III SA/Gl 265/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań w podatku akcyzowym oraz opłacie paliwowej w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze na ww. decyzję zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W końcowej części skargi, uzasadniając złożony równolegle wniosek o przyznanie prawa pomocy podniesiono, że Spółka zaskarżyła 11 tożsamych decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. obejmujących okres od lipca 2014 r. do maja 2015 r., którymi to organ dokonał zabezpieczenia na majątku skarżącej na łączną sumę 9.253.999 zł. Biorąc pod uwagę bieżące koszty związane z funkcjonowaniem strony skarżącej oraz zobowiązania wynikające z umów o pracę oraz stałych zobowiązań podatkowych nie jest ona w stanie ponieść wydatku związanego z samym wpisem od skargi (a tym samym także uiścić wymaganej należności). Do skargi został dołączony rachunek zysków i strat oraz bilans strony skarżącej sporządzone na dzień 31 grudnia 2015 r. Wynika z nich, że kapitał zakładowy skarżącej wynosi 50.000 zł, na koniec ubiegłego roku strona skarżąca poniosła stratę za rok obrotowy w wysokości 372.385,56 zł, Spółka nie posiada inwestycji długoterminowych, jak również kapitału zapasowego czy rezerwowego. Natomiast środki pieniężne w kasie i na rachunkach bankowych wynosiły 14.922 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zmianami) – zwanej dalej "P.p.s.a." – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku, a postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści cytowanego wyżej przepisu, zgodnie z którym, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zestawiając treść tego przepisu z regulacją zawartą art. 61 § 1 P.p.s.a., należy stwierdzić, że zasadą jest, że akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonywane. Wniosek o wstrzymanie ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena wskazanych okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast obowiązkiem strony skarżącej jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce wówczas, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Mając na uwadze argumentację przedstawioną w złożonym w niniejszej sprawie wniosku, Sąd uznał, że strona skarżąca uprawdopodobniła w wystarczający sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zauważyć, że w analizowanej sprawie zabezpieczono na majątku skarżącej spółki przybliżone kwoty zobowiązań wynoszące: - w wypadku należności w podatku akcyzowym za styczeń 2015 r. w kwocie 799.302 zł (zobowiązanie główne) oraz 42.045 zł (odsetki) - w wypadku zobowiązania w opłacie paliwowej za styczeń 2015 r. w kwocie 196.617 zł (zobowiązanie główne) oraz 10.343 zł (odsetki). Oznacza to, że w samym tylko postępowaniu dotyczącym stycznia 2015 r. zabezpieczono na majątku podatnika kwotę 1.048.307 zł, podczas gdy – jak wykazało postępowanie w przedmiocie prawa pomocy – skarżąca zamknęła ubiegły rok ze stratą w wysokości 372.385,56 zł. Jakkolwiek strata jest wyłącznie wynikiem bilansowania, jednak jej wysokość świadczy pośrednio o wysokości codziennych obrotów przedsiębiorcy, które i tak są niższe od sumy zabezpieczonych świadczeń w samej, przedmiotowej sprawie. Uwzględniając fakt, że strona skarżąca w 2015 roku dysponowała krótkoterminowymi aktywami finansowymi w kwocie 14.922 zł oraz, trudno nie zauważyć, że ewentualna realizacja zabezpieczenia na jej majątku (obejmująca w pierwszej kolejności środki zgromadzone na rachunkach bakowych) będzie wiązać się z bardzo wysokim ryzykiem utraty płynności finansowej, a w dalszej kolejności z koniecznością zakończenia lub znacznego ograniczenia działalności gospodarczej, co z kolei musi się nieuchronnie wiązać z rozwiązaniem stosunków pracy z pracownikami spółki. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.