III SA/Gl 1939/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: 1. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2014 r. sygn. akt III SA/Gl 1939/13, 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego, skarżąca L.Z. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniła go tym, iż ma trudną sytuację finansową. Kontynuowanie egzekucji znacznych kwot wymierzonych łącznie zobowiązań podatkowych w akcyzie spowoduje istotne zagrożenie dla egzystencji, jak również dla możliwości i sensu doprowadzenia spraw do stanu zgodnego z prawem. Brak wstrzymania egzekucji nie pozwoli jej wrócić do prowadzenia normalnej działalności zarobkowej. Do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca nie załączyła żadnych dokumentów. Postanowieniem z 19 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z 30 maja 2014 r. (uzupełnionym pismem z 25 czerwca 2014 r.) skarżąca wniosła w zakreślonym terminie zażalenie na powyższe postanowienie. Skarżąca w uzasadnieniu zarzuciła przede wszystkim mylną interpretację załączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy dokumentów. Skarżąca do zażalenia załączyła faktury kosztowe oraz faktury zakupu towarów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja unormowana w art. 61 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz.270 tekst jedn. ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. – stanowi ochronę o charakterze tymczasowym. Zgodnie z § 6 tego artykułu wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Wskazać jednocześnie należy, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera wyczerpujący katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd. Ustawodawca nie wiąże natomiast podstaw udzielenia takiej ochrony z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję (tak uzasadnienie uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007/4/77). Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W wyniku złożonego przez skarżącą zażalenia z 30 maja 2014 r. oraz po ponownej analizie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy Sąd stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Analiza powołanych przez skarżącą we wniosku okoliczności daje podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd wziął pod uwagę także fakt, iż skarżąca ma przed tutejszym Sądem wiele spraw oraz wysokość zobowiązań podatkowych. Wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić stronę skarżącą na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Suma ustalonych kwot zobowiązań podatkowych skarżącego w podatku od towarów i usług jest kwotą znaczną. Ponadto egzekucja tej kwoty mogłaby wyrządzić skarżącej poważną szkodę, która mogłaby negatywnie wpłynąć na prowadzoną działalność gospodarczą, spowodować utratę płynności finansowej skarżącej i uniemożliwić bieżące funkcjonowanie działalności. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 195 § 2 oraz art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, orzekł jak w sentencji postanowienia.