III SA/Gl 2108/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Jolanta Skowronek po rozpoznaniu w dniu 30 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w kwestii wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie strony skarżącej od kosztów sądowych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Wnioskiem z dnia 9 sierpnia 2010 r. skarżący domagał się przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W jego uzasadnieniu wyjaśnił, iż korzysta z gościnności koleżanki w zakresie noclegu, jednak nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa domowego. Podobnie z żoną pozostaje w rozdzielności majątkowej od [...] r. (vide: dołączony do wniosku akt notarialny). Zatem w mieszkaniu stanowiącym własność żony jest tylko zameldowany. Na utrzymanie ich małoletniego syna przeznacza w zależności od środków, którymi w danym momencie dysponuje od 500,00 zł do 800,00 zł. Tymczasem prowadzona przez niego działalność gospodarcza przynosi dochody wynoszące średnio 2.000,00 zł. Natomiast posiadane bieżące oszczędności kształtują się na poziomie ok. 1.000,00 zł. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności zważono, co następuje. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podkreślić jednak w tym miejscu należy, iż opłaty sądowe, do których zalicza się również należny od wniesionej skargi wpis, stanowią rodzaj danin publicznych, a zwolnienie z ich uiszczenia jest odstępstwem od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia wynikającego z art. 84 ustawy zasadniczej. Dlatego też tego rodzaju ulgi mogą być stosowane wyłącznie w sytuacjach szczególnych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucania ciężaru dotyczącego danej osoby na współobywateli. Z ich bowiem środków pochodzą dochody budżetu państwa, z których pokrywa się koszty postępowania sądowego (vide: postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2005 r. sygn. akt FZ 478/04, LEX nr 393645). Odnosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku. Skarżący jak wynika z analizy formularza nie kwalifikuje się do osób znajdujących się w ubóstwie lub mogących popaść w ubóstwo wskutek partycypowania w kosztach postępowania. Miesięczny dochód z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej wynosi przecież średnio 2.000,00 zł, a posiadane oszczędności kształtują się na poziomie 1.000,00 zł. W ocenie rozpoznającego wniosek środki te są w zupełności wystarczające na wygospodarowanie kwoty 100,00 zł tytułem uiszczenia należnego od wniesionej skargi wpisu, a także innych mogących się pojawić w przyszłości opłat sądowych i wydatków. Tym bardziej, że pozostaje on w związku małżeńskim, a sytuacja finansowa jego żony nie została w niniejszej sprawie wykazana. Okoliczność ta dodatkowo przemawia za negatywnym rozpoznaniem złożonego wniosku, albowiem małżonkowie mają względem siebie obowiązek pomocy, obejmujący swym zakresem także prowadzenie procesów sądowych i pokrywania związanych z tym kosztów, którego to obowiązku nie niweczy zniesienie między małżonkami wspólności ustawowej (por. postanowienie NSA z dnia 6 października 2004 r., sygn. akt GZ 71/04, ONSAiWSA 2005 r. nr 1, poz. 8). Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w zw. z art. 258 § 3 oraz art. 245 § 1 i § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono orzec jak w sentencji.