III SA/Gl 1986/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys- Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej) w kwestii wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi postanawia: odrzucić wniosek. Pismem datowanym na dzień [...] r. M. S. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej w zobowiązaniu z tytułu podatku od towarów i usług. Do wniosku dołączył skargę na wyżej wymienioną decyzję. W uzasadnieniu wniosku powołał się na to, iż nie otrzymał przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję pomimo zaznaczonego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru faktu dwukrotnego awizowania – w dniach 21 i 29 sierpnia 2012 r. Podniósł, iż w okresie pierwszego awiza przebywał na urlopie poza granicami kraju a po powrocie nie znalazł informacji o awizowaniu przesyłki w swojej skrzynce pocztowej. O wydaniu decyzji dowiedział się w rozmowie z pracownikiem Izby Skarbowej w K. w dniu 14 listopada 2012 r. Powołał się również na fakt wcześniejszego wielokrotnego odbioru kierowanych do niego decyzji i ich zaskarżania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym w terminie bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu; postanowienie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Art. 88 P.p.s.a. stanowi natomiast, że wniosek spóźniony lub niedopuszczalny z mocy ustawy sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie wniosek strony skarżącej uznać należy za niedopuszczalny z mocy prawa, albowiem brak jest podstawowej przesłanki do jego merytorycznego rozpoznania, tj, nie nastąpiło uchybienie terminu. Liczy się on bowiem, stosownie do art. 53 § 1 P.p.s.a. od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przedmiotowej sprawie do skutecznego doręczenia zaskarżonej przesyłki nie doszło. Należy w tym miejscu odwołać się do art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), zgodnie z którym zawiadomienie o pozostawieniu pisma w (między innymi) urzędzie pocztowym pozostawia się w pierwszej kolejności w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, a gdy to nie jest możliwe w innym miejscu, jak np. na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Skarżący, jak wynika z oświadczenia zawartego we wniosku dysponuje oddawczą skrzynką pocztową. Z kolei zwrotne potwierdzenie odbioru zaskarżonej decyzji wskazuje na fakt, że zawiadomienie o awizowaniu przesyłki umieszczono na drzwiach pomieszczenia, w którym adresat wykonuje czynności zawodowe, co – w sytuacji możliwości skorzystania ze skrzynki pocztowej – uznać należy za doręczenie dokonane wbrew art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej a tym samym nieskuteczne. Tym samym za datę doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie uznać należy dopiero dzień 14 listopada 2012 r., kiedy to skarżący powziął wiadomość o wydaniu decyzji. Wynika z tego, że skarga została wniesiona w terminie. Wobec powyższego na podstawie art. 88 P.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.