III SA/Gl 256/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Karpińska, Sędziowie Sędzia NSA Anna Apollo, Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Protokolant St. ref. Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2007 r. przy udziale – sprawy ze skargi S. W. – Firma "A" w T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do wartości celnej towaru, wymiaru należności celnych, podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną tu decyzją z dnia [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika Firmy "A" S.W. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. uznającej za prawidłowe zgłoszenie celne dokonane na jednolitym dokumencie administracyjnym SAD nr [...] w dniu [...] r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W pierwszej kolejności organ odwoławczy nawiązał do ustalonego w sprawie stanu faktycznego i wskazał, że Agencja Celna [...] działająca w imieniu S. W. prowadzącego działalność gospodarczą jako Firma "A" w dniu [...] 2004 r. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polski obszar celny importowany z Chin towar – podkoszulki bawełniane [...] w ilości [...] sztuk wartości [...] USA oraz marynarki [...] w ilości [...] szt. o wartości [...] USD. Do zgłoszenia celnego, któremu nadano nr ewidencyjny [...] załączono fakturę zakupu nr [...] z [...] r. na warunkach CIP C. i świadectwo FORM A nr [...] z [...]r. potwierdzające chińskie pochodzenie towaru na podstawie którego zadeklarowano stawkę celną konwencyjną w wysokości 18 %. Przyjęte i zarejestrowane zgłoszenie zostało poddane weryfikacji poprzez badanie dokumentów i rewizję celną. Zakwestionowano kody taryfy celnej, jak i wartość towaru objętego zgłoszeniem celnym. Decyzją z [...] r. nr [...] przedmiotowe zgłoszenie zostało uznane za nieprawidłowe w części dotyczącej zadeklarowanej wartości celnej importowanego towaru oraz kwoty długu celnego. Wartość celna została ustalona na podstawie art. 29 § 1 Kodeksu celnego, po wyeliminowaniu wcześniejszych metod jej ustalania. Decyzja ta została zaskarżona przez Agencję Celną. Rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Celnej uznał, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy wymaga weryfikacji świadectwa FORM A z [...] r. przez wystawcę dokumentu czyli chińskie organy celne i przesłał przedmiotowe świadectwo do [...] Inspekcji Importowo – Eksportowej oraz Biura Kwarantanny Chińskiej Republiki Ludowej. Postanowieniem z dnia [...] r. postępowanie zostało zawieszone z urzędu, a następnie podjęte w dniu [...] r. po otrzymaniu wyniku weryfikacji. W odpowiedzi na wniosek o weryfikację Biuro Inspekcji Celnej i Kwarantanny w Z. pismem z [...] 2004 r. nr [...] poinformowało polskie władze celne, że dołączony do zgłoszenia celnego dowód pochodzenia ( świadectwo FORM A nr [...] z dnia [...] r.) zostało podrobione, włącznie z podpisami i pieczęciami urzędu wydającego zaświadczenie. W tych okolicznościach, Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z [...] r. nr [...] Naczelnika Urzędu Celnego w C. przedmiotowe zgłoszenie zostało uznane za nieprawidłowe w części dotyczącej zadeklarowanej wartości celnej importowanego towaru oraz kwoty długu celnego. Wartość celna została ustalona na podstawie art. 29 § 1 Kodeksu celnego, po wyeliminowaniu wcześniejszych metod jej ustalania. Zastosowano stawkę celną autonomiczną w wysokości 60 %, przyjmując Chiny jako kraj pochodzenia na podstawie ustaleń rewizji celnej oraz załączonych do zgłoszenia celnego metek znajdujących się na towarze. Decyzja ta została także zaskarżona i następnie uchylona przez organ odwoławczy decyzją z [...] r., gdyż organ I instancji nie wyjaśnił w sposób nie budzący wątpliwości z jakiej przyczyny zakwestionował wiarygodność załączonej do zgłoszenia celnego faktury, a ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że cena ta jest zbyt niska. Wyjaśnił, że w niniejszej sprawie wykazanie zaniżenia ceny transakcyjnej może nastąpić jedynie przez porównanie ceny podanej przez stronę z innymi cenami transakcyjnymi stosowanymi na rynku, z którego pochodzi kwestionowany towar. W wyniku uzupełnienia materiału dowodowego i ponownej jego oceny Naczelnik Urzędu Celnego w C. decyzją z [...] r. nr [...] uznał sporne zgłoszenie celne z [...] r. za nieprawidłowe i określił kwotę długu celnego oraz podatek od towarów i usług. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w trakcie badania wartości celnej towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym dokonano porównania cen jednostkowych towaru w postaci T-shirtów [...] do ceny towaru sprowadzonego do Polski na podstawie zgłoszenia z [...]2003 r., a dopuszczonego do obrotu [...] 2003 r. Wartość transakcyjna towaru zgłoszona przez importera wynosiła [...] USA/szt., a podobnego w przedziale [...] USD do [...] USD/szt. dla kurtek cena ta wynosiła odpowiednio [...] USD/szt. Celem ustalenia cen rynkowych dokonano ustaleń w hurtowniach okręgu c.. Następnie przyjmując najniższą z ustalonych cen rynkowych, jako podstawę obliczeń pomniejszoną o marżę, podatek i cło podzielono przez aktualny w dniu zgłoszenia kurs dolara. I tak dla T-shirtów otrzymano kwotę [...] USD/szt., a dla kurtek [...] USD/szt., które znacznie odbiegały od wskazanej wyżej ceny transakcyjnej wynikającej z faktury zakupu. Podkreślono również, że towar został dostarczony na bazie CIP C., co oznacza, że sprzedający ma obowiązek dostarczyć towar wyznaczonemu przez siebie przewoźnikowi oraz zawrzeć swój koszt i na zwyczajnych warunkach umowę przewozu do uzgodnionego punktu w oznaczonym miejscu przeznaczenia oraz ponieść koszty związane z towarem do momentu dostarczenia do oznaczonego miejsca przeznaczenia. Jak wynika z ustaleń niniejszej sprawy koszty transportu poniósł importer ( faktura wystawiona przez firmę "B" nr [...]). W związku z powyższym dla określenia kwoty należnego cła zastosowano stawkę celną autonomiczną w wysokości 60%, przyjmując kraj pochodzenia towaru Chiny, na podstawie rewizji celnej i etykiet na towarze. Decyzja ta została zaskarżona przez pełnomocnika importera, który wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania lub przekazania do ponownego rozpoznania zarzucił jej naruszenie: 1) prawa materialnego: - art. 23 Kodeksu celnego, poprzez jego nie zastosowanie i odstąpienie od ustalenia wartości celnej towaru na podstawie ceny transakcyjnej, co spowodowało naruszenie art. 23 § 7 Kodeksu celnego poprzez zakwestionowanie wiarygodności załączonych do zgłoszenia dokumentów, - pominięcie art. 25 Kodeksu celnego, - pominięcie art. 29 Kodeksu celnego przez nieprzyjęcie dwóch niezależnych cen towarów korzystniejszych dla importera, 2) prawa procesowego: - art. 122 ordynacji podatkowej przez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - art. 187 ordynacji podatkowej przez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału sprawy, - art. 121 ust. 1 ordynacji podatkowej nakazującego prowadzenie postępowania celnego nakazującego sposób budzący zaufanie do organu poprzez stronnicze odrzucanie danych posiadanych przez Urząd Celny. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że organ celny nie udowodnił uzasadnionych przesłanek kwestionowania wartości celnej towaru dodatkowymi dokumentami podważającymi cenę transakcyjną. Organ celny dokonał tylko domniemania, że cena ta nie odzwierciedla rzeczywistej wartości celnej towaru i odmówił uznania wartości transakcyjnej importowanych towarów. Nie było też konieczności ustalania wartości celnej towaru na podstawie innej niż określona w art. 23 Kodeksu celnego. Zdaniem skarżącego organ celny nie posiadał też materiału porównawczego uzasadniającego ustalenie wartości celnej towaru na podstawie art. 26 do art. 28 Kodeksu celnego. Pominął również otrzymaną od importera opinię biegłego sądowego określającą wartość zadeklarowanych towarów na granicy w prawidłowej wysokości i dowód w postaci faktury zakupu. Jak już wskazano wyżej zaskarżoną tu decyzją z [...] r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Jako podstawę prawną jej wydania wskazano art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60), art. 13, art. 23 § 7, art. 29 § 1, art. 85 § 1 i art. 262 ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny ( Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802) w zw. z art. 26 ustawy z 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające Prawo celne ( Dz. U. Nr 68, poz. 623), ust. 1 pkt 6, ust. 3 lit. a, ust. 10, ust. 11 części pierwszej postanowienia wstępne A. Stawki celne i części drugiej – Tabela stawek celnych Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej ( Dz. U. Nr 219, poz. 2153 ), P 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. w sprawie ustalania szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, którego pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia ( Dz. U. nr 130, poz. 851 ze zm. w 1998 r.), art.6 ust. 7, art. 11 c ust. 1, art. 13 a ust. 5, art. 15 ust. 4, art. 54 ust. 2 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził, że środek dowodowy w postaci wyniku weryfikacji, nadesłany przez chińskie władze, posiada rangę dokumentu urzędowego, a takie dokumenty stanowią dowód tego, co zostało z nich urzędowo potwierdzone ( art. 194 § 1 ordynacji podatkowej). Powzięcie przez organ pierwszej instancji informacji, że przedmiotowe świadectwo pochodzenia jest dokumentem nieautentycznym wyczerpało znamiona z art. 83 § 3 Kodeksu celnego, co stanowiło podstawę do przeprowadzenia z urzędu postępowania administracyjnego, mającego na celu ustalenie prawidłowej kwoty wynikającej z długu celnego. Ponieważ świadectwo pochodzenia okazało się fałszywe, ale z ustaleń rewizji celnej dokumentów metek załączonych do towarów wynikało, że są one pochodzenia chińskiego organ celny pierwszej instancji prawidłowo nie uznał preferencyjnego pochodzenia sprawdzonego towaru ( brak świadectwa pochodzenia), ale za pochodzący z Chin i zastosował stawkę celną autonomiczną w wysokości 60 %, zgodnie z ust. 10 części pierwszej – Postanowienia Wstępne – A. Stawki Celne – Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej ( Dz. U. Nr 219, poz. 2153). Dla towarów dla których pochodzenie nie zostało udokumentowane świadectwem pochodzenia, jeżeli można ustalić kraj pochodzenia stosuje się stawkę celną autonomiczną lub stawkę celną konwencyjną, jeżeli jest wyższa od autonomicznej. Nie zgodził się także z brakiem podstaw do kwestionowania wartości towaru określonej fakturą, gdyż koszty transportu drogą morską są wysokie i nie zostały ujęte w cenie towaru, podobnie jak koszty transportu z P. do Polski, gdyż w zgłoszeniu celnym nie została uwzględniona faktura wystawiona przez firmę "B" Spółka z o.o. nr [...] z [...] r. na kwotę [...]zł. Tym samym dane zawarte w fakturze nie były zgodne z rzeczywistością i dały podstawę do kwestionowania ceny transakcyjnej towaru. Również organ odwoławczy nie uznał zasadności zarzutów odwołania co do nieprawidłowości ustalenia wartości celnej towaru przez organ I instancji. Organ odwoławczy nie dopatrzył się także naruszenia przepisów postępowania wskazanych w odwołaniu, które spowodowało, że nie wyjaśniono rzetelnie stanu faktycznego sprawy i nie oceniono w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie czym naruszono zasadę działania w sposób budzący zaufanie do organów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach S. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji powtórzył literalnie zarzuty odwołania, jak również argumentację jego uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Sąd administracyjny bada tylko legalność wydanej decyzji, czyli sprawdza czy prawidłowo ustalono stan faktyczny i czy zastosowana norma prawa materialnego odpowiada ustalonemu stanowi faktycznemu. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c tej ustawy ). Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 13 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny ( tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. nr 75, poz. 802 ze zm.) cła są określane na podstawie Taryfy celnej lub innych środków taryfowych. merytoryczny zakres Taryfy celnej wynika z art. 13 § 3 pkt 1 – 6 tej ustawy. Z uwagi na istotę sporu w rozpoznawanej sprawie rozważania Sądu ograniczone zostaną do stawek celnych konwencyjnych i autonomicznych, których wysokość, sposób, zakres i warunki zastosowania, zgodnie z art. 13 § 3 pkt 2 Kodeksu celnego, zostały określone w mającej w tej sprawie zastosowanie Taryfie celnej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej ( Dz. U. Nr 219, poz. 2153 ze zm.). Zgodnie z obowiązującymi regułami dotyczącymi stosowania stawek celnych (Taryfa celna – ust. 2 i 3 części pierwszej – Postanowienia Wstępne – A. Stawki celne ), do towarów pochodzących z krajów i regionów członków Światowej Organizacji Handlu (WTO) oraz innych krajów i regionów, wobec których Rzeczypospolita Polska stosuje Klauzulę Największego Uprzywilejowania ( do tej grupy krajów należą również Chiny – Taryfa celna – wykaz nr 1 – część pierwsza – Postanowienia Wstępne – tytuł E. Wykaz Krajów i regionów ) stosuje się stawkę celną autonomiczną lub konwencyjną, jeżeli jest wyższa od stawki celnej autonomicznej, czyli korzystniejsza dla importera. Towary pochodzące z wyżej opisanych krajów lub regionów, to takie towary, których pochodzenie zostało ustalone zgodnie z regułami ustalonymi w artykułach od 15 do 202 Kodeksu celnego ( Tytuł II Elementy Kalkulacyjne – Dział II Pochodzenie Towarów ) oraz rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia ( Dz. U. Nr 130, poz. 851 ze zm., dalej w skrócie akt wykonawczy). W § 11 ust. 1 aktu wykonawczego wskazano, że pochodzenie towarów wymienionych w załączniku nr 3 do tego aktu musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Wymóg ten dotyczy m.in. towarów ujętych w sekcji XI Taryfy celnej – Materiały i wyroby włókiennicze, a więc towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym – poz. 1 kod PCN 610910000, poz. 2 kod PCN 620192000. To zaś oznacza, że dla zastosowania stawki celnej konwencyjnej w wysokości 18%, korzystniejszej dla skarżącej, pochodzenie przedmiotowych w sprawie towarów należało udokumentować świadectwem pochodzenia. Świadectwo takie zostało dołączone do zgłoszenia celnego, jednak w wyniku przeprowadzonej przez organy celne weryfikacji ustalono, że jest ono dokumentem "podrobionym", włącznie z podpisami i pieczęciami urzędu wydającego zaświadczenie. Taki wynik weryfikacji, w świetle dotychczasowych rozważań, upoważniał organy celne do odmowy zastosowania stawki celnej konwencyjnej. W tym miejscu należy dodać, że jeżeli dla towaru, ujętego w załączniku nr 3 do aktu wykonawczego, pochodzenie nie zostało udokumentowane świadectwem pochodzenia, to zgodnie z ust. 10 części pierwszej – Postanowienia Wstępne – tytuł A. Stawki celne – Taryfy celnej stosuje się stawkę celną mniej korzystną, tj. autonomiczną jeżeli jest wyższa od konwencyjnej, lub konwencyjną jeżeli jest wyższa od autonomicznej, pod warunkiem, że można ustalić kraj lub region pochodzenia tego towaru. W rozpoznawanej sprawie chińskie pochodzenia towaru potwierdziły ustalenia rewizji celnej i etykiety na towarze, innymi słowy towar posiadał trwałe oznaczenie, z którego wynikał kraj pochodzenia. W związku z tym ustaleniem, w sposób wskazany w § 11 ust. 1 aktu wykonawczego, Sąd w pełni podziela stanowisko organów celnych, że na podstawie ust. 10 części pierwszej – Postanowienia Wstępne – A. Stawki celne – Taryfy celnej dla przedmiotowych w sprawie towarów należało zastosować stawkę celną autonomiczną w wysokości 60 %. Za bezzasadne należy uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które nie zostały poparte wskazaniem o jakie dodatkowe dowody należało uzupełnić postępowanie lub jakie dowody zostały pominięte przez organy celne, czy też błędnie ocenione. Wbrew twierdzeniom skarżącej, organ odwoławczy zebrał i rozpatrzył cały, dostępny mu materiał dowodowy. Reasumując należy stwierdzić, że organy celne korzystając z uprawnień wynikających z § 20a ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, wystąpiły o przeprowadzenie weryfikacji świadectwa pochodzenia towaru, a odpowiedź uprawnionych, chińskich władz nie pozostawia wątpliwości, że świadectwo zostało sfałszowane, a zatem nie może ono stanowić dowodu potwierdzającego kraj pochodzenia towaru. To zaś oznacza, że przy ustalaniu kraju lub regionu pochodzenia towaru należało je całkowicie pominąć, tak jakby w ogóle nie zostało dołączone do zgłoszenia celnego. Prawidłowo zatem ustalono kraj pochodzenia na podstawie § 11 ust. 1 aktu wykonawczego, co umożliwiłoby zastosowanie mniej korzystnej stawki celnej autonomicznej. Tylko protokół z przeprowadzonej rewizji celnej, podpisany bez uwag przez przedstawiciela skarżącego zawierał informacje o tym, że importowany towar posiadał trwałe oznaczenie, z którego wynikał kraj jego pochodzenia Chiny. W tych okolicznościach rozstrzygnięcie organów celnych uznać należy za prawidłowe. Nie można też zgodzić się z zarzutem braku podstaw faktycznych do kwestionowania ceny transakcyjnej towaru wskazanej w fakturze. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego organ celny dokonał porównania cen jednostkowych przedmiotowych towarów, do cen towaru tego samego rodzaju importowanego na polski obszar celny w zbliżonym czasie oraz do cen towarów tego samego rodzaju sprzedawanych na polskim rynku. Materiał ten potwierdził, że wartość transakcyjna przedmiotowego towaru została znacznie zaniżona. Prawidłowo również organ celny ustalił cenę wyjściową towaru objętego zgłoszeniem w oparciu o którą określił jego wartość celną. Przyjęta metoda opisana w art. 29 Kodeksu celnego, wobec braku materiału porównawczego do zastosowania metod opisanych w art. 25 do 28 Kodeksu celnego nie budzi wątpliwości. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że towar pochodzący z Chin został przez importera zakupiony w C. na warunkach CIP C., gdyż taki zapis widnieje w polu 20 SAD, a w rzeczywistości to importer pokrył koszty transportu do Polski. Okoliczność ta nie budzi wątpliwości w świetle ustaleń dowodowych i powołanej już wyżej faktury, której importer nie załączył do zgłoszenia celnego, a która miała wpływ na wartość celną towaru i powinna być doliczona do ceny transakcyjnej. Reasumując powyższe ustalenia, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargę jako nieuzasadnioną oddalił.