III SA/Gl 249/25

1 P O S T A N O W I E N I E Dnia 22 lipca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Adam Pawlyta po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Klubu Sportowego "[...]" w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 1 lipca 2024 r. nr SKO.FD/41/128/2024/10286 w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. 5 Pismem opatrzonym datą 26 lutego 2025 r. (nadanym listem poleconym 25 lutego 2025 r.) Klub Sportowy "[...]" w W. (dalej: skarżący; strona) wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: organ odwoławczy; Kolegium) z 1 lipca 2024 r. nr SKO.FD/41/128/2024/10286 w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie skarżący przekonywał, że decyzja Kolegium oparta została na błędnych ustaleniach faktycznych i niewłaściwej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący wyjaśnił, że zrealizował zadanie pn. "Promowanie zdrowego stylu życia bez nałogów i świadomości prozdrowotnej poprzez upowszechnianie sportu przez Klub [...]", wynikające z umowy z 14 czerwca 2022 r. nr [...], na którego realizację została przyznana dotacja w wysokości 37.125,00 zł. W konsekwencji, zdaniem strony, zaskarżona decyzja narusza art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.), art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., a także art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 81a k.p.a. Strona wnosiła o uchylenie decyzji z 1 lipca 2024 r., jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na jej wniesienie po upływie terminu. Wskazano, że zaskarżona decyzja Kolegium z 1 lipca 2024 r. została doręczona stronie 19 lipca 2024 r. w trybie tzw. doręczenia zastępczego. Tymczasem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona złożyła dopiero 25 lutego 2025 r. za pośrednictwem urzędu pocztowego, o czym świadczy data stempla, widoczna na kopercie. Natomiast ostatnim dniem skutecznego wniesienia skargi, w ocenie Kolegium, był dzień 19 sierpnia 2024 r. Dalej zaznaczono, że w ocenie Kolegium skarżący uchybił trzydziestodniowemu terminowi do wniesienia skargi, który wynika z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Kolegium następnie wskazało, że dostrzega przy tym, że strona w treści złożonej skargi wskazała, że po zapoznaniu się z zaskarżoną decyzją, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o udzielenie prawa pomocy zgodnie z art. 243 p.p.s.a., zaś rozstrzygnięcie odmawiające udzielenia jej tego prawa zostało doręczone stronie 28 stycznia 2025 r., wobec czego w ocenie skarżącego przedmiotowa skarga została złożona z zachowaniem 30 dniowego terminu do jej wniesienia. Ze stanowiskiem skarżącego Kolegium jednak nie zgodziło się. Jak następnie przekonywał organ odwoławczy wprawdzie do uchybienia terminu do złożenia skargi nie doszło z winy skarżącego, albowiem oczekiwał on na rozstrzygnięcie sądu w przedmiocie przyznania prawa pomocy, jednakże w niniejszych okolicznościach skarżący winien był wnieść o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowej skargi. Z treści art. 87 § 1 i 4 p.p.s.a. wynika bowiem obowiązek złożenia wniosku o przywrócenie terminu wraz ze skargą w terminie siedmiodniowym. Powyższego obowiązku skarżący nie dopełnił. Termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upłynął 4 lutego 2025 r., licząc od dnia wskazanego przez skarżącego jako daty odebrania rozstrzygnięcia sądu w przedmiocie przyznania prawa pomocy, tj. 28 stycznia 2025 r.. Skarżący natomiast nie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Ww. odpowiedź organu odwoławczego na skargę została doręczona stronie 15 kwietnia 2025 r. Pismem z 22 kwietnia 2025 r. zatytułowanym jako "wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi" (nadanym 22 kwietnia 2025 r.) strona wnosiła o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję SKO w Katowicach z 1 lipca 2024 r. W odpowiedzi na wniosek strony o przywrócenie terminu z 22 kwietnia 2025 r. Kolegium wnosiło o odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 1 lipca 2024 r. nr SKO.FD/41.4/128/2024/10286 z uwagi na wniesienie go po upływie terminu. Argumentowano, że termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upłynął bowiem 4 lutego 2025 r., licząc od dnia wskazanego przez skarżącego jako daty odebrania rozstrzygnięcia sądu w przedmiocie przyznania prawa pomocy, tj. 28 stycznia 2025 r.. Skarżący natomiast wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi dopiero w piśmie z 22 kwietnia 2025 r. W związku z czym Kolegium na podstawie art. 88 p.p.s.a. wnosiło o odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jako niedopuszczalnego (spóźnionego). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga oraz wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi podlegają odrzuceniu. Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi następuje postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ustawy p.p.s.a.). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżąca domagała się rozpatrzenia przez Sąd skargi, która została złożona na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 1 lipca 2024 r. nr SKO.FD/41/128/2024/10286 w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Z akt administracyjnych, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, wynika, że decyzja z 1 lipca 2024 r. została uznana za skutecznie doręczoną stronie 19 lipca 2024 r., dlatego też skargę do sądu administracyjnego należało wnieść najpóźniej 19 sierpnia 2024 r. Z akt sprawy sądowej natomiast wynika, że skarga została nadana listem rejestrowym (poleconym) dopiero 25 lutego 2025 r., a zatem po upływie 30 dniowego terminu objętego dyspozycją art. 53 § 1 p.p.s.a. Upływ terminu do wniesienia środka odwoławczego (skargi) ma charakter obiektywny. Stąd złożoną skargę - jako spóźnioną - należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 ustawy p.p.s.a. o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji orzeczenia. Skarżąca w treści złożonej skargi wskazała, że po zapoznaniu się z zaskarżoną decyzją z 1 lipca 2024 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o udzielenie prawa pomocy z art. 243 p.p.s.a., zaś rozstrzygnięcie odmawiające udzielenia jej tego prawa zostało doręczone 28 stycznia 2025 r. Niewątpliwie zatem przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi na w/w decyzję Kolegium ustała więc w dniu 28 stycznia 2025 r. dlatego też termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upłynął 4 lutego 2025 r., licząc od dnia wskazanego przez skarżącego jako daty odebrania rozstrzygnięcia sądu w przedmiocie przyznania prawa pomocy, tj. 28 stycznia 2025 r. Natomiast skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi dopiero w piśmie z 22 kwietnia 2025 r. oraz po zapoznaniu się ze stanowiskiem organu odwoławczego zawartego w odpowiedzi na skargę (doręczonej stronie 15 kwietnia 2025 r.). W myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.), w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 2 i § 4 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca postanowieniem na posiedzeniu niejawnym. W tym stanie rzeczy Sąd uznał wniosek strony o przywrócenie terminu za niedopuszczalny z mocy ustawy i na podstawie art. 88 p.p.s.a. odrzucił go, o czym orzeczono w punkcie drugim sentencji postanowienia.