III SA/Gl 273/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. (K.) na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 4 lutego 2025 r., nr 179/12/2025/KL w przedmiocie obowiązku poniesienia kosztów udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Pismem z 3 marca 2025 r. W. K. (dalej: skarżący), reprezentowany przez matkę J. K. (dalej pełnomocnik) wniósł skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 4 lutego 2025 r., nr 179/12/2025/KL w przedmiocie obowiązku poniesienia kosztów udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej. Pismem z 15 października 2025 r. skarżący cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w razie skutecznego cofnięcia skargi Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. W niniejszej sprawie, wobec jednoznacznego oświadczenia strony skarżącej o cofnięciu skargi i braku merytorycznej przesłanki wymienionej w cytowanym powyżej przepisie o uznaniu cofnięcia skargi za niedopuszczalne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 60 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.