III SA/Gl 202/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 9 grudnia 2025 r. nr SKO.VIII/422/430/2025 w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazy postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej wpis od skargi w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych). Pismem z 26 stycznia 2026 r. W. N. (dalej: skarżący) reprezentowany w sprawie przez fachowego pełnomocnika wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 9 grudnia 2025 r. nr SKO.VIII/422/430/2025 w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazy oraz uiścił wpis w kwocie 100 zł. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 23 lutego 2026 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Dla dokonania tej czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie z 17 marca 2026 r. zostało przesłane na adres pełnomocnika strony skarżącej i odebrane przez adresata dnia 24 marca 2026 r. Pismem z 11 marca 2026 r. wysłanym do organu oraz pismem z 30 marca 2026 r. (data nadania 31 marca 2026 r.) pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że cofa skargę oraz zawiadomił, że nie jest już pełnomocnikiem skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026, poz. 143 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, który przy pierwszej czynności procesowej obowiązany jest dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis takiego pełnomocnictwa (art. 37 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 37a p.p.s.a. pełnomocnictwo udzielone w formie dokumentu elektronicznego podpisuje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Nie ulega natomiast wątpliwości, że brak dokumentu właściwie określającego umocowanie pełnomocnika do wniesienia skargi oraz sposób reprezentacji strony skarżącej stanowią braki formalne tej skargi, które uniemożliwiają nadanie jej biegu. Zgodnie z regulacją art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie obliguje Sąd do jej odrzucenia. W przedmiotowej sprawie wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Dla dokonania tej czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało przesłane na adres pełnomocnika strony skarżącej i odebrane przez osobiście rzez adresata 24 marca 2026 r. Pomimo prawidłowego pouczenia o skutkach niewykonania wezwania, strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi. Odnosząc się do cofnięcia skargi należy wskazać, że cofnąć można jedynie skutecznie wniesioną skargę, czyli taką, które nie zawiera braków. Dlatego wobec nieuzupełnienia braku skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. Sąd skargę odrzucił. Zgodnie natomiast z art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego, przy czym postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W związku z powyższym, że strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi i w zakreślonym siedmiodniowym terminie do dokonania tej czynności nie wykonała wezwania, skargę należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. W tym stanie sprawy orzeczono jak w punkcie 1 sentencji postanowienia natomiast na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie 2 postanowienia.