III SA/Gl 258/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2025 r. sprawy ze skargi K. K. (K.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 24 stycznia 2025 r. nr SKO.K/41.3/2261/2024/19309/EŚ w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 24 stycznia 2025 r. nr SKO.K/41.3/2261/2024/19309/EŚ Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej też: organ odwoławczy; SKO) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza M. (dalej też: organ pierwszej instancji) z 8 października 2024 r. nr [...] w sprawie cofnięcia K.K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą: B z siedzibą w M. (dalej: strona; skarżący; przedsiębiorca) licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką nr [...], wydanej 6 listopada 2019 r. przez Burmistrza M.. Przedmiotowa decyzja wydana została w następujący stanie faktycznym i prawnym sprawy. Burmistrz M. decyzją z 6 listopada 2019 r. orzekł o udzieleniu skarżącemu licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Zgodnie z pozyskaną informacją z 29 sierpnia 2024 r. z Ministerstwa Sprawiedliwości Krajowego Rejestru Karnego w Warszawie, skarżący został prawomocnie skazany o przestępstwo kwalifikowane z art. 284 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (tekst jedn. z 6 marca 2025 r.; Dz.U. z 2025 r. poz. 383; dalej: k.k.) w zw. z art. 278 § 1 k.k. W związku z czym zostało wszczęte postępowanie z urzędu w sprawie cofnięcia licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką wydaną stronie. Organ pierwszej instancji pismem z 10 września 2024 r. znak [...] zatytułowanym jako "zawiadomienie o wszczęciu postępowania" i skierowanym na adres strony, tj. ul. [...], M. ([...]) podjął próbę poinformowania skarżącego o prowadzonym postępowaniu administracyjnym i prawie czynnego w nim udziału. Przedmiotowe pismo po dwukrotnym awizowaniu zostało uznane za skutecznie doręczone skarżącemu – tj. z upływem 3 października 2024 r. oraz w związku z adnotacją doręczyciela o pozostawieniu informacji o przesyłce w oddawczej skrzynce pocztowej. Decyzją z 8 października 2024 r. nr [...] organ pierwszej instancji [...] orzekł o cofnięciu stronie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką nr [...], która została wydana 6 listopada 2019 r. przez Burmistrza M.. W podstawie prawnej ww. decyzji z 8 października 2024 r. organ pierwszej instancji wskazał art. 61 § 1 i 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 7 listopada 2025 r., Dz.U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 15 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 lit. "a" ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. z 20 października 2025 r., Dz.U. z 2025 r. poz. 1490 ze zm.; dalej: u.t.d.). Organ pierwszej instancji wskazał, że strona nie spełnia wymagań określonych w art. 5c ust 1 lit. "a" u.t.d. niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wykonywania transportu drogowego taksówką, gdyż kradzież mienia jest przestępstwem umyślnym przeciwko mieniu, co spełnia przesłanki z art. 15 ust 1 pkt 1 lit. "a" oraz pkt 2 u.t.d. Ww. decyzję z 8 października 2024 r. poprzedziło pozyskanie przez organ pierwszej instancji dokumentu w postaci informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego (KRK) z której wynika, że strona została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w N. z 16 marca 2021 r., [...] o czyn zabroniony kwalifikowany z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. Odwołanie od ww. decyzji pismem z 4 listopada 2024 r. (data nadania) wniósł pełnomocnik strony - adwokat J.S. Aktualnie zaskarżoną decyzją z 24 stycznia 2025 r. SKO utrzymało w mocy – na zasadzie art. 138 § 1 k.p.a. – rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W ocenie Kolegium w rozpatrywanej sprawie zaistniała przesłanka do wydania decyzji o cofnięciu stronie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką nr [...], wydanej 6 listopada 2019 r. przez Burmistrza M. – mianowicie określonej w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. "a" w zw. z ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. 1 u.t.d. Organ odwoławczy ustalił, że zgodnie z pozyskaną 29 sierpnia 2024 r. Informacją z Ministerstwa Sprawiedliwości Krajowego Rejestru Karnego w Warszawie, skarżący został bowiem prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w N. z 16 marca 2021 r., sygn. akt [...] (data uprawomocnienia 16 marca 2022r.) na podstawie art. 284 § 1 k.k., art. 278 § 1 k.k., art. 85 § 1 k.k., art. 85a k.k., art. 86 § 1 k.k. art. 46 § 1 k.k. Natomiast, jak dalej argumentował organ odwoławczy, z przepisu art. 15 ust. 1 u.t.d., który stanowi, że “licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, cofa się...", wynika, że decyzja o cofnięciu licencji ma charakter związany. W przypadku stwierdzenia zaistnienia określonego stanu faktycznego organ musi, zdaniem Kolegium, wydać decyzję o określonej treści. W niniejszej sprawie taka sytuacja, w ocenie SKO, wystąpiła, gdyż strona została skazana prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego. SKO nie dopatrzyło się również naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów k.p.a. W szczególności, jak dostrzeżono, strona miała możliwość podjęcia stosownych czynności jeszcze przed wydaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia, a ze swoich uprawnień w toku postępowania administracyjnego korzystała osobiście lub za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika. W osobistej skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (WSA w Gliwicach) skarżący podnosił zarzut naruszenia przez organy administracji zasady proporcjonalności, a także nieuwzględnienia przepisów na korzyść strony. Zaznaczono dalej, że cofnięcie licencji narusza również prawo do pracy i swobody działalności gospodarczej. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze organ odwoławczy uznał ich bezzasadność i wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267; dalej: u.s.a.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem Sąd nie stwierdził, aby w kontrolowanym postępowaniu dopuszczono się uchybień wskazanych w skardze, jak również innych naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego. Materialną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. z 20 października 2025 r., Dz.U. z 2025 r. poz. 1490 ze zm.; dalej: u.t.d.). Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.t.d. licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 i ust. 2 u.t.d. (a więc m.in. licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d.) cofa się, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Jednym z wymogów uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego jest niekaralność za wymienione w ustawie o transporcie drogowym określone rodzaje przestępstw w tym za przestępstwa umyślne mające związek z wykonywaniem zawodu. Z uwagi na okoliczności przedmiotowej sprawy, istotne znaczenie ma więc treść art. 6 ust. 1 pkt 1 u.t.d., który stanowi, że licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5 u.t.d., a więc m.in. spełnia wymóg określony w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. "a" u.t.d., który stanowi, że licencji udziela się przedsiębiorcy, jeżeli członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu. W przedmiotowej sprawie organy prawidłowo przyjęły zatem, że spełnienie wymogów uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego jest istotne nie tylko w chwili występowania o udzielenie licencji, lecz wymogi te powinny być spełnione także w czasie późniejszym. Stwierdzenie zaś, że przedsiębiorca po otrzymaniu licencji przestał spełniać wskazane wymogi, w tym wymóg niekaralności za określone wyżej przestępstwa, zawsze zobowiązuje organ do wydania decyzji o cofnięciu licencji, z uwagi na powołaną treść art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. "a" w zw. z art. 7 ust. 1 u.t.d., który stanowi, że udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana oraz zawieszenie lub cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego następuje w drodze decyzji administracyjnej. Innymi słowy, spełnienie przesłanek uzyskania licencji określonych w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. "a" i art. 6 u.t.d. w chwili składania wniosku o jej uzyskanie, nie zwalnia posiadacza licencji z obowiązku spełniania tych wymogów przez cały czas jej posiadania (por. m.in. wyrok NSA z 15 lutego 2018 r., II GSK 873/16). Przepisy ustawy o transporcie drogowym zobowiązują jednocześnie właściwy organ do cofnięcia licencji w każdym przypadku, gdy jej posiadacz zostanie skazany prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego za umyślne przestępstwo mające związek z wykonywaniem zawodu niezależnie od rozmiarów, formy popełnienia i wagi tego przestępstwa, czy też orzeczonej za nie względem przedsiębiorcy kary. Prawidłowe były tu motywy organów orzekających w sprawie odnoszące się do kwestii "wymogu dobrej reputacji", której ocenę przeprowadzać należy w kontekście brzmienia przepisów art. 5 c ust. 1 pkt 1 lit. "a" oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 u.t.d., charakteru decyzji (decyzja związana), jak również informacji z KRK o skazaniu, czy też braku zatarcia skazania w dacie podejmowanego rozstrzygnięcia i w wyniku czego organy stwierdziły podstawę do wszczęcia postępowania i wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia udzielonej licencji. Mając zatem powyższe na uwadze stwierdzić należy, że niesporny stan faktyczny, który nie budził również zastrzeżeń Sądu wykazuje, iż w dacie wydania przedmiotowej licencji skarżący spełniał wszystkie wymienionej wyżej i wynikające z ustawy warunki uzyskania przedmiotowej licencji. Niesporne jest także, iż wyrokiem, który uprawomocnił się po wydaniu przedmiotowej licencji (tj. 16 marca 2022 r.) Sąd powszechny skazał skarżącego na 1 rok i 6 miesiące pozbawienia wolności (orzeczono karę łączną – na podstawie m.in. art. 85 § 1 k.k.) za przestępstwo kwalifikowane z art. 284 § 1 k.k. i z art. 278 § 1 k.k. Tym samym w świetle przytoczonych wyżej przepisów prawa oraz prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy zasadne było - zdaniem Sądu - wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia licencji wobec uzyskania informacji o przedmiotowym skazaniu skarżącego, a w konsekwencji wydanie decyzji o cofnięciu udzielonej licencji. Odnosząc się natomiast do prezentowanego w toku postępowania administracyjnego stanowiska strony co do naruszenia przez organ administracji zasady proporcjonalności i swobody prowadzenia działalności gospodarczej wskazać należy, że jest ono nieuzasadnione. Z przyczyn wskazanych powyżej co do oceny Sądu o ścisłym związku orzeczonej wobec skarżącego kary z wykonywaniem zawodu do którego uprawnia przedmiotowa licencja (art. art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. "a" u.t.d.) bez znaczenia pozostają rozważania w przedmiocie niecelowości lub nieproporcjonalności orzeczonej wobec strony sankcji administracyjnej. Stwierdzenie okoliczności skazania po dacie wydania licencji upoważniało i obligowało organ do podjęcia zaskarżonych czynności w sprawie. Z tego względu argumentacja strony prezentowana w uzasadnieniu skargi oraz w toku postępowania administracyjnego, a odnosząca się do kwestii konstytucyjnej zasady swobody działalności gospodarczej jako nietrafna nie mogła wywrzeć zamierzonego skutku. Zdaniem Sądu Kolegium prawidłowo zinterpretowało przepis art. 6 ust. 1 pkt 1 u.t.d. zgodnie z którym licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, o ile ten spełnia wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5 u.t.d., w tym w szczególności nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego za przestępstwa przeciwko m.in. mieniu, a do takich niewątpliwie kwalifikują się te objęte art. 278 k.k. (kradzież) i art. 284 k.k. (przywłaszczenie). Co istotne w świetle zarzutów strony formułowanych w skardze i w toku postępowania administracyjnego (por. odwołanie), z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.t.d. wynika obowiązek spełniania przez stronę wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Prawidłowo zatem wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że spełnienie przesłanek uzyskania licencji określonych w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. "a" u.t.d. i art. 6 u.t.d. w chwili składania wniosku o jej uzyskanie, nie zwalnia posiadającego już tę licencję z obowiązku spełnienia tych wymogów przez cały czas jej posiadania. Podsumowując zatem, w kontekście wskazanych wyżej przepisów prawa i ustalonego stanu faktycznego w sprawie, skarżący utracił prawo do przedmiotowej licencji na skutek popełnionego przestępstwa (przeciwko mieniu), którego ujawnienie nastąpiło jedynie w konsekwencji wezwania przez organ do informacji z Krajowego Rejestru Karnego, ale którego skutek po prawidłowym zestawieniu normy prawnej ze stanem faktycznym w sprawie obligował organ do cofnięcia przyznanej licencji. Organ odwoławczy prawidłowo uzasadnił swoje stanowisko, a jego działanie wbrew stanowisku strony nie stanowiło naruszenia zasad postępowania administracyjnego, ani art. 65 Konstytucji RP. W szczególności Sąd nie zgadza się z zarzutem naruszenia przez organ pierwszej i drugiej instancji treści art. 10 § 1 k.p.a. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że strona miała zagwarantowane prawo czynnego uczestnictwa w prowadzonym postępowaniu i z tego prawa korzystała – m.in. składała wnioski dowodowe (por. pismo z 6 grudnia 2024 r.), jak również na bieżąco zapoznawała się z aktami sprawy, jak również działała za pośrednictwem ustanowionych przez siebie pełnomocników. Stwierdzając, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę.