III SA/Gl 24/04

III SA/Gl 24/ 04 P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 stycznia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Jużków po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. L., J. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania sądowego w sprawie sprostowania decyzji o rozgraniczenia nieruchomości postanawia: odrzucić wniosek o wznowienie postępowania. W dniu 27 listopada 2001 r. małżonkowie E. i J. L. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] uchylające postanowienie organu I instancji i umarzające w tym zakresie postępowanie administracyjne w przedmiocie sprostowania z urzędu decyzji rozgraniczeniowej z 1984 r. Wyrokiem z dnia 21 listopada 2003 r. sygn. akt II S.A/Ka 1928/02 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach oddalił przedmiotową skargę uznając, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego mimo błędnego uzasadnienia, w ostatecznym wyniku odpowiada prawu. W dniu 5 lutego 2004 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarga kasacyjna sporządzona przez pełnomocnika małżonków E. i J. L.. Skarga ta została odrzucona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2004 r. sygn. akt OSK 150/04, które zostało przez pełnomocnika skarżących zaskarżone. Zażalenie to został odrzucone postanowieniem tegoż Sądu z dnia 30 marca 2004 r. sygn. akt OSK 150/04. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2004 r. sygn. akt OSK 808/04 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił również skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2004 r., sygn. akt OSK 150/04. Niezależnie od wyżej przedstawionych działań, pismem z dnia [...] 2003 r. (data stempla pocztowego) skarżący wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego sprzeciw od wyroku z dnia 21 listopada 2003 r. sygn. akt II S.A./Ka 1980/02 i jednocześnie wniosek o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem. Jako podstawę prawna wskazali art. 57 ust. 1 i art. 58 obowiązującej ówcześnie ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U Nr 74, poz.368). Zarzucili działanie na ich szkodę, a tym samym naruszenie art. 45 § 1, art. 77 § 1, art. 8 § 1, art. 87 § 1, art. 7, art.10 § 1 Konstytucji oraz art. 3, art. 140, art. 141 § 2 i art. 143 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (bez określenia jej nazwy i daty publikacji), dalej naruszenie art. 28 i art. 29 k.p.a oraz pominięcie przy ocenie materiału dowodowego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2001 r sygn. akt II S.A./Ka 1314/99. Na koniec wnieśli o naprawienie wyrządzonej im szkody, a także wyrazili zdziwienie, że stroną w postępowaniu przed sądem nie był organ, który wydal zaskarżona decyzje a Z. K. Ze względu na brak możliwości jednoznacznego określenia żądania skarżących, pismem z dnia 13 stycznia 2004 r. Sąd wezwał, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, małżonków L. do sprecyzowania treści żądania, a w szczególności o potwierdzenie czy przedmiotowe pismo stanowi wniosek o wznowienie postępowania czy sprzeciw od wskazanego w nim wyroku. W odpowiedzi skarżący wnieśli o ponowne rozpoznanie sprawy, gdyż sąd ją rozpoznający działał z naruszeniem art.178 § 1, art. 7, art. 8 § 1, art.45 § 1 Konstytucji RP oraz wskazanych we wcześniejszym piśmie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Na koniec zażądali ponownego rzetelnego i sprawiedliwego postępowania wg art. 58 ustawy o NSA z dnia 11 maja 1995 r. i unieważnienia decyzji z 1984 r. Niezależnie od powyższego skarżący podtrzymali swoje żądanie o wznowienie postępowania w piśmie z dniu 8 stycznia 2004 r. (data stempla pocztowego) oraz 10 grudnia 2004 r. skarżący wnieśli skargę adresowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach, którą podtrzymali treść pisma z dnia 18 grudnia 2003 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy zauważyć że z dniem 1 stycznia 2004 r. skargi na decyzje administracyjne rozpatrują wojewódzkie sądy administracyjne. Stosownie do art. 97 § 1 i art.103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpatrzeniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), a w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sadu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie wyżej wskazanej ustawy. Na podstawie §1pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652) dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Ustawa –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(w skrócie p.s.a.) w dziale VII. Wznowienie postępowania określa między innymi kto, kiedy i dlaczego może żądać wznowienia postępowania oraz określa co powinna zawierać skarga o wznowienie postępowania aby mogła zostać rozpatrzona przez sąd. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia oraz czy dotyczy prawomocnego orzeczenia. W razie braku jednego z tych wymagań wniosek o wznowienie postępowania sąd odrzuca. Zgodnie z art. 271 p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia, 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenia (art. 272 § 2), a także gdy orzeczenie zostało wydane na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym, uzyskane za pomocą przestępstwa czy w razie późniejszego wykrycia nowych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Można również wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art.273 § 1, § 2, § 3). Z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie w przypadku, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów(art.274). Do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności właściwy jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia obu instancji, właściwym jest Naczelny Sąd Administracyjny. Do wznowienia postępowania z innych przyczyn właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie (art.275). Do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, Mając na względzie powołane wyżej zapisy ustawowe należy zauważyć, że w niniejszej sprawie skarżący chociaż wnieśli skargę z zachowaniem ustawowego terminu do jej wniesienia nie wskazali żadnej z ustawowych podstaw wznowienia postępowania. Nie uczynili tego również na wezwanie Sądu z dnia 13 stycznia 2004 r. Ponieważ skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenia zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.s.a), a skarżący jako podstawę wznowienia postępowania zarzucili naruszenie przepisów Konstytucji oraz ustawy Kodeks postępowania administracyjnego to nie spełnia ona ustawowych wymagań. Ustawodawca nie przewidział wznowienia postępowania w takim przypadku. Stosownie do zapisu art.280 § 1 p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Reasumując powyższe należało na zasadzie art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę o wznowienie postępowania jako wniesioną bez ustawowej podstawy wznowienia odrzucić.