III SA/Gl 27/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda Asesor WSA Aleksandra Żmudzińska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 maja 2022 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z 18 listopada 2021 r. nr NS-HP.2332.2.35.2021 Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach stwierdził uchybienie przez A. P. ( dalej określaną jako skarżąca lub strona) terminu do wniesienia odwołania od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z 21 kwietnia 2021 r. nr [...]. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy podkreślił, że decyzję z 21 kwietnia 2021 r. skarżąca odebrała 23 kwietnia 2021 r., co potwierdził jej własnoręczny podpis na dowodzie doręczenia jej korespondencji. W decyzji zawarto prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wnoszenia odwołań. Termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 7 maja 2021 r. Wraz z odwołaniem noszącym datę 16 lipca 2021 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie uchybionego terminu. W ocenie organu skarżąca nie dochowała terminu określonego w art. 129 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1491, dalej określanego skrótem K.p.a.). Dlatego na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdził uchybienie terminu do jego wniesienia. W skardze skierowanej do wojewódzkiego sądu administracyjnego skarżącej decyzji organu odwoławczego zarzuciła: - naruszenie art.58 § 1 K.p.a. i art. 59 § 2 K.p.a. w związku z art.72 § § 1 K.p.a. poprzez niedoręczenie skarżącej postanowienia z dnia 28 października 202I r. w przedmiocie nieprzywrócenia skarżącej terminu do wniesienia odwołania na decyzję Państwowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia 21 kwietnia 2021 r. nr [...],co pozbawiło skarżącą możliwości odwołania się do Sądu i w negatywny sposób przełożyło się na interes strony, zarówno faktyczny jak i procesowy; - art. 134 K.p.a. w związku z art. 125 § 1 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przedwczesnym wydaniu zaskarżonego postanowienia w sytuacji, w której skarżąca pozbawiona została możliwości odwołania się do Sądu od postanowienia organu z 28 października 2021 r. w przedmiocie nieprzywrócenia terminu do wniesienia odwołania na decyzję Państwowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia 21 kwietnia 2021 r. nr [...] na skutek braku doręczenia ww. orzeczenia organu, które był obligatoryjne. W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia organowi, i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że nie doręczono jej postanowienia o odmowie przywrócenia uchybionego terminu. Tymczasem na to postanowienie przysługuje jej zażalenie, którego z oczywistych powodów nie mogła wnieść. Co w konsekwencji pozbawiło ja możliwości skutecznego wniesienia odwołania. Dalej zaznaczyła, że pierwotnie jej wniosek o przywrócenie uchybionego terminu rozpoznał organ pierwszej instancji postanowieniem z 20 lipca 2021 r. Po wniesieniu przez skarżącą zażalenia organ odwoławczy z urzędu postanowieniem z 28 września 2021 r. stwierdził nieważność postanowienia Powiatowego Inspektora Sanitarnego a następnie postanowieniem z 21 października 2021 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia skarżącej. Postanowienia te zostały skutecznie doręczone skarżącej. Z kolei z lektury uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, jak stwierdza skarżąca, że organ 28 października 2o2I r. wydał postanowienie o odmowie przywrócenia jej terminu do złożenia odwołania od decyzji Państwowego lnspektora Sanitarnego w R. z 21 kwietnia 2021 r., które nie zostało jej doręczone. Skarżąca nie kojarzy faktu jego otrzymania. Zatem zaskarżone postanowienie jest przedwczesne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Podtrzymał w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślił, że w aktach postępowania administracyjnego znajduje się potwierdzenie odebrania przez skarżącą postanowienia z 28 października 2021 r. w dniu 2 listopada 2021 r., z jej własnoręcznym podpisem. Zatem nie doszło do naruszenia norm procesowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 239), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Sąd nie ma zatem możliwości merytorycznego orzekania w sprawie rozstrzygniętej przez organy administracji publicznej aktami administracyjnymi poddanymi jego kontroli. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W opisanych przypadkach sąd uchyla decyzję lub postanowienie. Natomiast stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2-3 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza ich nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach (pkt 2) albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub w innych przepisach. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 § 3 P.p.s.a.).Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala zgodnie z art. 151 P.p.s.a. Sposób rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny regulują dwa przepisy: art. 134 oraz art. 135 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, co istotne, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. Przy czym, przeprowadzając kontrolę, sąd bierze pod uwagę stan faktyczny oraz stan prawny istniejący w momencie podejmowania przez organ administracji kontrolowanego aktu administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki (w odniesieniu do decyzji sankcję wzruszalności lub sankcję nieważności) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Wskazać też trzeba, że zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 P.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Na takiej właśnie podstawie została rozpoznana przez Sąd złożona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z 18 listopada 2021 r. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Przechodząc do meritum sprawy na wstępie należy zauważyć, że na mocy ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 2255), zmieniającej po raz kolejny ustawę z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), do ustawy tej dodano art. 15zzzzzn2, w myśl którego w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego wskazanych terminów (między innymi takich, od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu (ust. 1); w zawiadomieniu takim organ wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2), a ponadto w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 732 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., prośbę o przywrócenie terminu wnosi się w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (ust.3). Cytowana wyżej regulacja wymaga zatem od organu poinformowania skarżącego/skarżącej o treści wyżej wymienionego przepisu, w tym o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz rozpatrzenia wniosku złożonego w terminie 30 dni od daty takiego zawiadomienia. Z brzmienia tego przepisu wynika bowiem, że szczególny tryb przywrócenia terminu uregulowany w ustawie COVID-19 jest dodatkową ochroną prawną dla stron w postępowaniu administracyjnym w przypadku niedochowania przez nie terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego zastrzeżoną dla terminów uchybionych w czasie trwania epidemii. W rozpoznawanej sprawie tryb ten, w odniesieniu do odwołania skarżącej od decyzji z 21 kwietnia 2021r. odmawiającej stwierdzenia u niej choroby zawodowej nie miał jednak zastosowania. Bowiem skarżąca, wnosząc po terminie odwołanie jednocześnie wraz z nim złożyła wniosek o przywrócenie uchybionego terminu. Zatem nie zaszła konieczność wyznaczenia jej przez organ dodatkowego terminu do złożenia takiego wniosku. Tym bardziej, co wynika z uzasadnienia postanowienia z 28 października 2021 r. o odmowie przywrócenia uchybionego terminu, organ przyjął, skoro go merytorycznie rozpoznał, że sam wniosek został złożony przez skarżącą z zachowaniem terminu. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu skarżącej, że nie doręczono jej powyższego postanowienia i w konsekwencji nie weszło ono do obrotu prawnego, zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że postanowienie to zostało skarżącej skutecznie doręczone. Bowiem w aktach sprawy administracyjnej znajduje się dowód jego doręczenia skarżącej w dnu 2 listopada 2021 r. z własnoręcznym podpisem skarżącej. Nadto przesyłkę skarżąca odebrała po jej uprzednim awizowaniu przez doręczyciela w tym samym dniu. Zatem odebrała ją w placówce pocztowej. Argument skarżącej, że nie kojarzy tego faktu nie ma dla wyniku sprawy znaczenia. Przeczą mu fakty. W konsekwencji powyższe postanowienie weszło do obrotu prawnego i stało się ostateczne. Konkludując organ miał wszelkie podstawy faktyczne i prawne do stwierdzenia, na podstawie art. 134 K.p.a., wniesienia przez skarżącą odwołania z uchybieniem terminu. Przy czym orzeczenie to nie zostało, wbrew stanowisku skarżącej wydane przedwcześnie. Zaś sam fakt uchybienia nie jest sporny. W następstwie powyższego zarzuty skarżącej Sąd uznał za pozbawione podstaw. Zaś skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił.