III SA/Gl 228/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A s.c. P. Z., A. S. w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W treści skargi pełnomocnik skarżącej Spółki zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego motywach wskazał na niebezpieczeństwo zaprzestania prowadzenia działalności i wywiązywania się ze zobowiązań płynących z zawartych w trybie przetargów publicznych umów na skutek przymusowego jej wykonania. Problemy finansowe doprowadzą bowiem do niewypłacalności, a nawet upadłości Spółki, albowiem kwota sporna wynikająca z zaskarżonej decyzji stanowi sumę niebagatelnie wysoką w sytuacji konieczności jej natychmiastowej i jednorazowej spłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle cytowanego przepisu nie budzi wątpliwości, że zasadą jest, iż zaskarżone rozstrzygnięcie, w tym w szczególności decyzja administracyjna, powinno być wykonane. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej i nie sprzeciwiają się temu regulacje prawne wynikające z ustawy szczególnej. Należy jednak w tym miejscu zauważyć, że wskazany wyżej przepis nie przewiduje możliwości wstrzymania wykonania decyzji, która została już wykonana. Sąd może bowiem orzec o przyznaniu ochrony tymczasowej tylko w odniesieniu do aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu. Natomiast nie może wstrzymać wykonania decyzji, która została już wykonana, niezależnie od tego czy strona dokonała tego dobrowolnie, czy też nastąpiło to w drodze egzekucji administracyjnej. Wstrzymanie wykonania wykonanej już decyzji nie wywołałoby bowiem żadnych skutków prawnych z uwagi na brak czynności nadających się do wykonania, czyli takich, które można byłoby wstrzymać (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. akt II FZ 1039/12, LEX nr 1282842). Ponieważ z akt niniejszej sprawy wynikało, że skarżąca Spółka 7 listopada 2016 r. uregulowała w całości zaległości w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2013 r. wynikające z zaskarżonej decyzji wraz z odsetkami za zwłokę. Co więcej na dzień 27 stycznia 2017 r. i 10 lutego 2017 r. nie posiadała żadnych zaległości podatkowych (vide: pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia 30 stycznia 2017 r. oraz z dnia 10 lutego 2017 r. dołączone do akt administracyjnych sprawy, k-2 i k-3). Wobec powyższego jej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...], nie zasługiwał na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji nie może bowiem prowadzić do przywrócenia stanu sprzed wykonania decyzji. Dlatego też podnoszone we wniosku argumenty wskazujące na niebezpieczeństwo zaprzestania prowadzenia działalności i wywiązywania się ze zobowiązań płynących z zawartych w trybie przetargów publicznych umów, albowiem kwota sporna wynikająca z zaskarżonej decyzji stanowi sumę niebagatelnie wysoką w sytuacji konieczności jej natychmiastowej i jednorazowej spłaty, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.