III SA/Gl 281/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys - Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych postanawia: odrzucić skargę. Pismem datowanym z dnia [...] r. D. P. złożyła skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności obszarowe. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi. Zarządzeniem z dnia 26 marca 2009 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi; wezwanie zostało doręczone w dniu [...] r. W zakreślonym terminie skarżąca pismem z dnia [...] r. wystąpiła o zwolnienie z kosztów sądowych. Natomiast w wyniku wezwania Referendarza sądowego o złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w terminie 7 dni strona nie dochowała powyższego terminu, co skutkowało pozostawieniem jej wniosku bez rozpoznania postanowieniem z dnia 7 maja 2009r. Postanowienie to doręczono skarżącej w dniu [...] r., a w dniu 2 lipca 2009r. wezwano o uiszczenie wpisu sądowego (doręczenie - [...] r.). W dniu [...] r. ponownie wpłynął pisemny wniosek strony o zwolnienie z kosztów sądowych, uzupełniony następnie poprzez przesłanie go na urzędowym formularzu. Jednakże postanowieniem z dnia 9 września 2009r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym odmówił przyznania prawa pomocy. Postanowienie strona odebrała w dniu [...] r., a pismem z dnia 28 października 2009r. wezwano D. P. do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi; wezwanie zostało doręczone w dniu [...] r. Zatem 7-dniowy termin do usunięcia w/w braków upływał w dniu [...] r. (poniedziałek). W zakreślonym terminie skarżąca nie uiściła należnej kwoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pod pojęciem przesłanek dopuszczalności zaskarżenia należy rozu-mieć wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawne do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego. Zatem skarga, jako pierwsze pismo strony (skarżącego) w postępowaniu sądowym, powinna czynić zadość określonym wymaganiom formalnym. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym, w tym od skargi pobiera się wpis, którego wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania określiła Rada Ministrów w rozporządzeniu z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 1 i 3 w/w ustawy). Reasumując przedstawione okoliczności faktyczne i prawne należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie mimo prawidłowego wezwania strony skarżącej o uzupełnienie braków formalnych w postaci uiszczenia stosownego wpisu, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego, stwierdzone uchybienie nie zostało usunięte w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania. Określony zaś w wyżej cytowanym art. 220 § 1 termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym, nie może być przedłużony ani skrócony. Natomiast w razie jego uchybienia dopuszczalne jest przywrócenie go skarżącemu na ogólnych zasadach tj. jeśli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło nie z jego winy (art. 86-89). Reasumując zatem powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 220 § 1 i 3 wyżej wymienionej ustawy postanowić jak w sentencji.