III SA/Gl 1999/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w wyniku zażalenia na postanowienie z 7 kwietnia 2016 r. postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2016 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika pismem z dnia 7 marca 2016 r. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. Po rozpoznaniu sprzeciwu postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Natomiast pismem z dnia 18 kwietnia 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 7 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje Zażalenie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. Stosownie do treści z art. 194 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; umorzenie postępowania; wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia; oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; odrzucenie skargi kasacyjnej; odrzucenie zażalenia; zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; ukaranie grzywną. W niniejszej sprawie skarżący wniósł zażalenie na postanowienie, którego przedmiotem było rozpoznanie sprzeciwu od postanowienia referendarza w kwestii prawa pomocy. Jednocześnie należy podkreślić, iż w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia 7 kwietnia 2016 r. wyjaśniano skarżącemu, że z uwagi na datę wniesienia skargi w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 658). Ustawa nowelizująca te przepisy weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. i zasadniczo zmieniła zasady postępowania w sprawach z zakresu prawa pomocy, w tym również zasady rozpoznawania sprzeciwu od postanowienia referendarza. Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Oznacza to, że obecnie sąd dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu i wypowiada się o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia lub zarządzenia, a nie jak dotychczas rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy na nowo. Sąd rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza orzeka jako sąd drugiej instancji. Wydane orzeczenie kończy zatem postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy i nie przysługuje od niego zażalenie. Mając powyższe na uwadze zażalenie skarżącego należało uznać za niedopuszczalne i odrzucić na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.