III SA/Gl 21/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Krzysztof Targoński ( spr. ) po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. (P.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...], pełnomocnik strony skarżącej, oprócz żądania jej uchylenia, wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadniając ten wniosek podniósł, że wdrożenie do wykonania zaskarżonych decyzji, obejmujących kwotę około [...] zł, będzie prowadziło do całkowitej likwidacji egzystencji podatnika oraz środków egzystencjalnych jego i jego rodziny, bowiem majątek nie wystarcza na pokrycie takiej sumy. Nadto podatnik nie prowadzi już działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego wchodzi zatem w grę wówczas gdy, po pierwsze, nadaje się on do wykonania, po wtóre zaś, jeżeli zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania, przedstawione wyżej. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek strony skarżącej, zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim pełnomocnik strony skarżącej nie wykazał, aby w przedmiotowej sprawie rzeczywiście zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poprzez szkodę należy rozumieć taką szkodę (zarówno o charakterze majątkowym, jak i niemajątkowym), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swoich właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (stanowisko zaprezentowane przez NSA w postanowieniu z dnia 5 stycznia 2005 r., sygn. akt: GZ 138/04). Pełnomocnik strony skarżącej podnosi, że wdrożenie do wykonania zaskarżonych decyzji będzie prowadziło do pogorszenia już i tak trudnej sytuacji finansowej mocodawcy i jego rodziny. Okoliczności te Sąd wziął pod uwagę przyznając skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym - zwolnienie z obowiązku z uiszczenia kosztów sądowych. Nie stanowią one jednak przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podatkowej. Należy zaznaczyć, że decyzja wydawana przez organ w postępowaniu podatkowym ma z reguły charakter restytucyjny – co ma także miejsce w niniejszej sprawie. Zobowiązanie podatkowe jest świadczeniem pieniężnym, które ze swej natury jest świadczeniem odwracalnym. Oznacza to, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, po merytorycznym rozpoznaniu sprawy, wyegzekwowana kwota, wynikająca z uchylonej decyzji, zostanie stronie skarżącej zwrócona. Z wyżej wymienionych względów, na podstawie wskazanych przepisów i przy zastosowaniu art. 61 § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.