III SA/Gl 248/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Małgorzata Walentek (spr.), po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Rady Miasta R. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. w sprawie powołania Zespołu ds. przedstawienia Radzie Miasta opinii o zgłoszonych kandydatach na ławników postanawia: uzupełnić wyrok z 26 kwietnia 2004 r. poprzez zasądzenie od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej kwoty [...]zł ([...] zł. ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z 26 kwietnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględnił skargę Rady Miasta R. uchylając rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. w sprawie powołania Zespołu ds. przedstawienia Radzie Miasta opinii o zgłoszonych kandydatach na ławników. Odpis tego wyroku doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej 7 czerwca 2004 r., który 9 czerwca 2004 r. zgłosił wniosek o uzupełnienie wyroku poprzez orzeczenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wskazanym wyroku Sąd nie orzekł o kosztach, o zasądzenie których wnoszono w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Ponieważ termin wskazany w tym przepisie został zachowany, żądanie strony skarżącej o uzupełnienie wniosku należało uwzględnić. Podstawę do zasądzenia kosztów postępowania stanowi art. 200 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Według art. 205 § 2 tej ustawy do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisy odrębne, o których mowa powyżej to rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), W myśl § 2 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia opłaty stanowiące podstawę zasądzenia przez sądy kosztów zastępstwa prawnego nie mogą być wyższe niż stawki minimalne, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, niezależnie od wysokości tych opłat ustalonych w umowie między radcą prawnym a klientem. Sąd może przyznać opłaty wyższe od wskazanych w ust. 1, jeżeli uzasadnia to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy radcy prawnego; nie mogą być one wyższe niż sześciokrotne stawki minimalne. W rozpoznawanej sprawie kwota wynagrodzenia z tytułu zastępstwa prawnego została ustalona pomiędzy stroną skarżącą a jej pełnomocnikiem w wysokości [...] zł. Jednakże Sąd nie będąc związany złożonym spisem zasądził kwotę tytułem zastępstwa prawnego w wysokości 240,00 zł, co odpowiada minimalnej stawce określonej w § 14 ust 2 pkt. 1 lit. c wskazanego rozporządzenia. Sąd wziął pod uwagę, iż w tut. Sądzie zawisło już kilkanaście spraw ze skargi Rady Miasta R. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...]. Zarówno skargi, jak i rozstrzygnięcia nadzorcze oparte o taki sam stan faktyczny i prawny. Zatem nakład pracy pełnomocnika w tej sprawie będącej jedną z kolejnych spraw, w których wniesiono skargi o tej samej treści co w pierwszej sprawie, gdzie uwzględniono wynagrodzenie w maksymalnej wysokości, nie uzasadniał przyznania mu kosztów w żądanej kwocie. Ponadto Sąd nie uwzględnił kosztów przejazdu w kwocie [...] zł poniesionych w dniu rozprawy. Zwrot kosztów z w/wym. tytułu przysługuje tylko raz co zostało uwzględnione przy pierwszej sprawie, która była rozpoznana na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2004 r. Również Sąd nie uznał za niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony koszty opłaty skarbowej uiszczonej w wysokości 15 zł na dokumencie stwierdzającym ustanowienie pełnomocnika. Ich poniesienie w sprawie nie było konieczne gdyż strona skarżąca korzystała z odpowiedniego zwolnienia w tym zakresie przewidzianego w art. 8 pkt 3 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej. ( Dz. U. z 2000 r. Nr 86, poz. 960 z póź. zm.). Zatem mając na względzie podniesione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie wskazanych przepisów oraz art. 157 § 2 i 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. P.K.