III SA/Gl 241/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: sprostować z urzędu postanowienie z 25 lipca 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 241/16 w ten sposób, że w sentencji oraz w uzasadnieniu postanowienia w miejsce słowa "decyzję" wpisać słowo "postanowienie". Postanowieniem z 25 lipca 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 241/16 tutejszy Sąd odrzucił skargę J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego. W sentencji oraz w uzasadnieniu postanowienia wystąpił błąd w oznaczeniu formy zaskarżonego aktu, który określono jako "decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jedn. ze zm.) sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być więc niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego..., t. 2, s. 440). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że umieszczenie w sentencji oraz uzasadnieniu postanowienia błędnego oznaczenia formy zaskarżonego aktu stanowi oczywistą omyłkę. Prawidłowe oznaczenie daty oraz numeru nie nasuwają wątpliwości co do tożsamości zaskarżonego aktu. Nadto niniejsze sprostowanie postanowienia jest dopuszczalne, gdyż nie ma ono żadnego wpływu na treść orzeczenia Sądu i nie prowadzi do jego zmiany. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na zasadzie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a..