III SA/Gl 2207/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. (G.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek. W treści skargi pełnomocnik zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powołując się na pojęcie szkody (majątkowej i niemajątkowej), które w literaturze przedmiotu rozumiane jest jako niemożność wynagrodzenia przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (tak R. Hauser, M. Wierzbowski Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2015 r.) wyjaśnił, że szkoda taka w niniejszej sprawie może nastąpić w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący zostanie bowiem obciążony dodatkowo kosztami komorniczymi w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a jego strata będzie znaczna, albowiem prowadzi działalność gospodarczą i nie będzie mógł korzystać z środków, które zostaną wyegzekwowane. Okoliczność ta może negatywnie wpłynąć na przedsiębiorstwo, które prowadzi, albowiem od wykonania decyzji do ewentualnego zwrotu równowartości kary upłynie znaczny okres czasu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.). Należy w tym miejscu zauważyć, że choć ocena czy w rozpoznawanej sprawie zachodzą okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej pozostaje w gestii sądu, to obowiązkiem strony skarżącej jest wskazanie okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za uwzględnieniem zgłoszonego żądania. Samo stwierdzenie, że zaskarżona decyzja powinna zostać wstrzymana nie jest wystarczające, albowiem wniosek powinien zawierać motywy odnoszące się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest rzeczywiście uzasadnione (tak w postanowieniach NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04, Lex nr 799468, z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04, Lex nr 1405434 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r. sygn. akt FZ 267/04 – niepubl.). W rozpoznawanej sprawie okoliczności takie nie zostały, zdaniem Sądu, podane. Za takie nie można bowiem uznać nałożonych kar pieniężnych, które w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zostaną wyegzekwowane wraz z kosztami postępowania egzekucyjnego. Konieczność zapłaty nałożonej kary pieniężnej i związane z tym uszczuplenie majątku nie może stanowić przesłanki przemawiającej za uwzględnieniem złożonego wniosku. Obowiązkiem wnioskodawcy jest bowiem wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji, bądź też, że do odwrócenia skutku jej wykonania nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Okoliczności takie, zdaniem Sądu, nie zostały przez wnioskodawcę podane. Sytuacja finansowa przedsiębiorstwa, które skarżący prowadzi nie została bowiem w żaden sposób zobrazowana, gdyż dokumenty źródłowe wskazujące na konkretne dane liczbowe nie zostały nadesłane. Nie można było zatem ustalić jakie aktualnie osiąga dochody i jaki poniósł uszczerbek w wyniku nałożenia, na podstawie zaskarżonej decyzji, kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W tej sytuacji Sąd nie miał podstaw by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez zapłatę kary pieniężnej może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt sprawy, albowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. O realności wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie świadczą również finansowe konsekwencje przymusowego wykonania zaskarżonego aktu (koszty egzekucyjne), albowiem ochrona tymczasowa na podstawie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jego wykonaniem. Kosztów egzekucyjnych, które wynikają z braku woli adresata do wykonania ostatecznej decyzji, do takich skutków zaliczyć nie można. Dlatego też Sąd w składzie tu orzekającym, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.