III SA/Gl 247/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Rady Miasta R. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia 17 grudnia 2003 r. w sprawie odwołania członka Komisji Rozwoju Gospodarczego, Budżetu i Finansów oraz zmiany uchwały Nr [...] Rady Miasta Racibórz z dnia [...] 2002 r. w sprawie ustalenia składu osobowego stałych komisji Rady Miasta p o s t a n a w i a: uzupełnić wyrok z 26 kwietnia 2004 r. poprzez zasądzenie od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z 26 kwietnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze. Odpis tego wyroku doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej [...] r., który [...] 2004 r. zgłosił wniosek o uzupełnienie wyroku poprzez orzeczenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wskazanym wyrokiem nie orzeczono o kosztach, o zasądzenie których wnoszono w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) przewiduje, że strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Natomiast art. 200 tej ustawy, stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Według art. 205 § 2, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), opłaty stanowiące podstawę zasądzenia przez sądy kosztów zastępstwa prawnego nie mogą być wyższe niż stawki minimalne, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, niezależnie od wysokości tych opłat ustalonych w umowie między radcą prawnym a klientem. Sąd może przyznać opłaty wyższe od wskazanych w ust. 1, jeżeli uzasadnia to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy radcy prawnego; nie mogą być one wyższe niż sześciokrotne stawki minimalne. W rozpoznawanej sprawie ma zastosowanie stawka minimalna w kwocie 240 zł określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c wskazanego rozporządzenia, ponieważ brak jest przesłanek do przyznania opłaty wyższej według reguły określonej w § 2 ust. 2. Podwyższenie opłaty zastosowano już w pierwszej rozpoznawanej sprawie ze skargi strony skarżącej na rozstrzygnięcie nadzorcze, a sprawa niniejsza jest jedną z kolejnych, podobnych. W sumie zatem, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie wskazanych przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.