III SA/Gl 1952/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. (M.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w kwestii wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego postanawia: oddalić wniosek. 26 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie R. M. na postanowienie z 12 maja 2014 r. odrzucające skargę kasacyjną od wyroku z dnia 22 października 2013 r. oddalającego skargę. Na wskazane wyżej postanowienie z 26 czerwca 2014 r. strona złożyła stosowny środek zaskarżenia domagając się ustanowienia w sprawie fachowego pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględnił wniosek ustanawiając dla R. M. adwokata z urzędu, którym według pisma Okręgowej Rady Adwokackiej z dnia [...] r. został M. M.. Po udzieleniu upoważnienia aplikantowi adwokackiemu, który zapoznał się z aktami sprawy w dniu [...] r., pełnomocnik sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W jej treści zamieścił wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego, które nie zostały opłacone w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że treść art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) nie nakłada obowiązku uwzględnienia każdego wniosku pełnomocnika o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Żądanie przyznania wynagrodzenia podlega ocenie pod kątem jakości usług świadczonych w ramach pomocy prawnej. Pomoc świadczona w sposób sprzeczny z zasadami profesjonalizmu nie może bowiem stanowić podstawy do przyznania wynagrodzenia. Nie można wówczas twierdzić, że podejmowane czynności przybrały realny wymiar dla mocodawcy, czyli nie ma uzasadnionych podstaw stanowisko, że pomoc prawna została faktycznie udzielona, a podjęta przez pełnomocnika czynność zmierzała bezpośrednio do poprawy lub ochrony sytuacji prawnej osoby, której pomoc jest udzielana. Tak bez wątpienia należy potraktować sporządzoną w niniejszej sprawie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, albowiem jak wynika z akt sprawy ustanowienie pełnomocnika nastąpiło po odrzuceniu 26 czerwca 2014 r. przez tut. Sąd zażalenia na postanowienie z dnia 12 maja 2014 r. odrzucające skargę kasacyjną od wyroku z dnia 22 października 2013 r. oddalającego skargę. Na postanowienie z 26 czerwca 2014 r. strona złożyła stosowny środek zaskarżenia, tj. zażalenie (vide: pismo z [...] r.), w którym domagała się ustanowienia fachowego pełnomocnika. W tej sytuacji sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie mogło odnieść zamierzonego skutku, albowiem z jej treści nie wynika, by pełnomocnik poddał analizie możliwość zaskarżenia wydanego w niniejszej sprawie postanowienia Sądu z dnia 12 maja 2014 r. odrzucającego skargę kasacyjną czy postanowienia z dnia 26 czerwca 2014 r. odrzucającego zażalenie na podane wyżej orzeczenie. Tym bardziej, że nie ma potrzeby przekonywania mocodawcy, że nie ma podstawy do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, skoro jej skuteczne wniesienie na obecnym etapie sprawy nie jest możliwe. Dlatego też nie można było przyjąć, że ustanowiony w sprawie pełnomocnik zasługuje na przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną polegającą na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, albowiem ta została już przez skarżącego złożona. W tej sytuacji przekonywanie mocodawcy o niezasadności tego środka zaskarżenia, który Sąd postanowieniem z 12 maja 2014 r. odrzucił, nie może być uznane za faktyczne, realne udzielenie skarżącemu pomocy prawnej. Wobec powyższego brak było podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku. W tym stanie sprawy Sąd postanowił orzec jak w sentencji.