III SA/Gl 2114/15

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Jolanta Skowronek po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółka jawna w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zmienił postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 13 stycznia 2016 r. odmawiające skarżącej Spółce przyznania prawa pomocy w ten sposób, że zwolnił ją z obowiązku uiszczenia części każdorazowej opłaty sądowej przekraczającej kwotę 100,00 zł. Natomiast w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Tymczasem wnioskiem z dnia 23 czerwca 2016 r. Spółka jawna A ponownie wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od złożonego zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 maja 2016 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu po raz kolejny wskazała, że w ramach prowadzonej działalności zajmowała się m.in. sprzedażą detaliczną paliw do pojazdów silnikowych. Działalność tą na skutek prowadzonego przez organy postępowania zawiesiła. Na razie nie ma możliwości jej ponownego uruchomienia. Jej wspólnik D.M. nie osiąga żadnych dochodów, pozostaje na utrzymaniu żony, której dochody wynoszą ok. 2.000,00 zł brutto, podczas gdy koszty utrzymania całej rodziny wynoszą ok. 1.100,00 zł, gdyż syn B. nie osiąga żadnych dochodów. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności zważono, co następuje. Stosownie do treści art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej jako "p.p.s.a.") osobie prawnej lub innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym - obejmującym zgodnie z art. 245 § 3 ustawy p.p.s.a. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmującym tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego – gdy ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W tym miejscu należy jednak zauważyć, że wniesiony w chwili obecnej przez stronę skarżącą wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków) jest drugim wnioskiem złożonym w tejże sprawie, zatem jego rozpoznanie winno nastąpić w kontekście z art. 165 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Takim orzeczeniem jest niewątpliwie powołane na wstępie postanowienie z dnia 4 kwietnia 2016 r., jako że odnosi się ono w swej treści do należnych w sprawie kosztów sądowych, co do których strona ponownie ubiega się o przyznanie prawa pomocy. W tej sytuacji w pierwszej kolejności należało ocenić, czy sytuacja skarżącej Spółki i jej wspólników w odniesieniu do złożonego uprzednio wniosku uległa zmianie w takim stopniu, iż uzasadnione jest zastosowanie przewidzianej w art. 165 ustawy p.p.s.a. regulacji prawnej. Dokonując takiej analizy rozpoznający sprawę doszedł do przekonania, że przedstawione w nadesłanym formularzu – druk PPPr - informacje nie pozwalają przychylić się do zgłoszonego żądania. Zauważyć bowiem należy, że obecny wniosek skarżącej Spółki odpowiada swoją treścią poprzedniemu wnioskowi, który uwzględniono jedynie w części (vide: art. 245 § 3 i § 4 w zw. z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy p.p.s.a.). Ponieważ nie wskazano w nim jakichkolwiek zmian w zakresie dotychczasowych okoliczności faktycznych (ograniczono się jedynie do przywołania takich samych danych, które podnoszono już w złożonym uprzednio wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 24 listopada 2015 r.), tym samym zawarta w postanowieniu z 4 kwietnia 2016 r. argumentacja pozostaje aktualna i nie wymaga powtórzenia. Rozstrzygnięcie to ma nadal moc obowiązującą, gdyż rozpoznający sprawę nie doszukał się podstaw do jego zmiany bądź uchylenia polegającego na przyznaniu prawa pomocy w postaci pełnego zwolnienia od kosztów sądowych. Dlatego też działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 165 oraz art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono orzec jak w sentencji.