartym o przepisy działu VIII k.p.a., nie podlega kontroli sądów administracyjnych, gdyż nie mieści się ono w katalogu spraw wskazanych w art. 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.