III SA/Gl 2399/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: umorzyć postępowanie. W dniu 13 września 2010 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym) M. M. pełnomocnik skarżącej J. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. nr [...] z dnia [...] r., którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. nr [...] z dnia [...] r. określającą stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 22 % oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł. Zarządzeniem z dnia [...] r. Sąd wyznaczył termin rozprawy na dzień 8 listopada 2011 r. Pismem z dnia [...] r. (data wpływu 7 listopada 2011 r.) M. M. cofnął skargę. Wobec oświadczenia skarżącej zawartego w piśmie z dnia [...] r. o cofnięciu pełnomocnictwa udzielonego M. M., Sąd na rozprawie w dniu 8 listopada 2011 r. postanowił zobowiązać M. M. do przedłożenia pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma o cofnięciu skargi bez rozpoznania i powiadomić o tym skarżącą. W zakreślonym terminie skarżąca osobiście złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi, a to w piśmie z dnia [...] r. (data wpływu 22 listopada 2011 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., cofnięcie skargi wiąże sąd, który może uznać cofnięcie za niedopuszczalne tylko wtedy, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie zachodzą wskazane wyżej okoliczności. Tym samym złożone przez skarżącą oświadczenie o cofnięciu skargi uznać należało za skuteczne i dopuszczalne. Okoliczność ta uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz § 2 ustawy p.p.s.a. Skarżąca została w sprawie zwolniona od kosztów sądowych, a zatem o zwrocie wpisu nie orzeczono. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.