III SA/Gl 248/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant St. sekr. sąd. Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2011 r. przy udziale – sprawy ze skargi H. K. – M. (K.– M.) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obrotu alkoholami oddala skargę. Postanowieniem z [...] r. o numerze [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło niedopuszczalność odwołania H. K.-M. złożonego w związku z pismami Zastępcy Prezydenta Miasta R. Nr [...] z [...] r. oraz Naczelnika Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta R. Nr [...] z [...] r. w sprawie uznania za bezprzedmiotowe wezwania do rozstrzygnięcia sprawy zwrotu opłaty wniesionej za pozwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych poprzez wydanie decyzji. Jak wynika z jego uzasadnienia, postanowienie to wydane zostało w toku postępowania wszczętego wnioskiem H. K.-M. z [...] 2010 r., którym strona wezwała Prezydenta Miasta R. do " rozstrzygnięcia zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego sprawy zwrotu opłaty wniesionej przez nią w dniu [...].2006 r. za korzystania z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, poprzez wydanie decyzji w trybie art. 104 k.p.a. podlegającej kontroli instancyjnej i sądowej". Pismem z [...] r. Nr [...] Naczelnik Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta R. uznał to wezwanie za bezprzedmiotowe, w następstwie czego skarżąca ponownie zwróciła się do Prezydenta R. z wezwaniem z [...] 2010 r. do rozpatrzenia kwestii zwrotu opłaty uiszczonej tytułem kontynuowania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W odpowiedzi Zastępca Prezydenta Miasta R., pismem z [...] 2010 r., podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z [...] 2010 r. Kolejnym krokiem skarżącej było wniesienie odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. SKO w K. uznało, że podjęta przez organ czynność nie jest decyzją administracyjną, a skora tak, to nie może być poddana wskazanej przez stronę kontroli instancyjnej; nie ma tu przedmiotu zaskarżenia odwołaniem do SKO. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie służy od decyzji administracyjnej. Pismo dotyczące odmowy zwrotu opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie jest decyzją administracyjną, co prowadzi do wydania postanowienia zgodnie z art. 134 k.p.a. stwierdzającego niedopuszczalność odwołania. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach H. K.-M. uznała postanowienie SKO za bezzasadne. Stwierdziła w nim, że SKO powinno rozpatrzeć jej skargę w kontekście bezczynności Prezydenta Miasta, który powinien wydać w tej sprawie decyzję. Powołała się w tym zakresie na postanowienie WSA w Gliwicach z 9 kwietnia 2010 r. (sygn. akt III SA/Gl 1058/10), którym Sąd odrzucił jej skargę na czynność Prezydenta Miasta R., pisząc w uzasadnieniu postanowienia, że skarżąca powinna wezwać Prezydenta R. do rozpatrzenia jej żądania zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 104, art. 220 i art. 227 tej ustawy. Skarżąca stwierdziła, że zastosowała się do wytycznych WSA zawartych w uzasadnieniu tego postanowienia, zastosować się winien także Prezydent R., ale nie uczynił tego, bo nie wydał decyzji w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, nie znajdując w niej podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie następujące stanowisko; Skarga wniesiona do Sądu przez H. K.-M. dotyczy postanowienia SKO w K., którym organ ten, działając na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził niedopuszczalność wniesionego doń odwołania. Termin niedopuszczalność odwołania nie został przez ustawodawcę zdefiniowany, nie mniej jednak jedną z niekwestionowanych przesłanek niedopuszczalności odwołania jest taka sytuacja, w której ten środek zaskarżenia nie przysługuje. Zgodnie z art. 127 odwołanie służy od decyzji administracyjnej. Pisma wymienione w odwołaniu (pismo z [...] r. Nr [...] oraz z [...] r. Nr [...]), jako objęte tym środkiem zaskarżenia, nie mogą być uznane za decyzje, od których można by złożyć odwołanie. Organ administracji, a był nim Prezydent Miasta R., w imieniu którego czynności w sprawie podjęli Naczelnik Wydziału Spraw Obywatelskich, a następnie Zastępca Prezydenta, świadomie nie wydał w sprawie decyzji. Nie ma też takiej możliwości, by Sąd, wbrew formie i nazwie tych czynności, potraktował je jako decyzje administracyjne, bowiem koniecznym było by tu ustalenie, że przepisy prawa przewidują rozstrzygnięcie takiej kwestii w drodze decyzji administracyjnej. Trafnie w tym zakresie wskazuje SKO, że odmowa zwrotu opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych nie jest decyzją administracyjną, co zresztą wyraził już Sąd w poprzednim postanowieniu z 9 listopada 2009 r., gdzie napisał, że mamy tu do czynienia z czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Postanowienie SKO jest zatem zgodne z prawem. Odwołanie to jest niedopuszczalne. Pozostaje jeszcze odpowiedź na pytanie czy następne postanowienie Sądu z 9 kwietnia 2010 r. mogło spowodować związanie organu w ten sposób, że obowiązany był wydać decyzję administracyjną. Nie ma dostatecznych podstaw do takiego stwierdzenia. Uzasadnienie postanowienia z 9 kwietnia 2010 r. nie zostało tak kategorycznie sformułowane. Napisano w nim, że skarżąca winna wezwać Prezydenta R. do rozpatrzenia jej żądania zgodnie z wymogami Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 104, art. 220 i art. 227 tej ustawy. Jak zatem widać Sąd nie wskazał w sposób kategoryczny, że ma być wydana w sprawie decyzja, nakazał rozstrzygnięcie sprawy w sposób zgodny z k.p.a. poddając do rozpatrzenia kilka możliwości. Bez względu jednak na to, czy organ był związany, czy nie, nie ma w sprawie decyzji, od której można by wnieść odwołanie, co przesądza o tym, że postanowienie SKO wydane na podstawie art. 134 k.p.a. jest zgodne z prawem.