III SA/Gl 2089/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużkow po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Pismem z dnia [...] r. skarżący R. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zażalenie na postanowienie w przedmiocie odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. Jednakże zażalenie zawierało braki formalne - nie było podpisane. Zarządzeniem z dnia [...] r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez podpisanie dwu nadesłanych do sądu egzemplarzy zażalenia lub nadesłanie dwu dodatkowych podpisanych egzemplarzy zażalenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie to wraz z prawidłowym pouczeniem doręczono w dniu [...] r. dorosłemu domownikowi - córce skarżącego K. G. (urodzonej [...] r. – data urodzenia znana sądowi z formularza PPPF). Zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach przedmiotowej sprawy. Skarżący wezwania tego nie wykonał. Natomiast pismem z dnia [...] r. wniósł on do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków zażalenia na w/w postanowienie. We wniosku tym stwierdził, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, gdyż przesyłkę odebrał jeden z członków rodziny i nie przekazał jej wcześniej skarżącemu. Wskazał, że o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia dowiedział się kilka dni przed złożeniem wniosku. Podkreślił także, że działa w sprawie osobiście, bez pełnomocnika i nie zdawał sobie sprawy z wymogów formalnych przewidzianych dla pism procesowych. W związku z powyższym należy uznać że uchybił terminowi nie ze swojej winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz.270 tekst jedn. ze zm.) dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 p.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Przechodząc do rozpatrzenia istnienia w sprawie niniejszej ustawowych przesłanek przywrócenia terminu wyjaśnić należy, że o braku winy strony w uchybieniu terminu, można mówić jedynie w sytuacji, gdy istniały przeszkody nie do przezwyciężenia tj. takie, których skarżący przy zachowaniu należytej staranności i dołożeniu maksymalnego w danych warunkach wysiłku nie mógł usunąć. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności procesowej po upływie terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga, więc uprawdopodobnienia braku winy umyślnej, ale także lżejszej jej postaci – niedbalstwa, rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy. Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga wykazania, iż mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym (por. wyrok NSA z 21 grudnia 2006 r. sygn. akt I FSK 374/06, lex nr 262725). Oceniając w tym kontekście wniosek skarżącego należy stwierdzić, że nie wykazał on istnienia okoliczności wskazujących na brak winy w niedotrzymaniu terminu do wniesienia skargi do sądu. Skarżący nie wskazał w szczególności przeszkody uniemożliwiającej dotrzymanie terminu do wniesienia skargi. Po pierwsze skarżący wskazał, że działa w sprawie osobiście, bez pełnomocnika i nie zdawał sobie sprawy z wymogów formalnych przewidzianych dla pism procesowych, w związku z powyższym należy uznać że uchybił terminowi nie ze swojej winy. W tym miejscu należy podkreślić, że już na etapie wniesienia skargi do sądu, która również, jak i obecne zażalenie, nie była podpisana, skarżący został wezwany do uzupełnienia braków tego pisma procesowego poprzez jego podpisanie z pouczeniem o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych pisma. Został wówczas pouczony o wymogach pism procesowych wnoszonych do sądu poprzez dokładne zacytowanie art. 46 p.p.s.a. Wezwanie oraz powyżej opisane pouczenie skarżący odebrał osobiście a więc po zapoznaniu się z zacytowanym w pouczeniu sądowym art. 46 p.p.s.a. skarżący miał świadomość wymogu podpisania pisma procesowego. Ponadto skarżący podnosi, że córka nie przekazała mu korespondencji – warto w tym miejscu podkreślić, że w drugiej, sprawie skarżącego zarejestrowanej pod sygn. akt III SA/GL 399/14 skarżący także został wezwany do usunięcia braków formalnych zażalenia. Przesyłkę zawierającą w/w wezwanie także jak i w niniejszej sprawie odebrała córka skarżącego a pomimo to braki skarżący uzupełnił w terminie. Podkreślenia wymaga, że przesyłkę tą córka odebrała [...] r. (dowód doręczenia w aktach sprawy III SA/GL 399/14) a więc wcześniej niż tę z niniejszych akt ([...] r.). Wobec tego już wówczas skarżący mógł spodziewać się wezwania do uzupełnienia braków zażalenia i w kolejnej, niniejszej sprawie. Można więc z całą pewnością uznać, że nie dochował w tym przypadku należytej staranności. W ocenie Sądu argumenty przytoczone przez skarżącego, nie mogą w żaden sposób świadczyć o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu. Sąd, biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego podmiotu należycie dbającego o własne interesy, uznał że skarżący ponosi winę w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Z tej przyczyny, na podstawie przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.