III SA/Gl 245/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 13 stycznia 2017 r. skarżąca, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...]. W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania niemożliwych do odwrócenia skutków. W ocenie pełnomocnika skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji, tj. egzekucja kwoty [...] zł przed rozpoznaniem skargi przez sąd spowoduje, że skarżąca nie będzie miała środków na utrzymanie siebie oraz najbliższej rodziny. Co więcej, wykonanie kary przed rozpoznaniem skargi przez sąd niechybnie spowoduje, ze skarżąca straci płynność finansową, popadnie w długi, a jej firma upadnie na długo przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie, przez co w przyszłości nawet uchylenie przez sąd zaskarżonej decyzji nie naprawi sytuacji skarżącej i jej dzieci, które do tego czasu pozostawać będą w niedostatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma zatem charakter wyjątkowy, a jej zastosowanie uzależnione jest od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych, dlatego też przy składaniu wniosku o wstrzymanie wykonania w całości lub części aktu lub czynności to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego umotywowania żądania, w tym konieczna jest spójna argumentacja poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z wymienionych przesłanek. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Obowiązkiem sądu jest natomiast zbadanie, czy powołane przez skarżącego okoliczności można zakwalifikować jako niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego przez wykonanie decyzji może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. postanowienie NSA z 9 czerwca 2014r., IIOZ 562/14, CBOSA). W analizowanym przypadku Sąd nie dostrzegł przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku strony skarżącej. Pełnomocnik skarżącej, składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazał na konsekwencje finansowe jej wykonania zarówno w stosunku do skarżącej jak i jej najbliższej rodziny. Argumentacji tej nie poparł jednak żadną dokumentacją świadczącą o sytuacji majątkowej i finansowej skarżącej oraz prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, co powoduje, że przywołanych we wniosku okoliczności, mających wskazywać na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, nie sposób zweryfikować. Nie sposób zatem zweryfikować, czy egzekucja nałożonej na nią kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry zagraża płynności finansowej prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Skarżąca nie zobrazowała bowiem swojej aktualnej sytuacji majątkowej i finansowej, a to jest niezbędne dla oceny, czy zapłata kwoty objętej zaskarżoną decyzją może prowadzić do wyrządzenia szkody, która byłaby znaczna, czy do skutków, które byłyby trudne do odwrócenia w przypadku ewentualnego późniejszego uwzględnienia skargi. W konsekwencji twierdzenia skarżącej w tym zakresie musiały zostać uznane za gołosłowne. Podkreślić jednocześnie należy, że sama konieczność zapłaty nałożonej kary pieniężnej i związane z tym uszczuplenie majątku nie może stanowić przesłanki przemawiającej za uwzględnieniem złożonego wniosku. Kwota ta musi być bowiem odniesiona do całokształtu aktualnej sytuacji majątkowej skarżącej, w tym jej płynności finansowej. W aktach sprawy brak natomiast jakichkolwiek dokumentów pozwalających na dokonanie takiej oceny. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.