III SA/Gl 289/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Asesor WSA Adam Pawlyta, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2025 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 9 stycznia 2025 r. nr SKO.FD/41.4/156/2024/11499 w przedmiocie uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 9 stycznia 2025r. nr SKO.FD/41.4/156/2024/11499 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO) uchyliło decyzję SKO z dnia 13 maja 2024r. i utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. (dalej: Prezydent) z dnia 16 listopada 2023r. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezydent Miasta G. decyzją z 16 listopada 2023 r., nr [...] określił przypadającą do zwrotu do budżetu miasta G. przez Fundację [...] z siedzibą w C.(dalej: Fundacja) prowadzącą Zaoczną Policealną Szkołę dla Dorosłych "[...]" w G. z siedzibą przy ul. [...] (dalej: Szkoła [...]), dotację oświatową przekazaną w 2018 r. w łącznej wysokości 17.609,60 zł jako dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Decyzja została doręczona Fundacji z pominięciem jej pełnomocnika w dniu 8 grudnia 2023r., po czym w dniu 25 stycznia 2024 r. doręczono decyzję pełnomocnikowi Fundacji. Od tej decyzji pełnomocnik Fundacji wniósł odwołanie, zarzucając Prezydentowi naruszenie: - art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez doręczenie decyzji pomimo upływu okresu przedawnienia dla żądania zwrotu dotacji otrzymanej w 2018 r. - art. 40 § 2 w związku z art. 32 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2025 poz.1691; dalej: k.p.a.). w związku z art. 10 k.p.a. przez kierowanie korespondencji z pominięciem pełnomocnika, a w konsekwencji wysłanie decyzji na adres nie będący ani adresem korespondencyjnym, ani adresem siedziby Fundacji, a także co skutkowało naruszaniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu;  - art. 6 i 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w przedmiocie zwrotu dotacji wbrew zasadzie praworządności oraz zasadzie zaufania, a także zasadzie utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, tj. nie przeprowadzenie własnych ustaleń przez organ w toku postępowania administracyjnego, a jedynie powielenie ustaleń dokonanych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.; prowadzenia postępowania wbrew wynikom innych kontroli i postępowań administracyjnych (załączonych przez Fundację do pisma z dnia 10 sierpnia 2023r., w szczególności sprawozdania z audytu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia 25 czerwca 2022r. na okoliczność prawidłowości funkcjonowania szkół [...], rozliczania dotacji oświatowej, w szczególności prawidłowości rozliczania z dotacji oświatowej kosztów nabycia usług edukacyjnych w tym zajęć dodatkowych (fakultetów) oraz kontroli NIK; - art. 7,11, 77, 80, 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji w części istotnej dla rozstrzygnięcia, w szczególności niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których racji odmówił stronie, a także brak wyjaśnienia podstawy prawnej wydania decyzji i zastosowanie wadliwej podstawy prawnej w postaci art. 21 Ordynacji podatkowej; - art. 7, 75 § 1 , 77 § 1 k.p.a., 78 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieustalenie stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy materialnej na podstawie wszechstronnie zebranego i ocenionego materiału dowodowego, a jedynie powielenie ustaleń Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., a także pominięcie wniosku dowodowego o załączenie kompletu akt z audytu (wniosek w piśmie z dnia 10 sierpnia 2023r.); - art. 108 § 1 k.p.a. poprzez zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo braku przesłanek; a w konsekwencji powyższych błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu iż kwota wskazana w decyzji podlega zwrotowi jako dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem; - art. 252 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych w związku z art. 35 ust. 1 i 2 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż kwota wskazana w decyzji podlega zwrotowi jako dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem oraz pobrana w nadmiernej wysokości; - art. 21 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez jego zastosowanie. Pełnomocnik Fundacji wnioskował o przeprowadzenie dowodu z załączonego do odwołania wystąpienia pokontrolnego NIK Delegatura w O. nr [...] z dnia 6 października 2023r. na okoliczność prawidłowego rozliczania z dotacji nabycia usług edukacyjnych. Decyzją z dnia 13 maja 2024r., nr [...] SKO uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu wskazało, że termin przedawnienia został przesunięty i upłynął 15 marca 2024 r. SKO nie stwierdziło przerwania biegu przedawnienia na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej, ponieważ zawiadomienie o wszczęciu postępowania karno - skarbowego zostało doręczone nieskutecznie Fundacji z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika procesowego. Następnie przy piśmie z 20 czerwca 2024r. Prezydent poinformował SKO o nowych okolicznościach sprawy, a mianowicie o tym, że organ egzekucyjny zastosował 7 grudnia 2023r. środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Prezydent został o tym zawiadomiony 2 stycznia 2024r. Wobec tego SKO postanowieniem z dnia 25 lipca 2024r. wznowiło postępowanie zakończone jego decyzją z 13 maja 2024r. Pełnomocnik Fundacji w piśmie z 22 sierpnia 2024 r. wypowiadając się w sprawie wskazał że nie ma podstaw do wznowienia postępowania. Stwierdził, że wobec braku w aktach sprawy dowodu na zawiadomienie Fundacji o zastosowaniu środka egzekucyjnego nie mogło dojść do przerwania biegu przedawnienia. Ponadto nie może być podstawą wznowienia postępowania przeoczenie w aktach sprawy korespondencji z udziałem organu egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia 26 września 2024r. SKO wezwało Fundację do szczegółowego wyjaśnienia, jakie usługi zostały wykonane w odniesieniu do kwestionowanych faktur nr [...] r. i nr [...] z 28.02.2018 r.: kiedy, kto (jakie osoby fizyczne) i jakie usługi edukacyjne wykonywali, a także jak ewidencjonowano te usługi . Pismami z 17 i 31 października 2024r. Fundacja wniosła o pozyskanie i przeprowadzenie kolejnych dowodów: 1. Dzienników lekcyjnych Szkoły [...] za rok szkolny 2017/2018 — na okoliczność wykazania, jakie usługi zostały wykonane w odniesieniu do kwestionowanych faktur nr [...] i nr [...] , tj. kiedy, kto i jakie usługi były wykonywane oraz jak ewidencjonowane były te usługi; 2. Aktu audytu przeprowadzonego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. (nr [...]) w zakresie dokumentowania wydatków z dotacji otrzymanej z budżetu Miasta G. w roku 2018, 3. Dokumentów załączonych do pisma w postaci: - kopii Decyzji Prezydenta Miasta G. nr [...] w sprawie wykreślenia z ewidencji szkół niepublicznych Szkoły [...] oraz kopii wniosku o przejęcie dokumentnej i przebiegu nauczania wraz ze spisem zdawczo — odbiorczym — na okoliczność likwidacji ww. szkoły oraz przekazania dokumentacji szkolnej właściwemu Kuratorium Oświaty; - kopii protokołu badania dokumentów w trakcie audytu KAS w K. — na okoliczność składanych w toku audytu dokumentów. SKO uwzględniło powyższe wnioski dowodowe i uzupełniło o nie materiał dowodowy, a następnie pismem z dnia 15 listopada 2024 r. poinformowało pełnomocnika Fundacji o zakończeniu postępowania dowodowego i o możliwości skorzystania z uprawnień procesowych. W dniu 17 grudnia 2024r. pełnomocnik Fundacji zapoznał się z aktami sprawy i nie wniósł uwag. Decyzją z dnia 9 stycznia 2025r. nr SKO.FD/41.4/156/2024/11499 SKO uchyliło decyzję SKO z dnia 13 maja 2024r. i utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z dnia 16 listopada 2023r. W pierwszej kolejności SKO poddało zbadaniu czy zaistniała przesłanka wznowienia. Skoro sporna dotacja była przyznana i przekazana Fundacji za 2018 r., to termin przedawnienia powinien być liczony od końca 2018r. i co do zasady upływał wraz z dniem 31 grudnia 2023 r., stosownie do art. 70 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2025 poz. 111; dalej: Ordynacja podatkowa) w zw. z art. 67 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2025r. poz. 1483; dalej: u.f.p.). Jednakże zgodnie z art. 13 § 4 i 5 Ordynacji podatkowej, jeśli termin ten przypada na sobotę lub dzień wolny, to za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej. Dzień 31 grudnia 2023r. przypadał w niedzielę, zaś następny dzień, tj. 1 stycznia 2024r., był terminem ustawowo wolnym od pracy. Zatem co do zasady termin przedawnienia upływał wraz z dniem 2 stycznia 2024 r. Jednakże w okresie od 31 marca 2020 r. do 16 maja 2020 r. obowiązywał art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1842; dalej: u.s.cov.). Zgodnie z nim w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu C0VID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów, w tym terminów przedawnienia, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Przedmiotowe zobowiązanie nie ma charakteru podatkowego, więc stosuje się do niego ten przepis (por. uchwała NSA z 27.03.2023 r., I FPS 2/22, LEN m 3511189). Przepis ten uchylony został przez art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875), przy czym terminy zawieszone na mocy art. 15zzr ust. 1 u.s.cov. podjęły swój dalszy bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie noweli z dnia 14 maja 2020 r., co z kolei wynika z jej art. 68 ust. 2. Wspomniana nowela stosownie do jej art. 76, w zakresie istotnym dla omawianej kwestii, weszła w życie z dniem następnym po dniu jej ogłoszenia, które nastąpiło 15 maja 2020 r. Okres 7 dni liczony od dnia 16 maja 2020 r. upływał w dniu 23 maja 2020 r. (sobota). Konsekwencją powyższego było spoczywanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego przez okres 72 dni od 14 marca 2020 r. (od ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego) do dnia 24 maja 2020 r. (do dnia wskazanego w ww. art. 68 ust. 2 ustawy z dnia 14 maja 2020r.). Zatem termin przedawnienia został przesunięty i upłynął 14 marca 2024r. SKO uznało za nieskuteczne doręczenie zawiadomienia z art. 70c Ordynacji podatkowej z pominięciem pełnomocnika Fundacji stwierdzając że postępowanie w sprawie się przedawniło. Jednakże wyszło na jaw, że istniała jeszcze inna przesłanka przerywająca bieg przedawnienia, gdyż Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. zastosował 7 grudnia 2023r. środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Fundacji, o czym zawiadomiono ją 2 stycznia 2024 r. Stosownie do art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej "Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny". Zatem pięcioletni termin przedawnienie zobowiązania, rozpoczął ponowny bieg 8 grudnia 2023r., a zobowiązanie nie jest przedawnione. Zaistniała więc przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. "wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję". Wobec tego SKO stwierdziło wystąpienie pozytywnej przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i brak przesłanek negatywnych decyzji z art. 146 § 1 i 2 k.p.a. w postaci upływu od dnia doręczania decyzji SKO 5 lat lub braku możliwości wydania w postępowaniu wznowieniowym innej decyzji niż o dotychczasowej treści. W jego ocenie należało na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylić weryfikowaną decyzję SKO i wydać nową decyzją rozstrzygającą o istocie sprawy. Dalej SKO przedstawiło przepisy prawne obowiązujące w 2018r., mające zastosowanie w sprawie. Następnie wskazało, że Fundacja otrzymała w 2018r. dotację dla Szkoły [...] w wysokości 63.416,47 zł. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z KRS (nr [...]) wynika, że 28 listopada 2023 r. (wpis nr [...]) Fundacja zmieniła siedzibę z C. na S.. W dniu 15 listopada 2021 r. Izba Administracji Skarbowej w K. (lAS) przekazała Urzędowi Miejskiemu w G. wyciąg ze sprawozdania z audytu nr [...] z 13.09.2021 r. sporządzonego w związku z audytem przeprowadzonym w Fundacji w zakresie prawidłowości gospodarowania środkami publicznymi otrzymanymi od jednostek samorządu terytorialnego w formie dotacji dla szkół/placówek oświatowych wraz z zastrzeżeniami Fundacji do sprawozdania. W sprawozdaniu z audytu lAS zakwestionowała wydatki poniesione w 2018 r. na łączną kwotę 17.609,60 zł jako dotację wykorzystaną niegodnie z przeznaczeniem. Prezydent zlecił kontrolę Szkoły [...]. Wyniki kontroli potwierdziły ustalenia lAS i opisane zostały w protokole z kontroli doręczonym Fundacji 24 lipca 2023 r. W tym stanie sprawy Prezydent w dniu 14 lipca 2023 r. wszczął postępowanie w sprawie określenia zobowiązania do zwrotu. W piśmie z dnia 10 sierpnia 2023r. Fundacja stwierdziła, że wszczęcie postępowania było przedwczesne z uwagi na niezakończenie procedury kontrolnej, a sprawozdanie z kontroli IAS nie może stanowi samoistnej podstawy żądania zwrotu dotacji. Do pisma dołączyła sprawozdania z innych kontroli szkół [...] w Polsce, a także wyrok WSA w Bydgoszczy z 18 maja 2021r. sygn. akt I SA/Bd 98/21. Decyzją z 15 listopada 2023r. Prezydent uznał dotacje w zakresie pokrycia ww. wydatków za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem i określił termin naliczania odsetek na dzień przekazania dotacji, czyli 28 sierpnia 2018 r. Ponadto nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazał, że wydatek na usługi edukacyjne świadczone przez podmiot trzeci nie mieści się w katalogu wydatków, określonym w art. 35 ust. 1 u.f.z.o., które mogły być finansowane z dotacji udzielonej w 2018 r. Organ prowadzący nie może powierzać procesu kształcenia innemu podmiotowi na podstawie umowy cywilnoprawnej, gdyż w ten sposób dochodzi o obejścia prawa. Dotację otrzymuje podmiot nieuprawniony. Tego rodzaju wydatek nie może więc być finansowany z dotacji. Od tej decyzji Fundacja wniosła odwołanie. W jej uzasadnieniu podniosła, że usługa edukacyjna jest usługą bieżącą, związaną bezpośrednio z procesem kształcenia słuchaczy, a zatem możliwą do rozliczenia z dotacji oświatowej. Wymóg zatrudniania nauczycieli na podstawie umów o pracę (od dnia 01.09.2018r.) dotyczy wyłącznie nauczycieli uczących przedmiotów obowiązkowych, nie dotyczy natomiast osób uczących nie posiadających statusu nauczyciela oraz tych nauczycieli, którzy prowadzą inne niż obowiązkowe zajęcia. Zatem same przepisy Prawa oświatowego oraz Karty nauczyciela nadal dopuszczają zatrudnianie na innej podstawie niż umowa o pracę. Ponadto wykorzystanie dotacji następuje nie tylko poprzez zapłatę, ale również poprzez realizację celów. Ponownie rozpoznając sprawę w drugiej instancji SKO stwierdziło, że podnoszone zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie skutkują koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. jest nieaktualny, skoro decyzja została ponownie i skutecznie doręczona pełnomocnikowi, który złożył odwołanie. Z kolei zarzuty naruszenia przepisów postępowania dowodowego nie uwzględniały tego, że dokumenty z kontroli i audytów są jedynie dowodami w niniejszym postępowaniu i podlegają ocenie, jak każdy inny dowód. Nie ma żadnego wymogu, by postępowanie w sprawie zwrotu było wszczynane po zakończeniu postępowania kontrolnego, skoro to ostatnie postępowanie jest od niego niezależne, oparte na innych przepisach i nie jest obligatoryjne przed wydaniem decyzji określających dotację do zwrotu. SKO dostrzegło, że Prezydent, opierając się na wynikach kontroli, nie przedstawił szerszej własnego stanowiska i nie odniósł się do argumentów strony, czego wymaga od niego art. 11 i 107 § 3 k.p.a. Nie uniemożliwiało to jednak podjęcia merytorycznej decyzji przez SKO, gdyż orzekając w drugiej instancji SKO dokonuje nie tyle kontroli zaskarżonej decyzji, co ponownie rozpatrują sprawę zgodnie z zasadą dwuinstancyjności z art. 15 k.p.a. SKO ustaliło, że w 2018 r. Fundacja otrzymała dotację w wysokości 63.416,47 zł i tę kwotę rozliczyła. Prezydent zakwestionował dwie faktury na usługi edukacyjne rzecz Fundacji E w L. na łączną kwotę 17 609,60 zł. Wymieniona Fundacja była wpisana do KRS pod nr [...] od 17 sierpnia 2016 r. do 29 września 2023 r. K. P. (PESEL [...] ) był członkiem zarządu od 17 stycznia 2019 r. do 11 września 2023 r., a następnie jej likwidatorem. Wcześniej K.P. był członkiem organu nadzoru Rady Fundacji od dnia jej powołania do 12 marca 2018 r. Obie Fundacje były więc ze sobą osobowo powiązane, co dodatkowo obligowało organ prowadzący szkołę do jasnych i opartych na rzeczywistych wydatkach szkoły zasad rozliczeń ze współpracującą fundacją. Z ustaleń audytu Dyrektora lAS z 13 września 2012 r. wynikało, że umowa o świadczenie usług edukacyjnych w Szkole [...] została zawarta z Fundacją E.w L. w dniu 30 grudnia 2017 r. na okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r., zmieniona w dniu 31 lipca 2018 r. na okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 sierpnia 2018 r. SKO po uzupełnieniu akt sprawy o powyższą umowę stwierdziło, że Fundacja zleciła do wykonania czynności polegające na prowadzeniu nauczania poszczególnych przedmiotów. Wysokość wynagrodzenia z tytułu ww. usługi została ustalana jako procent z kwoty dotacji oświatowej otrzymanej w miesiącu bieżącym przez Szkołę [...] i wynosiła 62,65% otrzymanej dotacji, z wyjątkiem miesięcy wakacyjnych lipiec i sierpień, w których wysokość wynagrodzenia wynosiła 30% otrzymanej dotacji (§ 4 ust. 2 umowy). Wynagrodzenie to mogło zostać zwiększone o kwotę poniesionych przez Zleceniobiorcę kosztów związanych z wykonaniem umowy oraz o kwotę dodatkowego wynagrodzenia po akceptacji Zleceniodawcy (§ 4 ust. 3 umowy). Na wniosek sprawy do akt sprawy włączono także dzienniki lekcyjne, z których wynika że działalność oświatowa była prowadzona, czego organy nie kwestionowały. Zdaniem SKO zastosowany przez Fundację sposób wynagradzania Fundacji E w L. od otrzymanej dotacji utrudnia stwierdzanie, czy otrzymane wynagrodzenie było uzasadnione wykonaną pracą, jej nakładem, ilością i jakością wykonanych zadań. Działanie takie jest sprzeczne z normatywnymi celami dotacji oświatowej. Przyjęcie bowiem, że całą sumę dotacji lub jej znaczną część można na podstawie umowy cywilnoprawnej przekazać innemu podmiotowi stale współpracującemu i powiązanemu w ten sposób z dotowaną fundacją, uniemożliwia dokonanie rzeczywistej kontroli wydatku z perspektywy celu określonego w art. 35 u.fz.o. i zasad jego finansowania z art. 44 ust. 3 pkt 1 u.f.p. SKO wyjaśniło przy tym, że wskazywane przez Fundację wyroki dotyczą innych stanów faktycznych. Jednocześnie SKO nie może natomiast wypowiadać się co do wyników z kontroli i audytów innych szkół, na które powołuje się Fundacja. Uzasadnione było także nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. z uwagi na interes społeczny w sytuacji, gdy zachodziła uzasadniona obawa przedawnienia zobowiązania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik Fundacji zaskarżył decyzję w całości, zarzucając jej: 1. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 15 § 1 k.p.a. poprzez wznowienie postępowania, pomimo braku przesłanek do zastosowania tej instytucji; 2. Naruszenie art. 70 § 1 i § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 16 listopada 2023r. pomimo upływu terminu przedawnienia oraz uznaniu, iż zaistniały przesłanki uzasadniające przerwanie biegu terminu przedawnienia; a nadto naruszenie: 1. art. 6 i 8 §1 i § 2 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w przedmiocie zwrotu dotacji wbrew zasadzie praworządności oraz zasadzie zaufania, a także zasadzie utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, tj. nie przeprowadzenie własnych ustaleń przez organ w toku postępowania administracyjnego, a jedynie powielenie ustaleń dokonanych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.; prowadzenia postępowania wbrew wynikom innych kontroli i postępowań administracyjnych (załączonych przez stronę do pisma z dnia 10 sierpnia 2023r., w szczególności sprawozdania z audytu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia 25 kwietnia 2022r. na okoliczność prawidłowości funkcjonowania szkół [...], rozliczania dotacji oświatowej, w szczególności prawidłowości rozliczania z dotacji oświatowej kosztów nabycia usług edukacyjnych w tym zajęć dodatkowych (fakultetów) oraz kontroli NIK; 2. art. 7, 75 § 1, 77 § 1 k.p.a., 78 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez nie ustalenie stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy materialnej na podstawie wszechstronnie zebranego i ocenionego materiału dowodowego, a jedynie powielenie ustaleń Dyrektora IAS a także pominięcie wniosku dowodowego o załączenie kompletu akt z audytu (wniosek w piśmie z dnia 10 sierpnia 2023r.) oraz w konsekwencji naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całości sprawy w ramach II instancji. Wobec powyższego Fundacja wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem administracyjnym. W uzasadnieniu Fundacja zawarła dalsze argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniosło o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO z 9 stycznia 2025r. nr SKO.FD/41.4/156/2024/11499 uchylająca decyzję SKO z 13 maja 2024r. i utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta z 16 listopada 2023r. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania - jako wyjątek od reguły trwałości decyzji administracyjnej - stanowi tzw. tryb nadzwyczajny. Jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie postępowanie nadzwyczajne zostało zainicjowane przez SKO z urzędu z powołaniem się na podstawę wznowienia przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Stanowi on, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Z akt administracyjnych wynika, że SKO decyzją z dnia 13 maja 2024 r. uchyliło decyzję Prezydenta w całości i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu wskazane zostało, że termin przedawnienia upłynął 15 marca 2024r., a SKO nie stwierdziło przerwania biegu przedawnienia na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej. Następnie w piśmie z 20 czerwca 2024 r. Prezydent poinformował SKO, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. zastosował 7 grudnia 2023r. środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Fundacji, o czym zawiadomiono ją 2 stycznia 2024 r. W aktach sprawy znajduje się dowód na zawiadomienia Fundacji o zastosowaniu środka egzekucyjnego w dniu 2 stycznia 2024r. Stosownie do art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej "Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny". Zatem zarówno zastosowanie środka egzekucyjnego, jak i zawiadomienie o nim nastąpiły przed upływem terminu przedawnienia. Wymienionych wyżej informacji nie posiadał ani Prezydent ani SKO prowadząc postępowanie zakończone decyzją SKO z 13 maja 2024 r. Nie jest zatem zasadny zarzut jej "przeoczenia", gdyż jej wówczas w aktach sprawy nie było. Zasadnie podnosi SKO, że podjęło działania mające na celu uzyskanie wszystkich danych mających znaczenie w spraw, czego dowodzi fakt skierowania do Prezydenta pisma z dnia 15 marca 2024r. o udzielenia informacji o wystąpieniu innych przyczyn zawieszenia lub przerwania biegu terminu zobowiązania. Uzyskało pismem z dnia 20 marca 2024r. zwrotną informację o ich braku. SKO istotne dla sprawy informacje pozyskało dopiero w piśmie Prezydenta z dnia 20 czerwca 2024 r. Sąd podziela stanowisko co do tego, że są one istotne bo mają wpływ na ustalenia co do przedawnienia zobowiązania i orzeczenie w sprawie. Gwoli przypomnienia, możliwość wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z uwagi na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uzależnione jest od łącznego wystąpienia następujących warunków: - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, - okoliczności faktyczne lub dowody są nowe, - okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, - okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą charakteryzować się przymiotem nowości. Błędy w postępowaniu dowodowym mogą uzasadniać wznowienie postępowania - ale tylko takie, które wynikają z braku wiedzy o istotnych dla sprawy okolicznościach, a nie z wadliwego ustalenia tych okoliczności. Bowiem błędne ustalenie okoliczności jest czymś innym, niż niewiedza o okoliczności, stanowiąca przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Białymstoku z 29 października 2025 r., sygn. akt I SA/Bk 373/25). Prawidłowo więc SKO stwierdziło wystąpienie pozytywnej przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i brak przesłanek negatywnych decyzji z art. 146 § 1 i 2 k.p.a. w postaci upłynięcia od dnia doręczania decyzji SKO 5 lat lub braku możliwości wydania w postępowaniu wznowieniowym innej decyzji niż o dotychczasowej treści. W tak ustalonym stanie sprawy należało na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylić decyzję SKO i wydać nową decyzją rozstrzygającą o istocie sprawy. Istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się ustalenia, czy koszt umowy z Fundacją E w L. na zakup "usług edukacyjnych" może zostać zakwalifikowany jako wydatek bieżący i zapłacony z dotacji oświatowej. W analogicznej sprawie do niniejszej zapadł wyrok WSA w Gliwicach z 9 grudnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 403/24. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela wyrażone tam stanowisko, dlatego też posłuży się użytymi tam argumentami. Problematyka dotacji, w tym ich zwrotu, jest przedmiotem regulacji zawartych w ustawie o finansach publicznych (wyrok WSA we Wrocławiu z 16 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 683/17). Jak wynika z art. 126 ustawy z 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2024r. poz. 1530; dalej: u.f.p.) dotacje to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Wskazując na brzmienie tego przepisu - w ocenie NSA - podstawę taką może stanowić sama ustawa o finansach publicznych, ustawa szczególna (odrębna) lub umowa międzynarodowa. Każdy wydatek dokonywany ze środków publicznych musi mieć swoje oparcie w przepisach prawa. NSA wskazuje na szczególny charakter środków finansowych przekazywanych w ramach dotacji, który wiąże się z tym, że środki te mogą być wykorzystane wyłącznie na określony cel, na realizację konkretnego zadania (wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1266/15). Ponadto cechą dotacji, o których mowa w art. 126 u.f.p. jest również poddanie ich wykorzystania kontroli (wyrok NSA z 8 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 4824/16). W innym orzeczeniu NSA formułuje tezę, zgodnie z którą środki przyznane w ramach dotacji mają "znaczony" charakter i podmiot je otrzymujący nie ma swobody w ich wykorzystaniu, chyba że pozwalają mu na to przepisy szczególne (por. wyrok NSA z 17 września 2003 r., sygn. akt III SA 2916/01). Inaczej, każda dotacja, zgodnie z przywołaną definicją zawartą w art. 126 u.f.p., służyć ma finansowaniu Iub dofinansowaniu realizacji zadań publicznych, a więc takich zadań, które istnieją w dacie przyznania prawa do ich finansowania lub dofinansowania (wyrok WSA w Poznaniu z 16 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Po 95/19). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy z 27 października 2017r. o finansowaniu zadań oświatowych (tekst jedn. Dz. U. z 2024r. poz. 754; dalej: u.f.z.o.) w brzmieniu obowiązującym w 2018 r. dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-30 i art. 32, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań placówek wychowania przedszkolnego, szkół łub placówek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na: 1) pokrycie wydatków bieżących placówki wychowania przedszkolnego, szkoły i placówki, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki, w tym na: a) wynagrodzenie osoby fizycznej zatrudnionej, w tym na podstawie umowy cywilnoprawnej, w przedszkolu, innej formie wychowania przedszkolnego, szkole lub placówce oraz osoby fizycznej prowadzącej przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego, szkołę łub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora przedszkola, szkoły łub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego - w wysokości nieprzekraczającej miesięcznie: - 250% średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, o którym mowa w art. 30 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2017 r. poz. 1189) - w przypadku publicznych przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół i placówek oraz niepublicznych przedszkoli, o których mowa w art. 17 ust. 1, oddziałów przedszkolnych w niepublicznych szkołach podstawowych, o których mowa w art. 19 ust. 1, i niepublicznych innych form wychowania przedszkolnego, o których mowa w art. 21 ust. 1, - 150% średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, o którym mowa w art. 30 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela - w przypadku niepublicznych przedszkoli, oddziałów przedszkolnych w niepublicznych szkołach podstawowych i niepublicznych innych form wychowania przedszkolnego, niewymienionych w tiret pierwszym, oraz niepublicznych szkół i placówek, b) sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe; Orzeczenie zwrotu przyznanej dotacji jest możliwe tylko wtedy, gdy w postępowaniu o jej zwrot organ jednoznacznie wykaże, że dotacja nie była wykorzystana na dofinansowanie zadań (por. wyrok NSA z 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2309/13). Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów stanowił art. 252 u.f.p. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania (ust. 3), zaś dotacjami nienależnymi są dotacje udzielone bez podstawy prawnej (ust. 4). Zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości (ust. 5). Warunkiem wystąpienia z żądaniem zwrotu dotacji jest stwierdzenie przez organ, że dotacja została "wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem". Ustalenia w tym zakresie stanowią element stanu faktycznego, a więc muszą być dokonane w postępowaniu wyjaśniającym, według reguł określonych w k.p.a. Zgodnie z art. 67 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Z perspektywy podmiotu dotującego wykorzystanie środków zgodnie z przeznaczeniem następuje wówczas, gdy fakt ten może zostać stwierdzony na podstawie stosownych dokumentów. W przeciwnym wypadku brak jest podstaw do takiego uznania (wyrok WSA w Warszawie z 19 lipca 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1102/12). W wyroku z 22 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 415/17 WSA w Olsztynie stwierdził także, że rozliczenie dotacji zgodnie z przeznaczeniem następuje na podstawie dokumentów, a nie zeznań świadków. Dowód w postaci zeznań świadków nie może zastępować dokumentów, lecz służyć ewentualnie weryfikacji ich wiarygodności. Sąd przy tym w pełni podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowym, że ciężar dowodu w sprawie prawidłowości wykorzystania dotacji spoczywa na stronie, która jest beneficjentem takiej pomocy. Nie ulega wątpliwości, że to na podmiocie dotowanym spoczywa ciężar wykazania, że otrzymana kwota dofinansowania została skonsumowana na realizację preferowanych przez dotującego celów (por. wyrok WSA w Łodzi z 3 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 1229/10). Za niedopuszczalne w świetle zasad określonych w art. 44 u.f.p. tj. zasady celowego, racjonalnego i oszczędnego wydatkowania środków publicznych, należy uznać takie interpretowanie zasad postępowania dowodowego, iż otrzymujący dotację nie ma obowiązku udokumentowania, że dotacja została wydatkowana na cele, na które została przyznana. Wynika to wprost z art. 252 ust. 1 u.f.p. (wyrok WSA w Warszawie z 12 stycznia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 3517/15). W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie wywiązały się z ciążącego na nich obowiązku dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.). Z ustaleń audytu Dyrektora lAS w K. z 13 września 2012 r. wynika, że umowa o świadczenie usług edukacyjnych w Szkole [...] s została zawarta z Fundację E w L. w dniu 30 grudnia 2017 r. na okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r., zmieniona w dniu 31 lipca 2018 r. na okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 sierpnia 2018 r. Na podstawie § 4 ust. 2 tej umowy Fundacja zleciła do wykonania czynności polegające na prowadzeniu nauczania poszczególnych przedmiotów. Wysokość wynagrodzenia z tytułu ww. usługi została ustalana jako procent z kwoty dotacji oświatowej otrzymanej w miesiącu bieżącym przez Szkołę [...] i wynosiła 62,65% otrzymanej dotacji, z wyjątkiem miesięcy wakacyjnych lipiec i sierpień, w których wysokość wynagrodzenia wynosiła 30% otrzymanej dotacji. Z kolei według § 4 ust. 3 umowy wynagrodzenie to mogło zostać zwiększone o kwotę poniesionych przez Zleceniobiorcę kosztów związanych z wykonaniem umowy oraz o kwotę dodatkowego wynagrodzenia po akceptacji Zleceniodawcy. Sąd zgadza się z SKO co do tego, że zastosowany przez Fundację sposób wynagradzanie Fundacji E w L. jest sprzeczny z normatywnymi celami dotacji oświatowej, a wypłacane wynagrodzenie nie było uzasadnione wykonaną pracą, jej nakładem, ilością i jakością wykonanych zadań. W ocenie Sądu bezpodstawnym jest zarzut Fundacji naruszenia art. 6 i 8 §1 i § 2 k.p.a. Kontrola przeprowadzona przez Prezydenta w istocie potwierdziła ustalenia poczynione przez Dyrektora lAS, co zostało przekazane w protokole z kontroli doręczonym Fundacji 24 lipca 2023 r. Kontrolujący zakwestionowali wydatki na kwotę 17.609,60 zł, na którą składa się faktura nr [...] z 31.01.2018 r. na kwotę 8.898,00 zł oraz faktura nr [...] z 28.02.2018 r. na kwotę 8.774,42 zł rozliczona z dotacji w kwocie 8.711,60 zł. Wydatki te dotyczą zlecenia przez Fundację firmie zewnętrznej wykonania czynności polegających na prowadzeniu nauczania poszczególnych przedmiotów. Usługi edukacyjne świadczone były przez Fundację E w L. na mocy zawartej umowy cywilnoprawnej. W badanej sprawie podkreślenia wymaga, że stwierdzenie okoliczności uzasadniających zwrot nastąpiło także w sprawozdaniu z audytu przeprowadzonego przez Dyrektora IAS w kierunku badania celowości i zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi otrzymanymi w 2018 r. Treść sprawozdania jest jednoznaczna i wyczerpująca, nie pozostawiająca wątpliwości nie tylko co dokonanych ustaleń, ale także ich podstaw. Nadto - na co zwrócił uwagę WSA w Gliwicach w wyroku z 12 lipca 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 157/23 - stanowi ono dokument urzędowy, któremu przysługuje zwiększona moc dowodowa. Zgodnie bowiem z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Natomiast według art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Jest to o tyle istotne, ponieważ -co wynika z art. 14 ust. 1 pkt. 3 Prawa oświatowego - szkołą publiczną jest szkoła, która zatrudnia nauczycieli posiadających kwalifikacje określone w odrębnych przepisach, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 2. Natomiast według art. 15 ust. 2 Prawa oświatowego w uzasadnionych przypadkach w szkole publicznej może być, za zgodą kuratora oświaty, a w przypadku szkoły artystycznej - ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, zatrudniona osoba niebędąca nauczycielem, posiadająca przygotowanie uznane przez dyrektora szkoły za odpowiednie do prowadzenia danych zajęć. Z przytoczonych przepisów wyraźnie wynika obowiązek zatrudniania nauczycieli przez szkołę. Wobec braku możliwości oceny postanowień umowy łączącej Fundację z Fundacją E w L. wyłączone jest dokonanie ustaleń co do prawidłowości stosowania wymienionych regulacji prawnych. Nie są uzasadnionymi zarzuty Fundacji co do braku wykorzystania przez orzekające w sprawie organy przedłożonych przez nią innych dokumentów wydanych w innych sprawach. SKO włączyło do akt sprawy dowody, o które wnosiła Fundacja i dokonała ich oceny, na co wskazała w uzasadnieniu swojej decyzji. Błędny jest także zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności. Zaskarżona decyzja została wydane przez SKO w I instancji postępowania wznowieniowego. Fundacja miała prawo wyboru złożenie od niej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub od razu skargi do sądu administracyjnego. Wybrała to drugie rozwiązanie, więc stawianie zarzutu naruszenia art. 15 k.p.a. jest chybione. Zdaniem Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady zaufania (art. 8 k.p.a.), zasady czynnego udziału strony (art. 10 k.p.a.), zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został dostatecznie ustalony i pozwalał na wydanie decyzji w sprawie. W związku z powyższym skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. ----------------------- #