III SA/Gl 2035/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Jyż (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant St. sekr. sąd. Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2011 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. nr [...], którą Dyrektor Izby Celnej w K. umorzył postępowanie w sprawie wniosku skarżącej Spółki z dnia [...] 2008 r. o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na obszarze województwa śląskiego. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia wskazał art. 221 i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – zwanej dalej jako O.p.) w związku z art. 8 i art. 129 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz.1540), natomiast w uzasadnieniu przywołał następujący stan faktyczny sprawy. Pismem z dnia [...] 2008 r. Spółka z o.o. "A" z siedzibą w B. wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w K. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w [...] punktach na terenie województwa śląskiego. Zgodnie z obowiązującą wówczas ustawą z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. Dz. U. z 2004 r. nr 4, poz. 27 z późn. zm.) zezwolenia na urządzenie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych udzielał Dyrektor Izby Skarbowej, na którego obszarze właściwości miejscowej były urządzane i prowadzone takie gry. Do powyższego Spółka "A" dołączyła część informacji i dokumentów enumeratywnie określonych w art. 32 ust. 1 w/w ustawy, które winny być ujęte we wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Następnie pismami z dnia [...] 2009 r., [...] 2009 r. oraz [...] 2009 r. uzupełniła pierwotny wniosek przesyłając część brakujących umów najmu wraz z załącznikami oraz brakującej dokumentacji zdjęciowej. Mając na uwadze konieczność zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu oceny czy wskazane lokale spełniają wymogi określone w ustawie o grach i zakładach wzajemnych Dyrektor Izby Skarbowej w K. pismem z dnia [...] 2009 r. nr [...] wezwał Spółkę do uzupełnienia wniosku poprzez dołączenie aneksów do przedłożonych umów potwierdzających ich aktualność oraz dokumentacji wskazującej na prowadzenie w lokalach działalności gospodarczej. Odpowiadając na wezwanie, pismem z dnia [...] 2009 r. Spółka "A" przekazała zaktualizowaną listę lokali wraz z aktualnymi umowami. Natomiast w dniu [...] 2009 r. zawnioskowała o wycofanie z wykazu sześciu punktów gier z powodu zakończenia działalności przez ich właścicieli. Z kolei pismem z dnia [...] 2009 r. poinformowała, iż wycofuje z wniosku jeszcze jeden punkt gier zlokalizowany w R.. Ponieważ z dniem 31 października 2009 r. - na mocy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323) - kompetencje dyrektorów izb skarbowych m.in. w sprawie zezwoleń na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych przekazano dyrektorom izb celnych akta sprawy przekazane zostały do rozpatrzenia Dyrektorowi Izby Celnej w K.. W wyniku analizy otrzymanych dokumentów Dyrektor Izby Celnej w K. uznał, że zachodzi konieczność uzupełnienia złożonego wniosku (vide: pismo z dnia [...] 2009 r.) poprzez: - przedłożenie pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki "A" przez Z. F. określającego jego rodzaj oraz zakres czynności do których jest upoważniony wraz z opłatą skarbową w wysokości [...] zł; - podanie brakujących danych osobowych, tj. cech dowodu tożsamości dla R. S. (wspólnika będącego osobą fizyczną, członka rady nadzorczej), B. B. (członka zarządu) oraz M. L. (członka rady nadzorczej); - dołączenie do wniosku na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych odpisu dokumentu wskazującego na prawo do władania budynkiem (lokalem) lub umowy zobowiązującej do oddania we władanie budynku (lokalu), w którym będą urządzane gry dla listy lokali prowadzonych pod nazwą "[...]" z uwagi na fakt, iż dołączona do wniosku z dnia [...] 2008 r. umowa najmu zawarta w dniu [...] 2008 r. w Ż. pomiędzy "A" Sp. z o.o. a "B" Sp. z o.o. uległa automatycznemu rozwiązaniu zgodnie z zapisem zawartym w treści § 4 ust. 2 umowy, a nadto dokumentów wskazujących na fakt, iż przedsiębiorstwo to jest właścicielem lokali i posiada zgodę wynajmującego na podnajem części powierzchni w/w lokali z przeznaczeniem do gier hazardowych; - uzupełnienie dokumentacji dołączonej do wniosku poprzez złożenie siedmiu umów najmu podpisanych przez wynajmujących w taki sposób aby można było zidentyfikować osobę zawierającą umowę (imienna pieczątka lub czytelny podpis); - dołączenie do wniosku dokumentów wskazujących na fakt, iż H. Ś. posiadał umocowanie "C" S.C. do podpisania z "A" umowy najmu lokalu położonego w Ż. przy ul. [...]; - dołączenie do wniosku na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych w zw. z art. 6882 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny dokumentów wskazujących na fakt, iż wynajmujący są właścicielami lokali lub posiadają zgodę wynajmującego na podnajem części powierzchni lokali z przeznaczeniem do gier hazardowych dla [...] wnioskowanych punktów gier; - dołączenie do wniosku na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych regulaminu gry na automatach o niskich wygranych zawierającego aktualne zapisy wynikające z przepisów prawa; - dołączenie do wniosku na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych oryginałów lub kopii potwierdzonych notarialnie zaświadczeń z urzędu skarbowego o pokryciu udziałów lub akcji z ujawnionych źródeł przychodu potwierdzających legalność źródeł pochodzenia kapitału dla P. S., M. S. oraz R. S., jako że do wniosku dołączono jedynie ich kserokopię. Pismem z dnia [...] 2009 r. Spółka przekazała aneks do umowy najmu ze Spółką z o.o. "B", natomiast pozostałe dokumenty, tj. kolejne umowy z aneksami nadesłała przy piśmie z dnia [...] 2009 r. i [...] 2009 r. informując, iż w miarę spływu następnych dokumentów będą one sukcesywnie przekazywane Dyrektorowi Izby Celnej w K.. Ponieważ w dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540), zgodnie z którą do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy o ile ustawa ta nie stanowi inaczej, Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie wniosku Spółki "A" o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na obszarze województwa śląskiego. Jednocześnie wyjaśnił, iż z uwagi na konieczność wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, składane przez Spółkę pisma o przedłużenie terminu do uzupełnienia dokumentacji, jak również podjęte przez Dyrektora Izby Celnej w K. czynności zmierzające do uzupełnienia materiału dowodowego sprawiły, iż brak było możliwości rozpatrzenia sprawy do dnia 31 grudnia 2009 r. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem podjętym przez organ pierwszej instancji, pełnomocnik Spółki "A" pismem z dnia [...] 2010 r. złożył odwołanie, w którym wnosząc o jego uchylenie zarzucił mu naruszenie przepisów: - art. 34, art. 49 oraz art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569) w związku z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego oraz zasadą bezpośredniego stosowania i bezpośredniej skuteczności prawa wspólnotowego oraz - art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 2 i art. 61 oraz art. 7 w zw. z art. 123 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego, w której mieszczą się wskazane wyżej zasady szczegółowe. Złożona w tym samym dniu skarga pełnomocnika Spółki na przewlekłość i biurokratyczne prowadzenie postępowania została przekazana do odrębnego rozpoznania (vide: pismo Ministerstwa Finansów z dnia [...] r. nr [...]) Dyrektorowi Izby Celnej w K.. Po rozpatrzeniu zarzutów zawartych w odwołaniu decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy wydane przez niego jako organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie, podzielając podaną wcześniej argumentację faktyczną i prawną. Dodatkowo wskazał, iż w istniejącym porządku prawnym brak jest instrumentów prawnych pozwalających organom administracji publicznej na dokonywanie oceny zgodności danego prawa z ustawą zasadniczą. Organy te zobligowane są bowiem do ustalenia obowiązywania normy prawnej i stwierdzenia przede wszystkim czy konkretna norma prawna weszła w życie oraz czy nie została w okresie jej stosowania formalnie derogowana. Oznacza to, iż mają one obowiązek stosować ustanowione przepisy prawa niezależnie od wątpliwości co do ich zgodności z Konstytucją. Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych jest aktem obowiązującym od dnia 1 stycznia 2010 r. Nie została ona uchylona ani też zmieniona, jak również Trybunał Konstytucyjny nie orzekł o jej niezgodności z Konstytucją. Podobnie Europejski Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie orzekł, iż ustawa ta została wprowadzona jako niezgodna z prawem wspólnotowym. Ponieważ organy administracji publicznej nie mają instrumentów pozwalających na dokonywanie oceny zgodności prawa wspólnotowego z przepisami krajowymi, to Sąd Najwyższy, sądy administracyjne i sądy powszechne rozstrzygają na płaszczyźnie stosowania prawa o tym czy ustawa koliduje z prawem wspólnotowym, a o tym co znaczą normy prawa wspólnotowego rozstrzyga ETS wydając orzeczenie wstępne. Wyjaśnił ponadto, iż zasady notyfikacji określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 z późn. zm.). Zgodnie z nimi krajowy system notyfikacji norm i aktów prawnych obejmuje notyfikację norm oraz notyfikację aktów prawnych, umożliwiającą uczestnictwo Rzeczypospolitej Polskiej w procedurach wymiany informacji określonych w przepisach Wspólnoty Europejskiej. Z kolei akty prawne zawierające przepisy techniczne notyfikuje koordynator krajowego systemu, którym jest minister właściwy do spraw gospodarki. Wobec powyższego uznał, iż powołany przez pełnomocnika wyrok ETS z dnia 26 października 2006 r. sygn. akt C-65/05 nie mógł znaleźć w sprawie zastosowania. Prowadząc postępowanie organy podatkowe zobowiązane są bowiem do przestrzegania zasad ogólnych sformułowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, tj. art. 120, 121 i 122, co oznacza, iż prawidłową decyzję można podjąć tylko wówczas, gdy rozporządza się całokształtem materiału dowodowego pozwalającego na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Tym samym za bezpodstawne uznał zarzuty, jakoby postępowanie celowo było prowadzone w sposób przewlekły w oczekiwaniu na wejście w życie nowej ustawy o grach hazardowych, aby w rezultacie postępowanie umorzyć. Podkreślił, iż toku prowadzonego postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwiania sprawy mając na względnie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Na ww. decyzję wydaną przez organ odwoławczy, pismem z dnia [...] 2010 r. pełnomocnik Spółki "A wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji podobnie jak w odwołaniu, zarzucił jej naruszenie przepisów: I. prawa europejskiego: 1) poprzez naruszenie przepisów procedury, polegające na wydaniu orzeczenia w oparciu o akt prawny, który w świetle prawa Unii Europejskiej powinien być uznany za nieobowiązujący i co skutkować powinno odmową jego zastosowania, a także z uwagi na uchybienia w procedurze prawotwórczej, a mianowicie brak realizacji obowiązku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych Komisji Europejskiej, co wynika z art. 8 ust.1 akapit 1 Dyrektywy nr 98/34/WE, 2) poprzez naruszenie fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13 grudnia 2007 r. zwany "Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej" (dalej jako TFUE), tj. przepisów: - art. 34 TFUE (poprzednio art. 28 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską; dalej: TWE); - art. 49 TFUE (poprzednio art. 43 TWE); - art. 56 TFUE (poprzednio art. 49 TWE); w związku z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego oraz zasadą bezpośredniego stosowania i bezpośredniej skuteczności prawa wspólnotowego II. prawa krajowego: 1) art. 2 Konstytucji RP tj. zasady ochrony praw podmiotowych słusznie nabytych oraz zasady przyzwoitej legislacji, 2) art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22 Konstytucji RP tj. zasady proporcjonalności sensu stricte, 3) art. 2 i art. 61 Konstytucji RP tj. zasady zaufania obywateli do państwa prawa oraz obowiązku informacyjnego organów władzy publicznej, 4) art. 7 Konstytucji RP tj. zasady legalizmu w zw. z art. 123 ust. 1 Konstytucji RP, - poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego, w której mieszczą się wskazane wyżej zasady szczegółowe. Ponadto pełnomocnik Spółki wniósł o zawieszenie postępowania i wystąpienie do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniami prejudycjalnymi dot. ustalenia istnienia obowiązku notyfikacyjnego obciążającego Rzeczypospolitą Polskę w związku z uchwaleniem ustawy o grach hazardowych, ustalenia skutków prawnych wywodzonych z faktu uchybienia przez Polskę takiemu obowiązkowi, a także wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym dot. zgodności tej ustawy z Konstytucją. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że Dyrektywa nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998 z późn. im.) określa m.in. obowiązki państw członkowskich w zakresie notyfikacji Komisji aktów prawnych zawierających przepisy techniczne. Została ona implementowana do krajowego porządku prawnego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 z poźn. zm.), w którym określono zasady notyfikacji norm i aktów prawnych. Zgodnie z przepisami tego rozporządzenia krajowy system notyfikacji norm i aktów prawnych obejmuje notyfikację norm oraz notyfikację aktów prawnych, umożliwiającą uczestnictwo Rzeczypospolitej Polskiej w procedurach wymiany informacji określonych w przepisach Wspólnoty Europejskiej. Akty prawne zawierające przepisy techniczne notyfikuje koordynator krajowego systemu, którym jest minister właściwy do spraw gospodarki, po ich otrzymaniu od ministra kierującego określonym działem. Ministrowie bowiem po opracowaniu, na zasadach i w trybie określonym w odrębnych przepisach, projektów aktów prawnych zawierających przepisy techniczne, przekazują niezwłocznie projekty tych aktów koordynatorowi krajowego systemu w celu dokonania notyfikacji. Powyższy obowiązek został zawarty w art. 38 a ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437 z późn. zm.), w myśl którego minister kierujący określonym działem uczestniczy w krajowym systemie notyfikacji norm i aktów prawnych, a w szczególności jest obowiązany do niezwłocznego przekazania aktów prawnych i projektów aktów prawnych objętych tym systemem do koordynatora krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych w celu dokonania ich notyfikacji Komisji Europejskiej oraz do odnoszenia się podczas prac nad notyfikowanymi projektami aktów prawnych do stanowisk zgłoszonych przez Komisję Europejską lub państwa członkowskie Unii Europejskiej, a także do opracowywania stanowisk do projektów aktów prawnych notyfikowanych przez państwa członkowskie Unii Europejskiej. Na autorze projektu ustawy ciąży zatem obowiązek stwierdzenia, czy dany projekt aktu normatywnego podlega notyfikacji. Skoro ustawa o grach hazardowych nie została skierowana do procesu notyfikacji przez Komisję Europejską przyjęto, iż właściwe organy odpowiedzialne za proces notyfikacji stwierdziły brak zapisów technicznych w tym akcie prawnym. Dyrektor Izby Celnej w K. nie posiada bowiem kompetencji do rozstrzygania, czy dany akt zawiera przepisy techniczne ani do uczestniczenia w procesie legislacyjnym poprzez występowanie o notyfikację takich przepisów. Ustawa o grach hazardowych przeszła proces legislacyjny, została podpisana przez Prezydenta RP i zaczęła obowiązywać od dnia 1 stycznia 2010 r., natomiast organ administracji publicznej zobowiązany jest do stosowania obowiązującego prawa. Podkreślił również, iż kwestię gier hazardowych Europejski Trybunał Sprawiedliwości rozstrzygnął m.in. w wyroku z dnia 24 marca 1994 r. w sprawie C-275/92 Schindler, w którym stwierdził, że względy porządku publicznego, religijnego lub kulturowego, związane z loteriami i innymi grami pieniężnymi we wszystkich państwach członkowskich, mogą pozwalać ustawodawcom krajowym na ograniczenie, czy wręcz zakazanie gier pieniężnych i uniknięcie w ten sposób sytuacji, by stały się one źródłem prywatnych dochodów. Trybunał stwierdził również, że wobec znacznych kwot, które pozwalają zebrać oraz wysokich wygranych, które mogą przynieść graczom, w szczególności, gdy są organizowane na wielką skalę, z loteriami wiąże się wysokie ryzyko przestępstw i oszustw. Zachęcają one ponadto do wydatków, które mogą wywoływać szkodliwe skutki dla jednostki lub społeczeństwa (teza 60 i 61 wyroku). Następnie wskazał, że działalność hazardowa jest regulowana we wszystkich państwach członkowskich Unii w oparciu o zasadę pomocniczości, zgodnie z którą państwa członkowskie mają uzasadniony interes w monitorowaniu i regulowaniu swoich rynków gier hazardowych w celu ochrony konsumentów przed negatywnymi skutkami tej działalności. Podkreślił to Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 11 września 2003 r. w sprawie C-6/01, w którym stwierdził, że okoliczność istnienia w innych Państwach Członkowskich przepisów ustanawiających warunki prowadzenia działalności w zakresie gier losowych i zakładów oraz brania w nich udziału, które są mniej restrykcyjne, niż te przewidziane w przedmiotowych przepisach krajowych, nie ma wpływu na zgodność tych ostatnich z prawem wspólnotowym. Do władz krajowych należy bowiem zbadanie, czy w kontekście realizowanego celu konieczne jest zakazanie działalności tego rodzaju, całkowicie lub częściowo, czy też wyłącznie jej ograniczenie oraz ustanowienie mniej lub bardziej rygorystycznych procedur kontroli nad nią. Do władz krajowych wyłącznie należy także wybór, w ramach swobodnego uznania, z którego korzystają, metod organizacji i kontroli działalności w zakresie gier losowych i zakładów oraz brania w nich udziału. Odnośnie podnoszonego przez Spółkę zarzutu naruszenia przez przepisy ustawy o grach hazardowych zasad wynikających z Konstytucji RP, w tym zasady demokratycznego państwa prawnego oraz licznych zasad pochodnych, Dyrektor Izby Celnej w K. zauważył, iż w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 3539/08, LEX nr 533713) Sąd stwierdził, iż "zgodnie z treścią art. 120 ustawy O.p., organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, co oznacza, że zobowiązane są one do działania na podstawie Konstytucji, ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych, rozporządzeń i aktów prawa miejscowego (por. Ordynacja podatkowa, Komentarz Red, B, Adamiak, J, Borkowski. R. Mastalski J, Zubrzycki. Unimax, str. 517). Organ podatkowy nie ma jednak możliwości dokonywania kontroli zgodności z Konstytucją ustaw, gdyż do tego powołany jest z mocy przepisów Konstytucji jedynie Trybunał Konstytucyjny; ani też dokonywania kontroli konstytucyjności przepisów o randze podustawowej. Możliwość dokonania kontroli zgodności rozporządzenia z Konstytucją zastrzeżona została wyłącznie dla sądów, które mogą przeprowadzić ją, o ile jest to wymagane dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Podstawą dla takiego działania sądu jest treść art. 178 ust. 1 Konstytucji, przewidującego, że sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Skoro uprawnienie do badania zgodności z Konstytucją przepisów o randze podustawowej nie przysługuje organom podatkowym, to nie mogą odmówić stosowania i egzekwowania przepisów podatkowych przed wejściem w życie wyroku Trybunał Konstytucyjnego orzekającego o ich niekonstytucyjności. Oznaczałoby to bowiem podważanie obowiązywania porządku prawnego w Państwie." Podobny pogląd wyrażony został w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 października 2009 r. sygn. akt SA/Kr 1202/09, LEX nr 532814, gdzie zauważono, iż zawarta w art. 120 ustawy O.p. zasada jest powtórzeniem konstytucyjnej zasady praworządności wyrażonej w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, iż organ władzy publicznej działa na podstawie i w granicach prawa. Przepis ten ustanawia fundamentalną w państwie prawa zasadę legalizmu, która (...) sprowadza się do tego, iż aby mówić o decyzji odpowiadającej jej wymogom, to organ podatkowy, który ją wydaje, musi posiadać ustawowo określoną kompetencję do działania w danym zakresie, musi działać zgodnie z odpowiednimi procedurami decyzyjnymi, a treść jego postanowień musi być zgodna z przepisami prawa materialnego zawartego w ustawach i wydanych na ich podstawie aktach wykonawczych. Tak ukształtowana zasada oznacza w konsekwencji, że organ nie może podejmować z jednej strony żadnych decyzji bez podstawy prawnej, z drugiej strony nie może unikać podejmowania decyzji, jeśli wiążące normy prawne nakładają na niego taki obowiązek. Następnie zwrócił uwagę na zasadę zawartą w art. 83 Konstytucji RP, zgodnie z którą każdy ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej i stwierdził, iż prawa w Polsce są stanowione przez organy władzy publicznej, tworzone w ramach demokratycznego systemu funkcjonowania państwa. Prawa te stanowione są zgodnie z zasadami określonymi w Konstytucji, tak co do sposobu, jak i co do treści z przestrzeganiem ściśle sprecyzowanych reguł i zasad. Osiągnięcie określonych i założonych celów społecznych następuje nie z chwilą ustanowienia odpowiednich norm prawnych, ale z wejściem ich w życie, wywołuje te skutki o ile jest konsekwentnie przestrzegane i stosowane. Naturalnym jest zatem obowiązek wszystkich przestrzegania tego prawa. Od tego obowiązku także nikt zwolniony być nie może i Konstytucja nie przewiduje w tym względzie żadnych wyjątków. Powyższe potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 marca 2002 r. sygn. akt P 7/00, LEX 54047, w którym, odnosząc się do obowiązku lojalności wobec państwa i troski o dobro wspólne (art. 1, art. 82 Konstytucji) oraz poszanowania prawa przez to państwo ustanowionego (art. 83 Konstytucji) stwierdził, iż "są to normy o co najmniej równorzędnej doniosłości. Oznacza to także, iż obowiązek poszanowania i przestrzegania prawa powszechnie obowiązującego ciąży na obywatelach tak długo, jak długo prawo to nie utraciło mocy obowiązującej z punktu widzenia kształtowania ich indywidualnych i konkretnych praw i obowiązków. Nie mogą oni zatem odmawiać jego przestrzegania (...) tylko ze względu na powzięcie wątpliwości co do konstytucyjności przepisu. Odpowiednio także i organy władzy wykonawczej nie mogą odmawiać stosowania i egzekwowania przepisów, przed wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego orzekającego o ich niekonstytucyjności. Oznaczałoby to bowiem podważanie obowiązywania porządku prawnego w państwie". Z przedstawionych wyżej poglądów w ocenie Dyrektora Izby Celnej w K. jednoznacznie wynika, że w istniejącym porządku prawnym brak jest instrumentów prawnych pozwalających organom administracji publicznej na dokonywanie oceny zgodności danego aktu prawa z ustawą zasadniczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tak więc tylko stwierdzenie, że zaskarżona decyzja dotknięta jest przynajmniej jedną z w/w wad skutkuje jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Badając zaskarżoną decyzję w tak zakreślonych ramach nie można było Dyrektorowi Izby Celnej w K. zarzucić, iż przy wydaniu tego rozstrzygnięcia naruszył on prawo. Na wstępie odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącej Spółki o zawieszenie postępowania należy zauważyć, że stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Dokonując wykładni tego przepisu przy zastosowaniu wnioskowania a contrario należy dojść do wniosku, że nie ma podstaw do zawieszenia w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy nie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania, a tak jest w ocenie Sądu w niniejszej sprawie. Należy bowiem mieć na uwadze, że w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 262/10 sąd administracyjny postanowił przedstawić Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie prawne: Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji w myśl art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Natomiast w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 261/10 WSA przedstawił Trybunałowi Sprawiedliwości następujące pytanie prawne: Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry. Zaś w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 352/10 sąd orzekający przedstawił Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prawne: Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Nie mniej jednak żadna z kwestii stanowiących przedmiot zapytania do Trybunału Sprawiedliwości nie zachodzi w niniejszej sprawie, wobec czego również orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości nie będzie miało w niej zastosowania, podobnie jak orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, do którego WSA w Poznaniu w sprawie sygn. akt II SA/Po 549/10 wystąpił z zapytaniem: Czy art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych uniemożliwiający podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych odnośnie przedsięwzięć podjętych przed dniem 1 stycznia 2010 r. dopuszczalną wcześniej zmianę miejsca urządzania gry ustalonego w uprzednio wydanym zezwoleniu, nie jest niezgodny z wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zasadą ochrony interesów w toku podmiotów prowadzących takową działalność, które - w zaufaniu do dotychczasowych przepisów - rozpoczęły realizację sześcioletnich przedsięwzięć gospodarczych. Zauważyć bowiem należy, że w rozpatrywanej sprawie wniosek Spółki z o.o. "A" o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych został złożony na gruncie nieobowiązującej już ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm.). Natomiast zaskarżona decyzja oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji, zapadło już w czasie obowiązywania ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2010 r. Ich materialnoprawną podstawą był więc art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który stanowi, iż postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. W ocenie tut. Sądu prawidłowo, organ wydając zaskarżoną decyzję oparł ją na przepisach nowej ustawy. Przepisy przejściowe w art. 118 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nakazywały bowiem takie działanie w sytuacji wszczętego i niezakończonego przed dniem jej wejścia w życie postępowania. Ponieważ treść art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, stanowiącego podstawę zaskarżonej decyzji jest jasna i jednoznaczna, nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych, brak było podstaw do zawieszenia postępowania sądowego. Skoro postępowanie w sprawie udzielenia Spółce "A" zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, tj. przed 1 stycznia 2010 r., organ prawidłowo wydał rozstrzygnięcie na gruncie nowej ustawy. W sytuacji, gdy przepisy intertemporalne przesądziły o zastosowaniu w przedmiotowej sprawie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, organ miał obowiązek zastosować ten akt prawny, realizując zasadę praworządności (vide: art. 7 Konstytucji w zw. z art. 6 K.p.a.), która wskazuje na konieczność zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji. Jedynie w przypadku braku przepisów intertemporalnych organ musiałby rozważyć i ocenić, jaką ustawę zastosować. Z uwagi jednak na to, że przy pismach z dnia [...] 2009 r. i [...] 2009 r. skarżąca Spółka nadesłała jedynie część brakujących umów najmu wraz z aneksami informując zarazem, iż pozostałe dokumenty będzie sukcesywnie przekazywała Dyrektorowi Izby Celnej w miarę ich spływu, postępowanie w sprawie udzielenia jej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie mogło zakończyć się przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, tj. przed 1 stycznia 2010 r. W tej sytuacji organ zobligowany był nową ustawę zastosować i zgodnie z jej art. 129 ust. 2 umorzyć postępowanie. Zauważyć bowiem należy, iż bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Wynika ona z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Może ona mieć charakter pierwotny, gdy jej przyczyny istniały przed wszczęciem postępowania lub wtórny, kiedy powstały już w jego toku. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi w sposób oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 1995 r., SA/Łd 2424/94, ONSA 1996, nr 2, poz. 80 oraz wyrok z dnia 20 kwietnia 2001 r., III SA 102/00, "Przegląd Podatkowy" 2001, nr 9, poz. 63). Przyczyny tak pojmowanej bezprzedmiotowości postępowania mogą stanowić zarówno zdarzenia faktyczne, jak i prawne. W literaturze podkreśla się jednak, że charakter przyczyn bezprzedmiotowości nie ma znaczenia, gdy przepis ustawy nakazuje umorzenie postępowania, gdy "z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe". W komentowanym przepisie chodzi więc o każdą przyczynę powodującą brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego (por. M. Mastemak, w: B. Brzeziński. M. Kalinowski, Mastemak, A. Olesińska: Ordynacja podatkowa. Komentarz, s. 688). Przesłanka bezprzedmiotowości występuje bowiem, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość nie może być utożsamiana z wynikającą z przepisów zmianą właściwości organu podatkowego (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 2004 r., sygn. akt III SA 1253/03, niepubl.). Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (tak wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r., sygn. akt III SA 2225/01, Biuletyn Skarbowy 2003, nr 6, s. 25). Przyczyny bezprzedmiotowości można zatem podzielić na cztery kategorie: a/ podmiotowe – dotyczące organu lub stron postępowania, b/ przedmiotowe, dotyczące interesu prawnego, o którym ma się rozstrzygać w sprawie, c/ podstawy prawnej załatwienia sprawy, d/ prawotwórczych elementów stanu faktycznego. Bezprzedmiotowość postępowania spowodowana zmianą stanu faktycznego będzie miała miejsce wówczas, gdy dotyczy faktów prawotwórczych, a wiec mających wpływ na załatwienie sprawy co do jej istoty, zarówno w odniesieniu do treści rozstrzygnięcia sprawy, jak również składników dodatkowych decyzji (teza 7 komentarza do art. 208 ustawy O.p., Ordynacja podatkowa, komentarz, Unimex, Wrocław 2008). Przenosząc te rozważania na grunt analizowanej sprawy stwierdzić należy, że w sprawie zachodzi bezprzedmiotowość spowodowana zmianą stanu prawnego, co oznacza, że nie jest możliwe rozstrzyganie o nadaniu uprawnień, które w dacie orzekania nie istnieją. Zasadne było zatem rozstrzygniecie organu w przedmiocie umorzenia postępowania. Końcowo Sąd wskazuje, że nie ustosunkował się do podnoszonych przez stronę zarzutów naruszenia przez zaskarżone rozstrzygnięcie zasad konstytucyjnych i przepisów prawa wspólnotowego, albowiem nie były one i nie powinny być podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jako że organ nie wydał orzeczenia merytorycznego, orzekającego o istocie sprawy, lecz jedynie rozstrzygnięcie formalne, w oparciu o przepisy proceduralne. Dlatego też bezprzedmiotowa jest analiza przepisów prawa, które nie miały i nie powinny mieć zastosowania na tym etapie załatwienia sprawy. Dokonywanie analizy zarzutów skargi byłoby celowe dopiero wówczas, gdyby podstawą merytorycznego rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Celnej były przepisy ustawy o grach hazardowych, co jednak nie miało miejsca w sprawie za wyjątkiem art. 8 i 118 tej ustawy, zgodnie z którymi – odpowiednio - do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej oraz, że do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że są to przepisy proceduralne, wskazujące tryb rozpatrzenia sprawy i jako takie nie mają charakteru przepisów technicznych, których dotyczyć będą orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości, wydane w wyżej powołanych sprawach, w których sądy krajowe wystąpiły o wydanie orzeczeń prejudycjalnych. Artykuł 1 pkt 11 obowiązującej dyrektywy nr 98/34/WE stanowi bowiem, że do celów niniejszej dyrektywy stosuje się poniższe terminy : »przepisy techniczne«: specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Przepisy techniczne obejmują de facto: – przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne Państwa Członkowskiego, które odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź innych wymagań lub zasad dotyczących usług, bądź też do kodeksów zawodowych lub kodeksów postępowania, które z kolei odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź do innych wymogów lub zasad dotyczących usług, zgodność z którymi pociąga za sobą domniemanie zgodności z zobowiązaniami nałożonymi przez wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, – dobrowolne porozumienia, w których władze publiczne są stroną umawiającą się, a które przewidują, w interesie ogólnym, zgodność ze specyfikacjami technicznymi lub innymi wymogami albo zasadami dotyczącymi usług, z wyjątkiem specyfikacji odnoszących się do przetargów przy zamówieniach publicznych, – specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług, które powiązane są ze środkami fiskalnymi lub finansowymi mającymi wpływ na konsumpcję produktów lub usług przez wspomaganie przestrzegania takich specyfikacji technicznych lub innych wymogów bądź zasad dotyczących usług; specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług powiązanych z systemami zabezpieczenia społecznego nie są objęte tym znaczeniem. Obejmuje to przepisy techniczne nałożone przez organy wyznaczone przez Państwa Członkowskie oraz znajdujące się w wykazie sporządzonym przez Komisję przed 5 sierpnia 1999 r. Tak więc w ocenie tut. Sądu przepisy art. 8 i 118 ustawy o grach hazardowych, wskazujące przepisy proceduralne, w oparciu o które postępowanie to winno być prowadzone, nie mają charakteru przepisów technicznych i ewentualne uchybienie obowiązkowi notyfikacji przepisów technicznych, zawartych w ustawie o grach hazardowych w odniesieniu do tych artykułów nie będzie mieć skutku tego rodzaju, że nie będą one mogły być stosowane. Przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z 22 czerwca 1998 r. ustanawia bowiem procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, a nie całych aktów prawnych, w których są one zawarte (vide: wyroki WSA w Gliwicach o sygn. III SA/Gl 2414/10 i III SA/Gl 2415/10 zapadłe w podobnych stanach faktycznych i prawnych). Dlatego też kierując się nie tylko przedmiotem sprawy ale i sposobem jej rozstrzygnięcia uznać należało, iż ewentualne pytanie prejudycjalne może być sformułowane tylko w takim przypadku, gdy jest to niezbędne do wydania wyroku. Sąd orzekający w konkretnej sprawie nie jest bowiem uprawniony do oceny zgodności z przepisami prawa wspólnotowego całej ustawy. Odnosi się to również do zarzutu naruszenia obowiązku notyfikacji. Sąd mógłby odmówić zastosowania tylko tych przepisów ustawy, które stanowiły podstawę do wydania zaskarżonej decyzji, nie ma zaś uprawnień do derogacji całej ustawy o grach hazardowych z porządku prawnego. Najistotniejszy w sprawie jest fakt, że rozstrzygnięcie organu ma charakter formalny. Jest to decyzja umarzająca postępowanie w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Nie pozostają zatem w związku z rozpoznawaną sprawą zarzuty dotyczące ograniczenia swobód traktatowych. Z tych względów wniosek o zwrócenie się do ETS z pytaniem prejudycjalnym o wykładnię art. 34 i 36 TFUE nie znajduje żadnego uzasadnienia. Co do obowiązku notyfikacji ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych to również nie należy tracić z pola widzenia faktu, że sprawa dotyczy rozstrzygnięcia formalnego. Obowiązek notyfikacji dotyczy przepisów technicznych. Takiego charakteru nie ma przepis derogujący poprzednią ustawę i wprowadzający nowe regulacje. Nie ma go również przepis nakazujący zaniechanie merytorycznego załatwienia wniosków, które zostały złożone przed wejściem w życie nowej ustawy i nie zostały do tego momentu rozpoznane. Stąd nie ma podstaw do przypisywania wymienionym przepisom charakteru przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, a tylko takie w myśl art. 8 tej dyrektywy wymagają notyfikacji Komisji. Dlatego też Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej Spółki o zwrócenie się do ETS o orzeczenie w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni powołanych przez nią przepisów traktatowych i dyrektywy nr 98/34/WE, zmienionej dyrektywą nr 98/48/WE. Stwierdził bowiem, iż organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego ani też uchybień formalnoprawnych. Podobnie z uwagi na brak uzasadnionych podstaw prawnych oraz niezasadność zgłoszonych zarzutów, Sąd nie znalazł podstaw do zwrócenia się, w trybie art. 193 Konstytucji RP, do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, co do zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z przepisami art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61, art. 7 w zw. z art. 123 ust.1 Konstytucji RP. Przyjęta regulacja o stosowaniu nowej ustawy do spraw wszczętych a nie zakończonych przed wejściem jej w życie stanowi często stosowaną zasadę nie budzącą wątpliwości o jej konstytucyjność. Konsekwencją tego jest rozstrzyganie sprawy w oparciu o nowe, aktualnie obowiązujące przepisy, które zdaniem Sądu nie naruszają w żaden sposób obowiązujących wartości konstytucyjnych. Odnosi się to w konsekwencji do uznania, że postępowania nie zakończone do wejścia w życie nowych przepisów jako bezprzedmiotowe należało umorzyć. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego i jego negatywnych konsekwencji dla skarżącej Spółki w związku ze zmianą w tym czasie stanu prawego, uniemożliwiającego uwzględnienie przedmiotowego wniosku, należy zauważyć, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie są decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. oraz [...] r., a nie stan jego bezczynności, w związku z czym ocenie Sądu podlegają działania organu, a nie ich brak. Tym samym zarzucana bezczynność pozostaje poza zakresem przedmiotu sprawy zważywszy, że w toku postępowania prowadzonego przez organ strona mogła skorzystać ze środków prawnych, które przewiduje Ordynacja podatkowa w przypadku nieterminowego załatwienia sprawy. Takim instrumentem prawnym jest na gruncie przepisów tej ustawy ponaglenie (art. 141 § 1 ustawy O.p.), a w następnej kolejności - skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Zatem w przypadku zwłoki organu strona miała wystarczające uprawnienia, służące do zwalczania opieszałości działania organu, z których jak wynika z treści pisma Ministerstwa Finansów z dnia [...] r. nr [...] skorzystała. Konkludując, ponieważ Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie istnienia przesłanek uwzględnienia skargi, zatem na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.