III SA/Gl 2841/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i uslug sprostować z urzędu wyrok z 5 grudnia 2011 r. w ten sposób, że w jego uzasadnieniu na każdej ze stron zawarte w nagłówku oznaczenia sygnatury "III SA/Gl 2839/10" zastąpić oznaczeniem "III SA/Gl 2841/10". Wyrokiem z 5 grudnia 2011 r. tutejszy Sąd oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku na każdej stronie oznaczono sygnaturę sprawy "III SA/Gl 2839/10" podczas gdy w rzeczywistości została ona zarejestrowana pod sygnaturą III SA/Gl 2841/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być więc niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego..., t. 2, s. 440). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że umieszczenie w uzasadnieniu wyroku błędnej sygnatury stanowi oczywistą omyłkę. Nadto niniejsze sprostowanie wyroku jest dopuszczalne, gdyż nie ma ono żadnego wpływu na treść orzeczenia Sądu i nie prowadzi do jego zmiany. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na zasadzie art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.