III SA/Gl 2143/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r., nr [...] postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r., nr [...]. Wraz ze skargą strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania w całości decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r., nr [...]. W ocenie pełnomocnika procesowego wnioskodawcy w sprawie zachodzi "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącej oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącej, w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa". W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony podniósł, że w okolicznościach niniejszej sprawy została spełniona przesłanka udzielenia zabezpieczenia w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej szkody, bowiem wykonanie wskazanej we wniosku decyzji stanowiłoby realne zagrożenie dla istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) skarżącej. Wynika to z tego, że wskazana decyzja opiewa na kwotę 24.000 zł, co w sposób oczywisty, zważywszy na wysokość kapitału zakładowego skarżącej (5.000 zł) doprowadziłoby do całkowitej utraty płynności finansowej i całkowitego uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą. Pełnomocnik strony powołał się na postanowienie NSA z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt: II FSK 980/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zmianami) – zwanej dalej "P.p.s.a." – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku, a postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.) W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści cytowanego wyżej przepisu, zgodnie z którym, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zestawiając treść tego przepisu z regulacją zawartą art. 61 § 1 P.p.s.a., należy stwierdzić, że zasadą jest, że akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonywane. Wniosek o wstrzymanie ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena wskazanych okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast obowiązkiem strony skarżącej jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W przedmiotowej sprawie został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten zawiera uzasadnienie. Pełnomocnik strony skarżącej w rzeczywistości nie przedstawił całokształtu aktualnej sytuacji finansowej swojego mandanta w aspekcie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, sporządzonym przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie adwokata, powołano ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania aktu administracyjnego, zawarte w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jednakże okoliczności faktyczne, które zostały przywołane w uzasadnieniu wniosku, mające być odzwierciedleniem przesłanek ustawowych opierają się praktycznie jedynie na hipotetycznym wnioskowaniu o możliwości nastąpienia określonych skutków. Wnioskowanie to posiada wprawdzie pewien element prawdopodobieństwa, jednakże wnioskodawca przedstawia poszczególne elementy w sposób mający wskazywać na oczywistość ich wystąpienia. Trudno zaakceptować jednak wnioskowanie, zgodnie z którym zaskarżona decyzja opiewa na kwotę 24.000 zł, podczas, gdy kapitał zakładowy wnioskodawcy zamyka się w kwocie 5.000 zł. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej taka dysproporcja pomiędzy wysokością kapitału zakładowego a kwotami egzekwowanymi na podstawie decyzji organów celnych doprowadzi do całkowitej utraty płynności finansowej i całkowitego uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą. Nie należy wiązać ściśle wysokości kapitału zakładowego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wysokością jego zobowiązań (długów, które na nim ciążą). Przyjmując tok rozumowania prezentowany w uzasadnieniu wniosku, należałoby przyjąć, że wnioskodawca w ogóle nie powinien zaciągać zobowiązań, które przekroczyłyby, relatywnie niską, kwotę 5.000 zł. Każda sytuacja, w której strona miałaby długi przekraczające ww. kwotę prowadziłaby do całkowitej utraty płynności finansowej i całkowitego uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą. W konsekwencji wnioskodawca byłby zobowiązany złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości spółki. W rzeczywistości jednak nie występuje taka zależność, pomiędzy obciążeniami finansowymi spółki, a wysokością jej kapitału zakładowego, a z pewnością, zależność taka nie stanowi bezwzględnej prawidłowości, występującej w praktyce obrotu gospodarczego. Decydujące znaczenie ma bowiem w tej kwestii wysokość obrotów uzyskiwanych przez spółkę oraz środki zdeponowane na jej rachunkach bankowych, w kasie spółki, jak również wartość środków trwałych, którymi spółka dysponuje. Tymczasem brak w aktach jakichkolwiek dokumentów źródłowych, jak również materiałów obrazujących aktualną kondycję finansową spółki oraz stan i częstotliwość jej funkcjonowania na rynku. Powoływane przez stronę powyższe okoliczności mogłoby odnieść skutek w rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, w sytuacji, gdyby wnioskodawca wykazał, że okoliczności te są realne i mają miejsce w rzeczywistości. Jednakże zdarzenia hipotetyczne, gdyby posiadały nawet pewien stopień prawdopodobieństwa, nie mogą stanowić skutecznej przesłanki uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Wnioskodawca powołuje się bowiem na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi go do bankructwa poprzez licytację jego majątku, co w efekcie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Tymczasem ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych, konkretnych, adekwatnych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 września 2012 r., I FZ 332/14, LEX nr 1503379). Należy zauważyć, że pełnomocnik skarżącej stwierdził w uzasadnieniu wniosku, że decyzja wydana w tej sprawie jest wadliwa – została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Kwestia ta nie stanowi jednak ustawowej przesłanki wstrzymania wykonania aktu administracyjnego. Prawidłowość decyzji wydawanych w toku postępowania jest bowiem rozpoznawana na rozprawie głównej i rozstrzygana wyrokiem merytorycznie kończącym postępowanie sądowe w danej instancji. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że strona w rzeczywistości nie wykazała występowania w sprawie realnych i rzeczywistych przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Co istotne, również z analizy akt administracyjnych nie wynika, aby takie przesłanki w sprawie występowały. Ogólne skutki i następstwa wykonania zaskarżonej decyzji mają charakter odwracalny. Strona w żaden sposób nie wykazała, że wykonanie decyzji pociągnie za sobą rzeczywiście niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona jedynie zacytowała przesłanki ustawowe, których wystąpienie w sprawie skutkuje uwzględnieniem wniosku i hipotetycznie powiązała ich prawdopodobne występowanie ze swoją sytuacją w przyszłości. Tymczasem, jeżeli strona skarżąca nie uprawdopodobniła realnego niebezpieczeństwa wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, to trudno przecież przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Nadmienić należy, że w końcowej części uzasadnienia wniosku przedstawiono postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt: II FSK 980/09, w którym wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji. Stwierdzić jednak należy, że cytowane orzeczenie zostało wydane w konkretnej, indywidualnie oznaczonej sprawie sądowoadministracyjnej. W sprawie tej występował określony stan faktyczny, a brak jest podstaw do tego, aby porównywać go z realiami przedmiotowej sprawy. Nie sposób argumentować złożonego wniosku, cytując orzeczenie wydane w innej sprawie, w której Sąd stwierdził, że wnioskodawca wykazała spełnienie ustawowych przesłanek, skutkujące uwzględnieniem jej wniosku. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się wykazania występowania u wnioskodawcy przesłanek skutkujących wstrzymaniem wykonania wskazanej decyzji. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.