III SA/Gl 265/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. H. – byłego wspólnika zlikwidowanej spółki cywilnej "A" w Częstochowie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (odmowa stwierdzenia nieważności decyzji) w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia [...] r. A. H. – były wspólnik zlikwidowanej spółki cywilnej "CUPREX" z siedzibą w Cz. - zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Cz. z dnia [...] r. o nr [...] orzekającej o odpowiedzialności podatkowej A. H. jako wspólnika zlikwidowanej spółki cywilnej "A" z siedzibą w Cz. za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc [...] r. W skardze tej skarżący zawarł również wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, jednakże nie przedstawił żadnych argumentów na potwierdzenie jego zasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zauważyć zatem należy, że adresatem tej normy prawnej jest sąd, który rozważa kwestię wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji po złożeniu wniosku przez stronę. Rozstrzygając więc w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki. W pierwszej kolejności zaskarżony akt lub czynność winny podlegać wykonaniu. Winno również zachodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności Sąd rozpoznający wniosek winien zbadać czy można mówić o wykonaniu decyzji. Pod pojęciem wykonania należy w tym kontekście rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się więc do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy danego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy uznać należy, że zaskarżona decyzja, wydana w trybie nadzwyczajnym, w żaden sposób nie zmieniła sytuacji prawnej strony; jej realizacja nie spowodowała żadnej zmiany dotychczasowej rzeczywistości - nie wpłynęła na byt decyzji pierwotnej, gdyż nadal funkcjonuje ona w obrocie prawnym i wywołuje skutki nią ustalone. Wobec powyższego w ocenie Sądu brak jest przesłanek z wyżej cytowanego art. 61 § 3. Niezależnie bowiem od wskazanej wyżej kwestii niemożności wykonania zaskarżonej decyzji zwrócić należy uwagę, że skarżący nie wykazał bowiem możliwości wyrządzenia znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków, nadto przesłanki takie nie wypływają z treści samej zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.