III SA/Gl 199/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Herman, Protokolant st. sekr. sąd. Marta Mielczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2014 r. przy udziale sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. , UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. , po rozpatrzeniu odwołania B. K. od 13 decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w C. z [...] r. ozn. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r. i kolejne miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. – utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszo-instancyjne. W podstawie prawnej powołano art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm. – dalej O.p.) i art. 15 ust. 1, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 1 pkt 3, ust. 3a pkt 4 lit. a, ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. nr 54, poz. 535 ze zm. – dalej ustawą o VAT). W uzasadnieniu odwołano się w pierwszej okoliczności do stanu faktycznego sprawy. Wskazano, że w wyniku postępowania kontrolnego stwierdzono, że w rejestrze nabycia VAT i w deklaracjach VAT-7 za poszczególne miesiące od grudnia 2007 r. do grudnia 2008 r. B. K.. - właścicielka "A" z siedzibą w K. , wykazała zakupy dokonane w "M" Sp. z o. o. z siedzibą w G. przy ul. [...] , obejmujące między innymi farby, emulsje, folie, kalendarze, długopisy, banery, koperty, zapalniczki, ulotki, breloki, papieru, zdobienie ozdób choinkowych oraz dystrybucję ulotek; w oparciu o posiadane faktury obniżyła podatek należny o wynikający z nich podatek naliczony. Jednakże na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku kontroli i uzupełnionego w trakcie postępowania podatkowego organ pierwszej instancji uznał, że uwzględnione przez Stronę do rozliczenia podatku od towarów i usług za przedmiotowy okres faktury zakupu, w których jako wystawca figuruje "M" Sp. z o. o., stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane w tym znaczeniu, że między stronami wskazanymi w tychże fakturach nie doszło do rzeczywistych transakcji gospodarczych. Dodatkowo organ ten stwierdził, że B. K.. nie dochowała należytej staranności przy zawieraniu transakcji z bazowym dla Jej firmy kontrahentem, w celu potwierdzenia, czy jest ona wiarygodna i rzetelna. W konsekwencji Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w [...] decyzjami z [...] r. zmienił rozliczenia dokonane przez Stronę w ramach samoobliczenia podatku. Powołując się na art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy o VAT stwierdził, że Strona nie miała prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach wystawionych przez ww. spółkę. Poza tym w rozliczeniach podatku od towarów i usług za wrzesień i listopad 2008 r. B. K.. obniżyła podatek należny o podatek naliczony - odpowiednio - w łącznej kwocie [...] zł oraz w kwocie [...] zł, wynikający z faktur dokumentujących nabycie oleju napędowego do samochodów osobowych (nr rej. [...] oraz [... ]), co było niezgodne z art. 88 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Zatem w ocenie organu podatkowo-prawnym skutkiem tych nieprawidłowości było zawyżenie przez B. K. podatku naliczonego do odliczenia za poszczególne miesiące od grudnia 2007r. do grudnia 2008 r. co musiało skutkować dokonaniem ponownych rozliczeń w kwotach odmiennych od zadeklarowanych przez podatniczkę. Nie zgadzając się z podjętymi rozstrzygnięciami B. K.. złożyła jedno, wspólne dla wszystkich decyzji odwołanie wnosząc o ich uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie przepisów procesowych - art. 121 § 1 O.p. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów podatkowych; art. 122 O.p. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; art. 187 § 1 O.p. poprzez zebranie niepełnego materiału dowodowego, który dodatkowo nie został w sposób wyczerpująco rozpatrzony; art. 191 O.p. poprzez uznanie, że podatnik nie udowodnił okoliczności, co do których przedstawił materiał dowodowy; art. 210 § 4 O.p. poprzez wydanie decyzji, której uzasadnienie faktyczne nie spełnia wymogów określonych treścią przepisów Ordynacji podatkowej, w szczególności nie wskazano faktów, które organ podatkowy uznał za udowodnione, nie przedstawiono dowodów, którym organ dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym, przedstawionym przez stronę dowodom i twierdzeniom, odmówiono wiarygodności. Zakwestionowano argumenty organu mające na celu wykazanie dochowania należytej staranności przez stronę przy zawieraniu transakcji przeciwstawiając zeznania przesłuchanych w sprawie świadków, tj. Panów D. P. oraz Z. B. , z których wynika, że w środowisku kontrahentów B. K. brak jest szczególnej presji na zapłaty za dostarczone towary czy wykonane usługi za pośrednictwem przelewu bankowego, a nie gotówką; podejmowanie działań w kierunku ustalenia, czy druga strona transakcji prowadzi działalność gospodarczą składa deklaracje VAT-7 i czy rozlicza się z podatku VAT; kolekcjonowanie innych dokumentów o dokonanych transakcjach handlowych, udokumentowanych fakturami. Ponadto taka praktyka w kręgu podmiotów gospodarczych nie była i nie jest popularna, podobnie jak zainteresowania się właścicielami firm kontrahentów oraz wizytowanie ich siedzib. Skoro zatem organ twierdził, iż B. K.. wchodziła w posiadanie towaru z jakiegoś bliżej nieokreślonego źródła, a następnie dokumentowała ("legalizowała") jego pochodzenie w oparciu o faktury wystawione pod szyldem spółki "M" należącej do J. K. to sednem problemu jest stwierdzenie przez organ podatkowy, że miała ona świadomość oszukańczego charakteru transakcji z ww. spółką. Jednakże w swych zeznaniach i oświadczeniach B. K.. podkreślała, że weryfikowała dane spółki za pośrednictwem Internetu poprzez strony KRS, a z danych powołanych w KRS wynikało, że Spółka "M" J. K. pozostawała zarejestrowanym podmiotem jeszcze we wrześniu 2013 r. Zarzucono także pominięcie przez organ podatkowy kwestii czy B. K.. mogła się stać ofiarą oszustwa polegającego na tym, że otrzymując realne dostawy towarów określanych przez spółkę "M" jako jej własność, nie miała pojęcia o tym, że nie jest to zgodne z prawdą. Pełnomocnik nie zgodził się z argumentem, że Podatniczka zaewidencjonowała podatek naliczony mając świadomość, że podatek ten - jako należny - nie zostanie przez dostawcę, tj. spółkę "M" rozliczony. Nie można bowiem za nierozliczony przez zbywcę podatek należny od sprzedaży, obarczać odpowiedzialnością nabywcę i odmawiać mu prawa do rozliczenia podatku naliczonego. Nadto zwrócono również uwagę, że osoba J. K. oraz "M" Sp. z o. o. pojawiała się w sprawach rozstrzygniętych wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 18 lipca 2013r. sygn. akt I SA/Ke 185/13 oraz z 27 października 2011 r. sygn. akt I SA/Ke 286/11 - z czego wynika, że B. K.. nawiązała współpracę z podmiotem gospodarczym, który historycznie rzecz ujmując spełniał wszelkie wymogi określone przepisami prawa, wobec czego dokumenty przedstawione przez spółkę "M" były autentyczne. W tej zaś sytuacji nie można było postawić zarzutu świadomego wejścia w kontakt z fikcyjnym, nieistniejącym podmiotem, celem legalizowania zakupu towarów z niewiadomego źródła. To bowiem spółka "M" dopuściła się oszustwa w ten sposób, że wykorzystując nieświadomość Podatniczki dostarczała Jej zamówione towary i wystawiała faktury w sytuacji, gdy nie była czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej w K. rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym nie uznał zasadności odwołania i wydał opisaną na wstępie decyzję podzielając argumenty i ustalenia I instancji. Wskazując, że kwestią sporną jest pozbawienie B. K. , prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "A", prawa do obniżenia podatku należnego za poszczególne miesiące od grudnia 2007 r. do grudnia 2008 r. o podatek naliczony w łącznej kwocie [...] zł, wynikający z wystawionych na Jej rzecz faktur, w których jako wystawca figuruje "M" Sp. z o. o., ul. [...] , G. (NIP: [...] ), dotyczących nabycia towarów i usług – wyjaśnił, że w ocenie bowiem Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w C. wspomniane powyżej faktury dokumentują czynności, które nie zostały wykonane przez ww. firmę. Powołując się na materialnoprawną podstawę podjętego rozstrzygnięcia tj. art. 86 ust.1 i 2 oraz art. 88 ust.3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT zaakcentował, iż faktura musi potwierdzać, że w rzeczywistości doszło do dostawy towarów lub świadczenia usług pomiędzy konkretnymi podmiotami, w zakresie ściśle określonego towaru lub usługi oraz w zakresie ilości danego towaru lub usługi. Natomiast sporne faktury nie odzwierciedlają rzeczywistości gospodarczej. W ewidencji zakupów prowadzonej dla potrzeb rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2007 r. do grudnia 2008 r. B. K. . ujęła łącznie 126 faktur VAT, dokumentujących nabycie towarów i usług, w których jako wystawca figuruje "M" Sp. z o. o., ul. [...] w G. . Wynikający z ww. faktur podatek naliczony w łącznej kwocie [...] zł został przez Podatniczkę uwzględniony w deklaracjach VAT-7 za wskazane powyżej okresy rozliczeniowe w celu obniżenia podatku należnego. Jednakże z informacji uzyskanych od Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. wynikało, że "M" Sp. z o. o. (NIP: [...] ) z/s w G. , ul. [...] , zgłosiła w tym Urzędzie Skarbowym prowadzenie działalności gospodarczej (na podstawie wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] ), dokonała zgłoszenia VAT-R i NIP-2, a obowiązek VAT został otwarty z dniem 1 czerwca 2001r. Deklaracje VAT-7 ww. Spółka złożyła za okres od czerwca 2001 r. do stycznia 2004 r. Na mocy art. 96 ust. 9 ustawy o VAT, w dniu 2 lipca 2007r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. wykreślił "M" Sp. z o. o. z rejestru podatników VAT. Poza tym przesłuchana w toku postępowania kontrolnego w dniu [...]r . - w charakterze strony - B. K. . zeznała, że ze spółką "M" z/s w G. współpracuje od 2004 lub 2005 roku; jedyną osobą z ww. spółki, z jaką się kontaktowała, był "Pan Z. "; Strona nie znała jego nazwiska, adresu i telefonu; "Pan Z. " przywoził Jej faktury i towar; adres ww. firmy znała z dokumentów rejestrowych i faktur; nie była w siedzibie spółki "A" , gdyż nie miała takiej potrzeby; "Pan Z. " przywoził towar i zabierał następne zamówienia; "Pan Z. " przyjmował gotówkę, najczęściej miał już wypisane KP; nie miała wątpliwości, iż "Pan Z. " był upoważniony do reprezentowania spółki "A" , w tym do pobierania gotówki, gdyż oczywiste było, że jeżeli ktoś przywoził towar wraz z fakturą, to trzeba mu było zapłacić za to co dostała. Strona nie posiadała dowodów dostaw; dla Niej dowodem dostawy była faktura. Posiadała dokumenty rejestracyjne spółki "A" , ale z początkowego okresu współpracy z tą firmą tj. oK. 2005r.; nie podejmowała żadnych działań w celu zweryfikowania, czy ww. spółka jest podmiotem istniejącym i zarejestrowanym, czy jest podatnikiem VAT oraz czy składała deklaracje. Poza tym B. K. . w trakcie tego przesłuchania wyjaśniła, że nadal współpracuje ze spółką "M" i ma umówione kolejne spotkanie z "Panem Z. " wobec czego została zobowiązana do spisania numeru rejestracyjnego samochodu, którym zostanie dostarczony towar, a także danych osobowych "Pana Z. ". W dniu [...] r. B. K. . złożyła pisemne oświadczenie, w którym wskazała, że w dniach [...] r. "Pan Z. " dostarczył Jej towar samochodem [...] nr rej. [...] ; poprosiła go o aktualne dokumenty rejestrowe firmy, ale nie pytała go o nazwisko. Tymczasem z informacji przesłanej przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. wynikało, że pod adresem: G. , ul. [...] znajduje się budynek z lokalami użytkowymi, którym administruje Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w G. ; na dzień [...] r. pod ww. adresem "M" Sp. z o. o. nie prowadziła działalności gospodarczej, ani też nie posiadała swej siedziby; lokal nr 320 pod ww. adresem był w ubiegłych latach najmowany przez tą spółkę, lecz kolejny najemca zajmuje go na podstawie umowy najmu obowiązującej od 1 maja 2003 r. Natomiast z pisma Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. z [...] r. wynikało, że w dniu [...]r. ww. organ wezwał spółkę "M" do dostarczenia sprawozdania finansowego za 2007r.; mimo odebrania wezwania przez J. K. na dzień sporządzenia omawianego w tym miejscu pisma ani sprawozdanie za 2007r., ani też zeznanie CIT-8 za ten okres rozliczeniowy nie zostało złożone. W dniu 5 sierpnia 2009r. spółka "M" została wezwana do złożenia zeznania rocznego CIT-8 za 2008r., ale wezwanie wróciło do nadawcy z adnotacją "adresat nieznany", a wspomniane powyżej zeznanie nie zostało złożone. Dalej organ odwoławczy wskazał, że B. K. . przesłuchana w dniu [...] r. w charakterze strony zeznała, że nie współpracuje już ze spółką "A" ; na podstawie dokumentów rejestrowych dostępnych w Internecie oraz otrzymanych na początku współpracy ze spółką "M" wie, że prezesem tejże spółki jest J, K. , ale osobiście go nie zna ; nie podjęła jakichkolwiek działań mających na celu ustalenie tożsamości "Pana Z. ", który dostarczał towar w imieniu spółki "A" ; nie była w stanie umożliwić kontrolującym kontakt z "Panem Z. ", który mógłby potwierdzić istnienie i działanie firmy "A" , gdyż cyt.: "oni przestali już przyjeżdżać"; sama też nie posiadała już tego kontaktu. Według wyjaśnień Strony "Pan Z. " przestał przyjeżdżać w czerwcu 2012r., kiedy zaczęła naciskać na dokumenty, ewentualnie w związku z Jej sugestią w trakcie ostatniej rozmowy, by pojechał z Nią do Urzędu i złożył zeznania; nie podjęła jakichkolwiek działań w kierunku ustalenia, gdzie firma "M" prowadzi działalność gospodarczą; nie widziała deklaracji VAT-7 składanych przez ww. firmę; umowy na wykonanie usług przez spółkę "M" były ustne i nie było protokołów odbioru robót; mówiąc, że usługi wykonywał "M" miała na myśli "Pana Z. ". Organ odwoławczy także podkreślił, że w dniu [...] r. "M" Sp. z o. o., G. , ul. [...] została wpisana do Bazy Podmiotów Szczególnych w grupie podmiotów "nieistniejących" i nierzetelnych. Dokonanie przedmiotowego wpisu uzasadniono tym, iż od ponad roku podmiot nie składał deklaracji VAT-7, wystawiając jednocześnie faktury VAT. Wynajmowane w G. pomieszczenia Spółka opuściła w maju 2003r. i do dnia dokonania wpisu nie dokonała aktualizacji danych rejestrowych. Poza tym [...], r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w C. wyjaśnił, że J. K. występuje w prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w C. postępowaniu o sygn. akt [...] jako wspólnik sp. z o. o. "A" z/s w G. . Poinformowała też, że na dzień sporządzenia ww. pisma nie określono roli procesowej J. K. i nie ustalono jego danych adresowych. Sprawa Prokuratury Rejonowej w C. pod wskazaną powyżej sygnaturą [... ] została peyjęta do dalszego prowadzenia przez Wydział Śledczy Prokuratury Okręgowej w C. pod sygnaturą [...], . W dniu [...] . Prokuratura Okręgowa w C. wszczęła śledztwo pod sygnaturą [...] w sprawie poświadczenia nieprawdy w fakturach VAT przez przedstawicieli spółek "M" z/s w G. oraz ""B" " Sp. z o. o. Eksport-Import w K. , tj. o czyn z art. 286 § 1 kk i inne. Poza tym zaznaczono, że pismem z [...]r . Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w C. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w G. z prośbą o udzielenie wykazu pracowników "M" Sp. z o. o. z/s w G. ul. [...] za lata 2007-2010 oraz podanie takich danych jak: PESEL, NIP, adres zamieszkania i okres zatrudnienia. W przedmiotowym piśmie wskazano, że w fakturach wystawionych przez ww. spółkę figurują - jako osoby upoważnione do wystawiania faktur - takie osoby jak: L. K. , M. K. i A. S. . Wyjaśniono także, że w odpowiedzi na zapytanie organu pierwszej instancji Kierownik Działu Ewidencji Aresztu Śledczego w G. wskazał, że J. K. został zwolniony z tej jednostki w dniu [...] r., a przy zwolnieniu podał adres: C. , ul. [...] . W dniu [...] r. organ pierwszej instancji wezwał J. K. do stawienia się w Drugim Urzędzie Skarbowym w C. w celu przesłuchania go w charakterze świadka w związku z postępowaniem podatkowym prowadzonym wobec B. K. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2007r. do grudnia 201 Or. Pismo to, skierowane na adres: C. , ul. [...] , wróciło do nadawcy z adnotacją cyt. "na ulicy B. brak takiego numeru". Wezwanie skierowane do J. K. w opisanym powyżej zakresie powtórzono w piśmie z [...]r ., wysłanym na adres: C. , ul. [...] . Pismo to zwrócono do nadawcy jako nie podjęte z urzędu pocztowego mimo dwukrotnego awizowania. Taka sama sytuacja miała miejsce w odniesieniu do wezwania skierowanego powtórnie na ww. adres pismem z [...] r. Pismem z [...] r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. udzielił Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego w C. informacji, że w okresie wymienionym we wniosku z [...] r. organu pierwszej instancji, tj. w latach 2007- 2010, "M" Sp. z o. o. (NIP: [...] ) nie figuruje w Systemie Informatycznym ZUS jako płatnik składeK. Na uwzględnionych przez Panią B. K. do rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 2007r. i styczeń 2008r. fakturach VAT, w których jako wystawca figuruje "M" Sp. z o. o., jako osoba upoważniona do wystawiania faktur VAT w imieniu ww. spółki figuruje Pan L. K. . W dniu [...]r . pracownicy Drugiego Urzędu Skarbowego w C. przesłuchali - w charakterze świadka w niniejszej sprawie - Pana L. K. , który zeznał, że w okresie od lipca 2002r. do grudnia 2003r. był zatrudniony w "M" Sp. z o. o. z/s w G. , ul. [...] . Nie był zatrudniony w ww. spółce w okresie od grudnia 2007r. do grudnia 2010 r. Po okazaniu świadkowi posiadanych przez Stronę faktur VAT dot. grudnia 2007r. i stycznia 2008r. L. K. zeznał, że przedmiotowe faktury nie zostały przez niego wystawione, a podpisy na tychże fakturach nie są jego podpisami, gdyż od stycznia 2004r. nie miał żadnego kontaktu ze spółką "A" . Świadkowi nic nie mówi imię "Z. ". Nie zna M. K. i A. S. , którzy również figurują jako osoby upoważnione do wystawiania faktur VAT spółki "A" , co wynika z faktur uwzględnionych przez Stronę w rozliczeniach podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego 2008r. do grudnia 2008r. Nadto organ zaakcentował, że w dniu [...] r. B. K. . , przesłuchana w charakterze świadka w Komendzie Miejskiej Policji w C. potwierdziła swoje wcześniejsze zeznania i podkreśliła, że płatności odbywały się gotówką podczas wizyt przedstawiciela firmy "M" - pana Z. , który przywoził faktury wraz z zamówionym towarem; mimo wskazanych na fakturach form zapłaty "przelewem", płatności były dokonywane gotówką gdyż tak "egzekwowała" od Niej spółka "A" . Natomiast z pisma Komisariatu I Policji w G. z [...] . - skierowanego do Komendy Miejskiej Policji w C. - wynikało, że spółka "M" nie prowadziła działalności gospodarczej w G. przy ul. [...] ; w trakcie rozmowy przeprowadzonej z pracownikiem Spółdzielni Mieszkaniowej [...] przy ul. [...] - R. P. - ustalono, iż ww. spółka w okresie od października 2000r. do października 2002r. wynajmowała pokoje biurowe nr [...] , 320a-b i 321 w budynku przy ww. ulicy, a w październiku 2002r., w dniu wolnym od pracy i bez powiadomienia Spółdzielni (jako wynajmującego), spółka "M" opuściła zajmowane pokoje biurowe i nie przekazała kluczy i do dnia sporządzenia opisywanego w tym miejscu pisma żaden z przedstawicieli spółki "M" nie skontaktował się ze Spółdzielnią; nie jest znany aktualny adres siedziby spółki "A" . Poza tym organ wskazał, że w sprawie dotyczącej samochodu o numerze rejestracyjnym [...], którym zgodnie z oświadczeniem B. K. był [...] i którym w dniach [...] r. "Pan Z. " dostarczył Jej towar, ustalono, że na dzień [...] r. jest to samochód marki [...] , należący do A. N. (zamieszkałej w J. , ul. [...] ) i jest na Nią zarejestrowany od [...] r.; A. N. nie zna spółki "M" z/s w G. przy ul. [...] , której prezesem jest J. K. , a także firmy "A" z/s w K. przy ul. [...] , której właścicielem jest B. K. . ; A. N. nie świadczyła usług własnym samochodem na rzecz ww. firm i świadomie nie miała z tymi firmami nic wspólnego; nie jest jej znana osoba o imieniu "Z. ". Była posiadaczką [...] o numerze rejestracyjnym [...] , zakupionego w 2005r.; samochód ten został przez Nią sprzedany w 2007r., jednakże nie była świadoma, że po zawarciu umowy sprzedaży winna go wyrejestrować. Ustalono także, że w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców CEPIK nie figurują żadne pojazdy, które należałyby do "M" Sp. z o. o., G. , ul. [...] (NIP: [...] ). Nadto z informacji pozyskanych z Centralnego Biura Śledczego Komendy Miejskiej Policji w C. wynika, że w trakcie prowadzonego przez ten organ śledztwa pod sygn. akt [...] dot. B. K. nie dokonano żadnych ustaleń w zakresie danych adresowych prezesa spółki "M" - J. K. oraz jego brata, tj. R. K. . W oparciu o zebrany w badanej sprawie materiał dowodowy, i wynikający z niego całokształt przedstawionych okoliczności faktycznych organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w zakresie stwierdzenia, iż zakwestionowane w niniejszej sprawie faktury nie dokumentują transakcji gospodarczych zawartych pomiędzy wskazanymi w nich kontrahentami, gdyż w okresie od grudnia 2007r. do grudnia 2008r. firma "M" Sp. z o. o. z/s w G. , ul. [...] (NIP: [...] ), figurująca jako wystawca spornych faktur, uwzględnionych przez Stronę do obniżenia podatku należnego za wskazane powyżej okresy rozliczeniowe - mimo formalnych pozorów istnienia (wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym) - w okresach objętych weryfikowanymi decyzjami organu pierwszej instancji z [...] r. - nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej. Zatem wypełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy o VAT uniemożliwiające Stronie obniżenie podatku należnego za poszczególne miesiące od grudnia 2007r. do grudnia 2008r. o podatek naliczony zawarty w posiadanych przez Nią fakturach zakupu, w których jako wystawca figuruje wskazana powyżej spółka "A" . Na zakończenie organ odwoławczy opierając się na orzecznictwie TSUE stwierdził, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż strona nie dochowała należytej staranności przy dokonywaniu transakcji z tym podmiotem, o czym świadczy brak należytej staranności w weryfikacji swojego kontrahenta. Organ podkreślił, że z "M" Sp. z o. o. Strona współpracowała od 2004 lub 2005 roku i to w tym okresie otrzymała dokumenty rejestrowe tej spółki, tj. KRS, VAT-5, REGON (samo spełnienie przez dany podmiot formalności rejestrowych nie oznacza, że wystawiał on faktury dokumentujące rzeczywiste transakcje -por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2013r. sygn. akt I FSK 216/12). Mimo stałej współpracy z tą firmą mającej miejsce do czerwca 2013r. i mimo że jej udział procentowy w wartości dostaw ogółem w badanym okresie był w granicach 94-99%, Strona nie skorzystała z możliwości, jaką przewiduje art. 96 ust. 13 ustawy o VAT i nie wystąpiła do właściwego naczelnika urzędu skarbowego z wnioskiem o potwierdzenie, czy "M" Sp. z o. o. jest zarejestrowanym podatnikiem VAT (z rejestru podatników VAT została wykreślona w dniu 2 lipca 2007r.); w trakcie wieloletniej współpracy nie podjęła się - innej niż wgląd do internetowej bazy KRS - próby weryfikacji aktualności jej dokumentów rejestrowych; uczynienie tego dopiero na skutek informacji uzyskanych w toku przeprowadzonej kontroli w maju 2013r. (co w efekcie skutkowało całkowitym zerwaniem kontaktu z "Panem Z. " i zaprzestaniem współpracy ze spółką "A" ) uznał organ za niewystarczające. Poza tym zarzucono, że Strona nie sprawdziła, czy ww. podmiot prowadzi działalność pod wskazanym w spornych fakturach adresem, mimo że dokonanie tego nie wymagało podjęcia szczególnych czynności (swoją siedzibę w G. przy ul. [...] - wskazaną w zakwestionowanych fakturach - spółka "M" opuściła w październiku 2002r., a więc przed nawiązaniem współpracy; B. K. . mimo wieloletniej współpracy ze spółką "M" nie poznała żadnego z jej przedstawicieli - o osobie, która dostarczała jej towar w imieniu ww. spółki wie tylko, że jest to "Pan Z. "; mimo że należności za poszczególne faktury, w których jako wystawca figurowała "M" Sp. z o. o., wielokrotnie w trakcie badanego okresu (w grudniu 2007r., styczniu 2008r., czerwcu 2008r. sierpniu 2008r., październiku 2008r. i listopadzie 2008r.) opiewały na kwoty, które w myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. z 2007r. nr 155, poz. 1095 ze zm.) determinowały konieczność dokonania płatności za pośrednictwem rachunku bankowego B. K. . regulowała je gotówką przekazywaną "Panu Z. ", o którym w rzeczywistości nic nie wiedziała. Postępując w ten sposób nie tylko naruszała wskazaną powyżej regulację prawną ale i nie miała żadnej pewności, komu w rzeczywistości płaci za otrzymany towar lub usługę; wyjaśnienie Strony, z którego wynika, iż postępowała tak, gdyż tak egzekwowała od Niej Spółka "M" - w kontekście dbałości o swoje dobrze pojęte interesy – uznał organ za niezrozumiałe. Nadto wskazano, że Strona nie posiada: pisemnej umowy o współpracy ze spółką "A" , dokumentów potwierdzających przekazane tej spółce zamówienia, czy też dokumentów potwierdzających odebranie towarów, bądź wykonanie na usług. Dlatego też podsumowując wskazał, że podatnik jako prowadzący profesjonalnie działalność gospodarczą musi dbać o to, by zawierać transakcje niepodejrzane i to w zakresie każdego z jej elementów. Za niewystarczające w tym zakresie uznać należy nawiązywanie kontaktów z wystawcami faktur telefonicznie, telefoniczne składanie zamówień, godząc się na zakupy od podmiotów bliżej mu nieznanych, czy też nie bezpośredni kontakt z wystawcą faktur, a za pośrednictwem osób trzecich (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2012r. sygn. akt I FSK 2089/11). Ponadto, przezorny przedsiębiorca powinien - niezależnie od okoliczności konkretnego przypadku - zasięgnąć informacji na temat podmiotu, u którego zamierza nabyć towary lub usługi, w celu upewnienia się co do jego wiarygodności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lutego 2013r. sygn. akt I FSK 2108/11). Strona jednakże kontynuując współpracę przez wiele lat nie dochowała należytej staranności nie tylko w doborze i weryfikacji swojego kontrahenta, ale i w zakresie realizacji i dokumentowania transakcji opisanych w spornych fakturach. Odnosząc się do zawartych w odwołaniu zarzutów dotyczących naruszenia zasad procedury podatkowej w całości organ uznał je za bezzasadne. Powyższa decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Strona w skardze wniosła o uchylenie decyzji ostatecznej ze względu na naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz zasadzenie kosztów. Zawarto w niej zarzuty analogiczne z podniesionymi uprzednio w odwołaniu, akcentując naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT poprzez uznanie, że sporne faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Za curiosum uznano przyjętą w stanowisku organu odwoławczego fikcję, że w zamiarze oszustwa podatkowego firma "M" rzeczywiście dostarczała towary i wykonywała usługi na rzecz Strony, to została ona pozbawiona prawa do odliczenia podatku. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwany dalej p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom orzekającym w przedmiotowej sprawie skutecznie zarzucić, iż przy rozpatrywaniu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy zasadności dokonanego przez B. K. - właścicielkę "A" w K. - odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawionych przez "M" Sp. z o. o. w G. - obejmujące między innymi farby, emulsje, folie, kalendarze, długopisy, banery, koperty, zapalniczki, ulotki, breloki, papieru, zdobienie ozdób choinkowych oraz dystrybucję uloteK. Organy podatkowe uznały, że faktury z tego tytułu dokumentują czynności, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i tym samym, zgodnie z treścią art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego. A zatem rozstrzygnięcie zaistniałego w niniejszej sprawie sporu uzależnione jest od ustalenia, czy zakwestionowane faktury odzwierciedlają faktyczny obrót pomiędzy kontrahentami jak wywodzi strona skarżąca, czy też nie dokumentują faktycznie dokonanych czynności, jak twierdzi organ podatkowy i w związku z tym czy B. K. . miała świadomość ich fikcyjnego charakteru. Po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. W ocenie Sądu podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego są całkowicie chybione. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy przede wszystkim podkreślić należy, że art. 120 Ordynacji podatkowej zawiera zasadę praworządności, która jest podstawową zasadą państwa prawnego, zapisaną w art. 7 Konstytucji. Działanie "na podstawie przepisów prawa" oznacza działanie w ramach zakreślonych przez wymienione w art. 87 Konstytucji źródła powszechnie obowiązującego prawa, a mianowicie: Konstytucję, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz akty prawa miejscowego (te ostatnie tylko na obszarze działania organów, które je ustanowiły). Art. 120 O.p. otwiera rozdział zawierający katalog zasad ogólnych postępowania podatkowego. Zasady ogólne to najważniejsze reguły, które z jednej strony przesądzają o modelu postępowania, z drugiej - stanowią wytyczne działania dla organów podatkowych. Działanie zaś na podstawie przepisów prawa to z jednej strony działanie przez organ właściwy, a z drugiej - przestrzeganie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Należy zauważyć, że jakkolwiek art. 120 O.p. nakłada obowiązki wyłącznie na organ podatkowy, to i podatnik obowiązany jest do działania zgodnego z prawem. Przechodząc zatem do merytorycznego badania legalności zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności odwołać się do przepisu art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT stanowiącego, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Natomiast kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7 - pkt 1 lit a - suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Natomiast według art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a ustawy o VAT - nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi stwierdzającymi czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Zatem na tle powyższych przepisów w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług dokonanych przez innego podatnika - wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury, dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Skorzystanie z prawa do odliczenia podatku z faktury dokumentującej czynność, która faktycznie nie została dokonana i nie zrodziła obowiązku podatkowego u jej wystawcy, byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług, umożliwiającą odliczenie zawartych w cenach towarów podatków faktycznie należnych z tytułu czynności ich nabycia (zob. wyrok NSA z dnia 27 września 2011 r., I FSK 1223/10; wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2008 r., I FSK 480/07; wyrok NSA z dnia 20 maja 2008 r., I FSK 1029/07; wyrok NSA z dnia 27 maja 2008 r., I FSK 628/07; wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2008 r., I FSK 745/07; wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r., I FSK 1699/07; wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r., I FSK 1700/07, wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2010 r., I FSK 584/09; wyrok NSA z dnia 13 października 2009 r., I FSK 928/08, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast w orzecznictwie TSUE zauważono, że wprawdzie prawo do odliczenia podatku jest integralną częścią mechanizmu funkcjonowania podatku od wartości dodanej i fundamentalnym prawem podatnika i zasadniczo nie może być ograniczane, to jednak zasada ta nie ma nieograniczonego zasięgu i może doznać wyjątku w tych wszystkich przypadkach, gdy miało miejsce działanie w nieuczciwych celach lub nadużycie prawa (zob. w szczególności pkt 54 wyroku 6 lipca 2006 r. w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04 Kittel i Recolta Recykling; pkt 68 wyroku z dnia 21 lutego 2006 r. w sprawie C-255/02 Halifax i in. i pkt 32 wyroku z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie C-32/03 Fini H, dostępne na http://eur-lex.europa.eu). Nadto w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 Mahagében kft oraz Péter Dávid TSUE orzekł, że: 1/ art. 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a, art. 220 pkt 1 i art. 226 Dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu; 2/ art. 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a i art. 273 Dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia prawa do odliczenia z tego powodu, iż podatnik nie upewnił się, że wystawca faktury za towary, których prawo do odliczenia ma dotyczyć jest podatnikiem, że dysponował on tymi towarami i był w stanie je dostarczyć oraz że wywiązał się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku od wartości dodanej, albo z tego powodu, że podatnik nie posiada, poza fakturą, innych dokumentów potwierdzających spełnienie powyższych warunków, mimo że spełnione były warunki materialne i formalne powstania prawa do odliczenia określone w Dyrektywie 2006/112, a podatnik nie miał przesłanek podejrzewać, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa. Wskazać także należy, że przed odpowiedzią na pierwsze pytanie Trybunał ustalił okoliczności faktyczne sprawy warunkujące jej udzielenie, a mianowicie, że w danej sprawie: po pierwsze, transakcja mająca stanowić podstawę odliczenia została dokonana, co wynika z odpowiadającej jej faktury, a po drugie faktura ta zawiera wszelkie dane wymagane przepisami Dyrektywy 2006/112. W związku z tym stwierdził, że określone w dyrektywie materialne i formalne warunki powstania prawa do odliczenia zostały spełnione (pkt 44). Dopiero po tych ustaleniach, powołując się na wcześniejsze swoje orzecznictwo, wskazał między innymi na to, że: podatnikowi można odmówić prawa do odliczenia, ale z powodu tego, że jest to wyjątek od zasady, to organ podatkowy zobowiązany jest wykazać w sposób prawnie wymagany istnienie obiektywnych przesłanek, że podatnik będący odbiorcą usług lub dostaw stanowiących podstawę prawa do odliczenia wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcje te wiążą się z przestępstwem popełnionym przez dostawcę lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu (pkt 45 i 49); podatnika, który wiedział lub powinien był wiedzieć, że nabywając towar lub usługę uczestniczy w transakcji stanowiącej element przestępstwa w dziedzinie podatku VAT, należy uznać za wspólnika w tym przestępstwie, niezależnie od tego, czy uzyskuje on korzyści z dalszej sprzedaży owych towarów lub świadczenia usług w ramach dokonywanych przez siebie transakcji (pkt 46); wprowadzenie systemu odpowiedzialności bez winy wykraczałoby bowiem poza zakres niezbędny do ochrony interesów skarbu państwa (pkt 48). W zakresie odpowiedzi na drugie pytanie Trybunał poczynił te same założenia (pkt 52), ale zaakcentował obowiązek podjęcia pewnych działań już od strony podatnika korzystającego z odliczenia. Zauważył, że dopiero, gdy podmiot gospodarczy podjął wszelkie działania, jakich można od niego w sposób uzasadniony oczekiwać, w celu upewnienia się, że transakcje, w których uczestniczy nie wiążą się z przestępstwem, czy to w zakresie podatku od towarów i usług, czy w innej dziedzinie, może on domniemywać legalności tych transakcji bez ryzyka utraty prawa do odliczenia podatku naliczonego i że zależy to od okoliczności danej sprawy (pkt 53 i 59). Wymagania takie nie są sprzeczne z prawem wspólnotowym (pkt 54). Uznał też, że możliwość nakładania przez państwa dodatkowych obowiązków w celu właściwego poboru podatku i zapobiegania przestępczości, o której mowa w art. 273 Dyrektywy 2006/112, nie może naruszać obowiązków określonych w rozdziale 3 "Fakturowanie" tytułu XI "Obowiązki podatników i niektórych osób nie będących podatnikami" (pkt 56). Przenosząc powyższe uwarunkowania prawne na niwę niniejszej sprawy należy zauważyć, że w ocenie Sądu orzekającego w sprawie organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT uznając, że skarżąca nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur wystawionych przez Spółkę "A" . Powyższych ustaleń dokonano w wyniku przeprowadzonego przez organy szczegółowo opisanego w zaskarżonej decyzji postępowania dowodowego. Oceniając postępowanie organów należy wskazać, że naczelną zasadą postępowania jest zasada prawdy obiektywnej określona w art. 122 Ordynacji podatkowej, której rozwinięciem jest przepis art. 187 § 1 tej ustawy. Zgodnie z powyższą zasadą organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w tym zobowiązane są zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ponadto oceniając zgromadzony materiał dowodowy organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej. Natomiast Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie proces decyzyjny organu spełnił powyższe wymagania. Na potwierdzenie, że zakwestionowane faktury nie stanowiły podstawy dla obniżenia podatku należnego organy podatkowe obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach swoich decyzji szereg ustaleń i argumentów. Wskazały na konkretne środki i źródła dowodowe oraz kryteria, jakimi się kierowały dokonując oceny dowodów. Realizując zasadę prawdy obiektywnej zgromadziły obszerny materiał dowodowy. Jednoznacznie wykazały, że rzekomy kontrahent skarżącej, mimo formalnych pozorów istnienia (wpis w KRS) nie prowadził żadnej działalności. W przedmiotowym okresie nie dokonywał rozliczeń w zakresie VAT, co potwierdziły informacje z właściwych urzędów skarbowych (ostatnią deklarację VAT-7 spółka ta złożyła za styczeń 2004r.); nieznana i nie możliwa do ustalenia była jej siedziba, dotychczasowe adresy były nieaktualne, co wynika m.in. z informacji zarządców lokali oraz świadków – R. P. z SM [...] ". Również z informacji ZUS wynikało, że "M" sp. z o.o. w latach 2007 – 2010 nie figurowała jako płatnik składeK. Przesłuchany L. K. – rzekomo podpisujący zakwestionowane przez organy faktury zaprzeczył ich wystawieniu; nie znał osoby "Z. " ani M. K. i A. S. , które też widniały podpisane pod fakturami jako osoby upoważnione do ich wystawienia w imieniu Spółki "A" . Nadto w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców CEPIK nie figurują żadne pojazdy, które należałyby do "M" Sp. z o. o. w G. , a wskazywany przez Stronę [...] , którym rzekomo przywoził towar "Pan Z. " okazał się [...] zarejestrowanym na A. N. – sprzedanym w 2007 r. ale nie wyrejestrowanym. Wszystkie te okoliczności zostały zresztą obszernie przedstawione przez organ podatkowy, a Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela wyprowadzone z nich przez organy podatkowe wnioski, że nie można uznać, że sporne faktury spełniają przesłanki do odliczenia podatku w nich naliczonego. Poza tym zasadnie organ stwierdził, że B. K. . nie dochowała należytej staranności co do sprawdzenia rzetelności kontrahenta. Nie zweryfikowała jego statusu np. w urzędzie skarbowym czy składa deklaracje i na bieżąco rozlicza się; w urzędzie miasta co do faktycznego prowadzenia działalności. Wgląd do internetowej bazy KRS nie wypełnia wymogu należytej staranności kupieckiej zwłaszcza w przypadku wieloletniej współpracy z podstawowym dostawcą towaru i wykonawcą usług tj. ponad 90% całego obrotu. Nie interesowała się także czy otrzymane faktury są rzetelne. Pomimo tego, że prowadzona współpraca była wieloletnia, a płatności gotówkowe nie skłoniło to skarżącej do spisania umowy w zakresie kooperacji, podjechania do siedziby wystawcy faktury celem złożenia stosownych zamówień na konkretne towary, usługi czy też podjęcia jakichkolwiek działań zmierzających do sprawdzenia kontrahenta – np. zbadanie umocowania "pana Z. " do występowania w imieniu Spółki - aby upewnić się, że transakcje ujęte w fakturach stanowiących podstawę prawa do odliczenia nie wiążą się z przestępstwem popełnionym przez ich wystawcę i że nabywając towar, usługi nie uczestniczy w elemencie przestępstwa w dziedzinie podatku VAT. Odnosząc się do zarzutów skargi i kwestionowania poczynionych ustaleń czy też niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego należy wskazać, że wobec kompletności i spójności materiału dowodowego organy wyjaśniały obszernie okoliczności sprawy, co znalazło odzwierciedlenie w ustalonym przez organy stanie faktycznym i dokonanej subsumcji. Poza tym strona była informowana o możliwości zaznajamiania się z aktami i składania wniosków dowodowych, z których to uprawnień korzystała. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia granicy swobodnej oceny dowodów, bowiem organ odwoławczy rozważył całość zgromadzonego materiału dowodowego, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do zgłaszanych przez skarżącą twierdzeń. Według Sądu zebrany materiał mógł być uznany za pełny, ponieważ w sposób kompletny, czyli niezbędny do zastosowania określonych norm prawnych, wyjaśnił stan faktyczny sprawy. W związku z tym nie został w sprawie naruszony również art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej w sposób pełny i wyczerpujący wykazał dlaczego okoliczności współpracy skarżącej z "panem Z. " rzekomo występującym z umocowania spółki "M" prowadzą do wniosku, że faktury z wykazanym podatkiem dokumentują czynności, które w rzeczywistości nie zostały wykonane przez wystawcę faktur i tym samym nie mogą one być podstawą obniżenia podatku należnego. Powyższej oceny nie zmieniają podniesione w skardze argumenty, które sprowadzają się jedynie do odmiennej od organów podatkowych oceny dowodów. Wobec powyższych okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ----------------------- 32