III SA/Gl 292/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 września 2024 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Śląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Częstochowie z dnia 26 stycznia 2024 r. nr OR12-2024-019 w przedmiocie przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 26 stycznia 2024 r. nr OR12-2024-019 Dyrektor Śląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Częstochowie orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji z 24 listopada 2023 r. nr [...] Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. o odmowie przyznania skarżącej A. S. pomocy finansowej do zakupionej kukurydzy. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez organ II instancji wynika, że 19 października 2023r. skarżąca złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR wniosek o udzielenie pomocy finansowej dla podmiotu prowadzącego działalność w zakresie skupu zbóż lub obrotu zbożami do zakupionej kukurydzy niepoddanej procesowi suszenia. We wniosku strona zawnioskowała o pomoc finansową do 6251,92 ton kukurydzy niepoddanej procesowi suszenia, którą nabyła w okresie od 15 września 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. i co do której oświadczyła, że dokonała jej sprzedaży po 15 marca 2023r. Następnie 22 listopada 2023r. przesłała umowę sprzedaży kukurydzy nr [...] z 23 listopada 2022r., zawartą ze Spółką A. Sp. K. Po analizie wniosku, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. wydał 24 listopada 2023 r. decyzję o odmowie przyznania pomocy. Stwierdził bowiem, że sprzedaż kukurydzy niepoddanej suszeniu nie kwalifikuje strony do wsparcia. Od tego rozstrzygnięcia skarżąca wniosła odwołanie zarzucając decyzji Kierownika naruszenie przepisów postępowania poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji i dowolną ocenę zebranych dowodów, w tym faktur, a w konsekwencji uznanie, że skarżąca nie spełniła przesłanek pomocy określonych rozporządzeniem. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z § 13zzc ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie zadań ARiMR, w 2023 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, podmiotowi prowadzącemu działalność w zakresie skupu zbóż lub obrotu zbożami, który nabył od dnia 15 września 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. od producenta rolnego będącego producentem kukurydzy, któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, kukurydzę, która nie została poddana procesowi suszenia, zwaną dalej "mokrą kukurydzą". Stosownie do zapisów § 13zzc ust. 5 ww. rozporządzenia, do wniosku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, dołącza się kopie faktur VAT lub ich duplikaty potwierdzające: 1) nabycie mokrej kukurydzy od dnia 15 września 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r.; 2) sprzedaż kukurydzy po dniu 15 marca 2023 r. Na podstawie złożonych wraz z wnioskiem faktur organ przyznał, że w okresie od 15 września 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. strona nabyła 6251,92 ton kukurydzy niepoddanej procesowi suszenia. Stwierdził jednak, że z treści przepisu § 13zzc rozporządzenia w sprawie zadań ARiMR przy zastosowaniu wykładni celowościowej wynika, że pomoc przysługuje tylko podmiotowi, który po 15 marca 2023 r. dokonał sprzedaży kukurydzy suchej. Za taką interpretacją przemawia fakt, że w § 13zzc ust. 1 pkt 2 jak i w § 13zzc ust. 5 pkt 1 rozporządzenia jest mowa o nabyciu kukurydzy mokrej. Natomiast w § 13zzc ust. 5 pkt 2 ww. rozporządzenia użyte jest sformułowanie "sprzedaż kukurydzy po dniu 15 marca 2023 r." Skoro ustawodawca nie wskazał wyraźnie, jak zrobił to w § 13zzc ust. 1 pkt 2 rozporządzenia oraz w § 13zzc ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, że chodzi tu o sprzedaż kukurydzy mokrej, to - w ocenie organu odwoławczego - zasadnym jest przyjęcie takiej wykładni, że uprawniająca do wsparcia sprzedaż po 15 marca 2023 r. ma dotyczyć kukurydzy suchej. Organ odwołał się również do wykładni celowościowej przytaczając uzasadnienie do przedmiotowego przepisu dostępnego na stronie Rządowego Centrum Legislacji (https://legislacja.rcl.gov.pl/projekt/12374255/katalog/12988522# 12988522). Otóż jak wynika z uzasadnienia § 13zzc rozporządzenia, celem ustawodawcy było, aby pomoc otrzymały podmioty, które ze względu na dużą podaż ukraińskiej kukurydzy nie mogły sprzedać jej w odpowiedniej cenie. W związku z tym podmioty skupujące kukurydzę musiały przechowywać ją w magazynach i poddać procesowi suszenia. Zatem pomoc miała być udzielana tym podmiotom, które poniosły dodatkowe koszty w związku z sytuacją na rynku kukurydzy. Ponadto za tym, że pomoc przysługuje tylko podmiotom, które dokonały sprzedaży kukurydzy suchej przemawia również treść przepisu § 13zzc ust. 7 ww. rozporządzenia w sprawie zadań ARiMR, który wprowadza współczynnik korygujący mający na celu zrekompensowanie spadku wagi kukurydzy suchej w porównaniu do kukurydzy mokrej. Skoro spadek wagi może dotyczyć tylko kukurydzy suchej, to – zdaniem organu - należy uznać, że pomoc przyznawana jest tylko do sprzedaży kukurydzy suchej. Natomiast z pkt. 1 umowy kupna/sprzedaży nr [...] zawartej 23 listopada 2022 r. przez skarżącą jako sprzedającą wynika, że sprzedająca sprzedaje, a kupujący nabywa kukurydzę mokrą. Zgodnie z pkt 4 ww. umowy przedmiot umowy winien zawierać co najmniej wilgotność w przedziale 29,5 % - 30,5%. Wilgotność z przedziału 29,5% do 30,5%, w ocenie organu odwoławczego, świadczy o kukurydzy mokrej. Ziarno kukurydzy uznaje się za suche, gdy wilgotność wynosi ok. 14 %. § 13zzc rozporządzenia w sprawie zadań ARiMR nie precyzuje procentu wilgotności dla suchej kukurydzy, jednak np. minimalne wymogi jakościowe określone w załączniku 1 do rozporządzenia delegowanego komisji (UE) 2016/1238 z 18 maja 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do interwencji publicznej i dopłat do prywatnego przechowywania (Dz.U.UE.L.2016.206.15) określają maksymalną zawartość wilgoci dla kukurydzy na poziomie 13,5 %. Organ odwoławczy odniósł się do aneksu do umowy sprzedaży, na podstawie którego doszło do zmiany nazwy towaru z "kukurydza mokra" na "kukurydza" i dodania zapisu, iż sprzedający zobowiązuje się dostarczyć do magazynu kupującego towar: "kukurydzę z rękawa" oraz zmiany sposobu wyliczenia ceny sprzedaży. W ocenie organu odwoławczego ww. aneks nie potwierdza sprzedaży przez skarżącą kukurydzy suchej, a zapis pkt. 4 umowy, który nie został zmieniony aneksem, potwierdza możliwość sprzedaży towaru o wilgotności 29,5% - 30,5%. Również niezmieniony aneksem pkt 7 umowy nr [...] wskazuje, że pozwalała ona na sprzedaż kukurydzy o większej wilgotności, jednak przy wilgotności powyżej 30,5% będą naliczane potrącenia za każdy rozpoczęty 0,1% wyższej wilgotności. Natomiast skarżąca nie przedstawiła dowodów na okoliczność wilgotności sprzedawanej kukurydzy, a to ją, jako wywodzącą skutki prawne z tego faktu obciążał ciężar dowodu na podstawie art. 10a ust. 1b ustawy o ARiMR. Jakkolwiek określenie "kukurydza z rękawa" może wskazywać zarówno na kukurydzę suchą, jak i mokrą, to jednak skarżąca nie wskazuje ani na wykonanie suszenia kukurydzy ani na poniesienie związanych z tym kosztów. Organ zwrócił także uwagę, że zarówno umowa, jak i aneks przewidują, że cena końcowa za 1 tonę jest pomniejszana o 400 zł netto, a z aneksu wynika, że kwota ta jest zryczałtowaną stawką obejmującą koszt suszenia i ubytku masy ziarna wynikającego z jego wysuszenia. Skoro zaś sprzedana kukurydza nie została poddana suszeniu, to nie zostały spełnione przesłanki warunkujące udzielenie wsparcia. W skardze na tę decyzję Dyrektora strona zarzuciła: I. naruszenie prawa materialnego tj. § 13zzc ust. 5 pkt 2 w zw. z § 13zzc ust. 1 pkt 2 oraz 13zzc ust. 4 pkt 4 lit. b. rozporządzenia Rady Ministrów z 27 kwietnia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poprzez błędną wykładnię pojęcia "kukurydza" (przyjęcie, że do zakresu denotowania tego wyrażenia wchodzi jedynie kukurydza sucha), a nadto, przyjęcie w sposób dorozumiany, że za taką należy uznać wyłącznie kukurydzę o poziomie wilgotności "ok. 14%", podczas gdy - nawet jeśli przyjąć stanowisko, że "kukurydza" nie obejmuje mokrej kukurydzy - prawodawca nie stawia wymogu wilgotności ziarna na poziomie "ok. 14 %", a tylko "poddanie kukurydzy procesowi suszenia". II. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. 1) art. 80 k.p.a. poprzez dowolne przyjęcie założenia co do okoliczności faktycznych, że "poddane procesowi suszenia" mogły być tylko te ziarna kukurydzy, które odznaczają się wilgotnością na poziomie "ok. 14%", co nie odpowiada rzeczywistości (w warunkach polskich poddane procesowi suszenia mogą być nawet ziarna kukurydzy o poziomie wilgotności wyższej niż 31%), 2) art. 80 k.p.a. poprzez dowolną (nie zaś swobodną) ocenę zebranych dowodów, w tym przede wszystkim dokumentacji umownej oraz dokumentów księgowych (faktur), a w konsekwencji przyjęcie błędnych ustaleń faktycznych, że wnioskodawca nie występował jako sprzedawca "kukurydzy" w rozumieniu § 13zzc ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 kwietnia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (nie spełnił przesłanek otrzymania pomocy określonych tymże rozporządzeniem), 3) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1, art. 11 k.p.a. poprzez tolerowanie w obrocie decyzji z nienależycie sporządzonym uzasadnieniem prawnym i faktycznym, znacznie utrudniającym rzeczowe odniesienie się do przebiegu i wyniku postępowania dowodowego oraz ustaleń prawnych poczynionych przez organ I instancji (a w konsekwencji znacznie utrudniające także kontrolę instancyjną decyzji), w tym z użyciem sformułowań co najmniej sugerujących poczynienie "warunkowych ustaleń" faktycznych i prawnych ("jeżeli dotyczą sprzedaży przez wnioskodawcę kukurydzy niepoddanej procesowi suszenia" - s. 2 decyzji pierwszoinstancyjnej), III. naruszenia prawa materialnego, tj.: 1) art. 65 k.c. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji błędną wykładnię oświadczenia woli w postaci aneksu z 24 listopada 2022 r. Wobec wskazanych wyżej zarzutów, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. i zobowiązanie organu do wydania decyzji zgodnej z treścią jej wniosku. W uzasadnieniu skargi strona polemizuje z organem co do pojęcia kukurydzy suchej i oświadcza, że 400 zł upust jest jedynie sposobem udzielenia rabatu kupującemu, który z racji tego, że posiada silniejszą pozycję gospodarczą wymógł go na skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - dalej także: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy). Takich zaś wad zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie stwierdził. § 13zzc rozporządzenia Rady Ministrów z 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015r., poz.187 ze zm.) – dalej powoływane jako rozporządzenie, określa przesłanki udzielenia pomocy finansowej na realizację zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, podmiotowi prowadzącemu działalność w zakresie skupu zbóż lub obrotu zbożami. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie mają ust. 1-5 § 13zzc rozporządzenia. Wynika z nich, że pomoc jest przyznawana producentom rolnym na ich wniosek, złożony do 30 października 2023r. Stosownie do § 13zzc ust. 5 do wniosku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, dołącza się kopie faktur VAT lub ich duplikaty potwierdzające: 1) nabycie mokrej kukurydzy od dnia 15 września 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r.; 2) sprzedaż kukurydzy po dniu 15 marca 2023 r. (pogrubienie Sądu). I właśnie do relacji pomiędzy tymi pojęciami sprowadza się spór. W szczególności chodzi o ustalenie, czy pojęcie "kukurydzy" użyte w ww. rozporządzeniu obejmuje tylko ziarno suche czy zarówno mokre, jak i suche, a jeśli tylko suche, to na jakim poziomie i w oparciu o jakie przepisy winien być ustalony poziom wilgotności, aby ziarno mogło być uznane za suche. Odnośnie tych zagadnień Sąd orzekający podziela stanowisko organów obu instancji co do tego, że do otrzymania pomocy uprawnia jedynie sprzedaż kukurydzy suszonej, a strona dokonała zbycia ziarna nie poddanego suszeniu. W kwestii ustalenia znaczenia i wzajemnych relacji określeń "kukurydza" i "kukurydza mokra" zauważyć należy, że zgodnie z § 10 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 283) w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", do oznaczenia jednakowych pojęć używa się jednakowych określeń, a różnych pojęć nie oznacza się tymi samymi określeniami. Skoro ustawodawca posłużył się raz terminem "kukurydzy mokrej" a innym razem "kukurydzy" to oznacza to, że w obu przypadkach chodzi o ziarno o innych właściwościach i "kukurydza" jest czym innym niż "kukurydza mokra". Jest to więc kukurydza poddana procesowi suszenia, jak słusznie wywiódł organ odwoławczy. Zatem prawidłowa jest wykładnia powyższych przepisów zastosowana przez organy, przyjmująca, że w związku ze zdefiniowaniem "kukurydzy mokrej" jako niepoddanej procesowi suszenia (§ 13zzc ust. 1 pkt 2 rozporządzenia), użycie w § 13zzc ust. 5 rozporządzenia pojęcia "kukurydzy" w połączeniu z wymogiem poniesienia dodatkowych kosztów w wyniku braku stabilizacji na rynku kukurydzy spowodowanej agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy (§ 13zzc ust. 1 pkt 3 rozporządzenia) oznacza, że pomoc może być przyznana jedynie w razie sprzedaży po 15 marca 2023 r. kukurydzy, tj. kukurydzy wysuszonej (suchej). Nie zasługiwał zatem na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci § 13zzc ust. 5 pkt 2 w zw. z § 13zzc ust. 1 pkt 2 i § 13zzc ust.4 pkt 4 lit. b rozporządzenia poprzez błędną wykładnię pojęcia "kukurydza". Po wtóre, zasadnie powołał się organ na wykładnię celowościową. Celem wprowadzenia dopłat jest bowiem pomoc podmiotom prowadzącym działalność w zakresie handlu kukurydzą, które w związku z napływem dużej ilości kukurydzy z Ukrainy zmuszone były do przechowywania i suszenia ziarna i poniosły związane z tym koszty. Odnośnie natomiast prawidłowości ustaleń faktycznych przypomnieć należy, że z akt sprawy, w szczególności z pkt. 4 umowy sprzedaży zawartej przez skarżącą jako sprzedającą (karta 202 i nast. akt administracyjnych) wynika, że jej przedmiotem jest kukurydza o wilgotności zawierającej się w przedziale od 29,5% do 30,5%. Co prawda strony zawarły aneks do umowy, ale ten zapis pozostał niezmieniony. Faktem jest, że rozporządzenie nie określa jakie ziarno, tj. o jakim poziomie wilgotności należy uznać za mokre, a jakie jest już uznawane za suche. W tym zakresie organ odwołał się do minimalnych wymogów jakościowych określonych w części II załącznika I do rozporządzenia delegowanego komisji (UE) 2016/1238 z 18 maja 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do interwencji publicznej i dopłat do prywatnego przechowywania (Dz.U.UE.L.2016.206.15) określających maksymalną zawartość wilgoci dla kukurydzy na poziomie 13,5 %. Skarżąca stwierdziła w skardze, że ustalenie przez organ poziomu wilgotności dla kukurydzy poddanej suszeniu na poziomie 14% jest arbitralne i nieścisłe, co nie zasługuje na aprobatę w świetle wcyt. rozporządzenia 1308/2013. Tym niemniej – pomijając nawet powyższe wyjaśnienie oparte na przepisach prawa europejskiego - należy zauważyć, że na str. 6 skargi sama skarżąca odwołuje się do różnych źródeł, w których jednak poziom wilgotności dla kukurydzy suszonej określony jest w przedziale od 13% do 15,5%, a nie ok. 30%, jak w przypadku ziarna sprzedanego przez stronę. Odnośnie tego zagadnienia zauważyć przyjdzie, że przedmiotem sporu nie jest różnica wilgotności na poziomie 1 czy 2%. Kukurydza sprzedana przez stronę miała mieć wilgotność od 29,5% do 30,5%, co wskazuje, że dalece przewyższała nawet najwyższą powołaną przez stronę wartość dla kukurydzy suchej określoną na poziomie 15,5%. Fakt, że ziarno o wilgotności 13,5% do 15% nadal może wymagać suszenia np. do 13%, co podnosi skarżąca na stronie 6. skargi nie oznacza, że w obu przypadkach nie chodzi o kukurydzę suchą; co prawda poziom wilgotności w obu przypadkach jest inny, ale w obu chodzi o ziarno poddane procesowi suszenia, co w przypadku strony nie miało miejsca. Potwierdza to w istocie stanowisko organu, że przedmiotem sprzedaży była kukurydza mokra. Strona odwołuje się także do uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w P. o sygn. akt [...], w którym Sąd stwierdził, że ziarna kukurydzy zebrane wprost z pola mają 30% wilgotności, a ziarno o 15% wilgotności jest kukurydzą suchą. I znów, kukurydza sprzedana przez stronę odbiega od zebranej z pola jedynie o 0,5% in plus i in minus, co dodatkowo potwierdza, że przedmiotem sprzedaży była kukurydza nie poddana suszeniu. Istotny jest także aneks do umowy sprzedaży, zawarty 24 listopada 2022r. (karta 216), w którym strony postanowiły, że cena sprzedaży dostarczonej kukurydzy zostanie obliczona poprzez odjęcie od ceny skupu kukurydzy suchej stosowanej przez nabywcę kwoty 400 zł a kwota ta stanowi zryczałtowaną stawkę obejmującą m.in. koszt suszenia i ubytek masy wynikający z suszenia kukurydzy mokrej. Z powyższego ponad wszelką wątpliwość wynika, że przedmiotem umowy sprzedaży była kukurydza nie poddana suszeniu, a więc nadal "kukurydza mokra", a nie "kukurydza" w rozumieniu § 13zzc ust. 5 rozporządzenia. Dlatego nieuzasadnione okazały się zarzuty naruszenia prawa procesowego, co miało nastąpić poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonych dowodów i w konsekwencji błędnych ustaleń faktycznych. Odnosząc się do zarzutów skargi dot. naruszenia prawa procesowego należy także wspomnieć o treści art. 10a ust. 1b ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 1199), zgodnie z którym strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Natomiast skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność poddania sprzedanej kukurydzy procesowi suszenia, ani dowodów obalających twierdzenia organu, że kukurydza o poziomie wilgotności 29,5 do 30,5% jest kukurydzą mokrą, a więc nie uprawniającą do wsparcia. Co do zarzutu nienależytego uzasadnienia decyzji, Sąd go nie podziela. Wbrew zarzutowi skargi organ swoje rozstrzygnięcie uzasadnił obszernie, powołując zarówno ustalone fakty, dowody, w oparciu o które je ustalił, jak i treść przepisów prawa regulujących sporne zagadnienie oraz dokonał ich prawidłowej wykładni. Z powyższego wynika, że odmawiając przyznania pomocy organy obu instancji nie naruszyły prawa, stąd na podstawie art. 151 ppsa Sąd orzekł o oddaleniu skargi.