III SA/Gl 213/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 1 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwestii sprzeciwu od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania postanawia: pozostawić wniosek o prawo pomocy bez rozpoznania Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. Od decyzji tej w ustawowym terminie wniósł skargę Z. J. W skardze zawarty był wniosek o prawo pomocy w zakresie "zwolnienia z kosztów wpisu postępowania sądowego". Wniosek o prawo pomocy przedłożono referendarzowi sądowemu. Zarządzeniem z dnia 15 lutego 2008 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do nadesłania urzędowego formularza wniosku o prawo pomocy PPF w terminie 7 dni i określił jednocześnie rygor, który będzie miał zastosowanie w przypadku nie wypełnienia tego wezwania – pozostawienie wniosku o prawo pomocy bez rozpoznawania. Przesyłkę zawierająca powyższe wezwanie referendarza sądowego doręczono skarżącemu ze skutkiem prawnym w dniu [...] r., w myśl zasady unormowanej w art. 73 P.p.s.a. Skarżący nie nadesłał wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF. W tym stanie rzeczy referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 19 czerwca 2008 r. pozostawił wniosek o prawo pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu referendarz sądowy podniósł, że wniosek o prawo pomocy powinien być złożony na urzędowym formularzu PPF. Skarżący został wezwany do nadesłania wniosku na urzędowym formularzu w terminie 7 dni. W wyznaczonym terminie jednak nie został nadesłany urzędowy formularz, w związku z czym wniosek o prawo pomocy należało pozostawić bez rozpoznania. Zarządzenie to zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] r. (data widniejąca na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zarządzenia). W dniu [...] r. (data pisma) skarżący wniósł "zażalenie" od zarządzenia referendarza sądowego. W uzasadnieniu "zażalenia" skarżący ponownie wniósł o całkowite zwolnienie z kosztów sądowych i przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata, jak Sygn. akt III SA/Gl 213/08 również o merytoryczne rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Skarżący podniósł, że nie jest w stanie wnieść wpisu w wysokości [...] zł, ponieważ jedynym jego dochodem jest emerytura w wysokości [...] zł. Wspomniał o swojej sytuacji rodzinnej - posiada wnuka, któremu podarował mieszkanie, ale nie może od niego oczekiwać pomocy finansowej. Skarżący twierdzi, iż nadal ponosi koszty utrzymania tego mieszkania, mimo że "formalnie na książeczkach opłat figuruje nazwisko mojego wnuka". Nadto zasygnalizował sytuację swojego przedsiębiorstwa, z którego nie czerpie dochodów, a jedynie ponosi koszty jego utrzymania. Do "zażalenia" skarżący również nie dołączył formularza PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." – w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o prawo pomocy złożony w postępowaniu przed sądem administracyjnym powinien odpowiadać wymogom określonym w art. 252 P.p.s.a. Zgodnie z art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Jednocześnie – stosownie do regulacji zwartej w art. 257 P.p.s.a. – wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów zamieszczając go w piśmie procesowym – w skardze. W tym stanie rzeczy został wezwany przez referendarza sądowego do nadesłania wniosku o prawo pomocy na Sygn. akt III SA/Gl 213/08 urzędowym formularzu PPF. Referendarz sądowy wyznaczył skarżącemu w tym zakresie termin siedmiodniowy i pouczył skarżącego o tym, że w przypadku nie zastosowania się do wezwania, wniosek o prawo pomocy zostanie pozostawiony bez rozpoznania. Skarżący jednak w ogóle nie nadesłał wniosku na urzędowym formularzu. W tej sytuacji zastosowanie znajduje norma zawarta w art. 257 P.p.s.a. skutkująca pozostawieniem wniosku o prawo pomocy (nie złożonym na urzędowym formularzu) bez rozpoznania. Skarżący również przy "zażaleniu", które Sąd potraktował jako sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego, nie załączył urzędowego formularza wniosku o prawo pomocy. Należy zaznaczyć, że argumenty skarżącego zawarte w "zażaleniu" nie dotyczą kwestii braku złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu. Na podstawie ogólnikowych danych w "zażaleniu" podanych, przy braku formularza urzędowego, Sąd nie ma podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy. Należy zaznaczyć, że przez cały czas korespondencja sądowa była doręczana na adres wskazany przez skarżącego w skardze. Skarżący miał przecież możliwość wskazania innego adresu – adresu do korespondencji, czego jednak nie uczynił. W tym stanie rzeczy również wezwanie referendarza sądowego z zawartym w przesyłce formularzem wniosku o prawo pomocy nie doszło "fizycznie" do rąk skarżącego z jego winy. W tym stanie rzeczy skarżący ponosi negatywne konsekwencje tego fakt, także w ramach wpadkowego postępowania o prawo pomocy. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne Sąd działając na podstawie art. 257 i art. 260 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.