III SA/Gl 295/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Protokolant Referent-stażysta Weronika Leśniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi T. M. na czynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie wpisania terminu ważności uprawnień do kierowania pojazdami w dokumencie prawa jazdy 1. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności – wpisu terminu ważności uprawnień kategorii AM, A2, C1, C, C1E, CE w dokumencie prawa jazdy nr [...], 2. zasądza od Prezydenta Miasta R. na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 5 marca 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła skarga T. M. (M.), (dalej: skarżący, strona). Jako przedmiot zaskarżenia skarżący wskazał czynność Prezydent Miasta R. – miasta na prawach powiatu (dalej: Prezydent lub organ) – w drodze czynności materialno – technicznej z dnia 18 stycznia 2024 r. polegającą na wpisaniu terminu ważności uprawnień do kierowania pojazdami kategorii [...], [...], [...], [...] [...], [...], w dokumencie prawa jazdy w kolumnie nr 11. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny. Prezydent w drodze czynności materialno – technicznej załatwił wniosek skarżącego, który wnosił o wymianę dokumentu prawa jazdy kategorii [...], [...], [...], [...], [...], [...], przy czym w poprzednim dokumencie terminy ważności uprawnień skarżącego do kierowania poszczególnymi pojazdami były określone bezterminowo. Prezydent, w nowo wydanym dokumencie prawa jazdy wprowadził jednak termin końcowy, tj. datę wygaśnięcia tych uprawnień. Od tego rozstrzygnięcia skarżący złożył odwołanie, kierując je do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej: SKO, Kolegium). Kolegium postanowieniem z dnia 28 lutego 2024r., sygn. akt [...], stwierdziło niedopuszczalność odwołania, ponieważ czynności materialno – techniczne organów samorządu terytorialnego wyjęte są spod kognicji samorządowych kolegiów odwoławczych. W treści postanowienia pouczono skarżącego, iż właściwą drogą kwestionowania czynności materialno – technicznych jest złożenie skargi do sądu administracyjnego, zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej "p.p.s.a."). W tej sytuacji skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę, datowaną na dzień 5 marca 2024 r. Przedmiotem zaskarżenia jest omawiana wyżej czynność materialno – techniczna organu, w zakresie, w jakim dotyczy ujawnienia w dokumencie prawa jazdy terminów końcowych ważności poszczególnych uprawnień do kierowania pojazdami t.j., w części dotyczącej wpisania w kolumnie 11 dokumentu prawa jazdy wydanego skarżącemu w dniu 18 stycznia 2024r., w wierszach [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], terminu ważności wydanego prawa jazdy do kierowania pojazdami o kategoriach wymienionych w tych wierszach. Skarżący domaga się zmiany zaskarżonej czynności, Zaskarżonej czynności zarzucił: a) naruszenie przepisu § 29 ust. rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w niniejszej sprawie dokument prawa jazdy w wierszach [...], [...], [...], [...], [...]oraz [...], w kolumnie 11 winien określać termin ważności prawa jazdy. Wskazując na powyższe wniósł o : 1. zmianę zaskarżonej czynności i wpisanie w wierszach [...], [...], [...], [...], [...]oraz [...], w kolumnie 11 prawa jazdy symbolu "–" albo, 2. uchylenie zaskarżonej czynności i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Prezydenta Miasta R. oraz, 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według obowiązujących norm.  W uzasadnieniu skarżący m.in. wskazał, że dwukrotnie zdawał egzamin na prawo jazdy i 19 lipca 1991r. uzyskał bezterminowo uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii [...] oraz [...]. Natomiast 18 października 1994r. uzyskał bezterminowo uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii [...]oraz [...]. Z kolei w dniu 8 marca 2021r. uzyskał pozytywne badania lekarskie i psychologiczne pozwalające mi na zawodowe kierowanie pojazdami kategorii [...] oraz [...], ważne na okres pięciu lat czyli do dnia 8 marca 2026r. Uprawnienia te powinny być opisane w dokumencie prawo jazdy kodem [...] w kolumnie 12 (ograniczenia). Zdaniem skarżącego Prezydent w wydanym dokumencie prawa jazdy bezprawnie wpisał w kolumnie 11 (ważne do) datę ważności dla kategorii [...]oraz [...] do dnia 18 marca 2036 r., co jest tożsame z punktem 4b który oznacza datę ważności dokumentu prawa jazdy a nie uprawnień które strona ma wydane bezterminowo, a także w kategorii [...] oraz [...] oraz [...] oraz [...] w kolumnie 11 (ważne do) wpisał datę 8 marca 2026r. która jest tożsama z datą ważności jego badań lekarskich i psychologicznych pozwalających mu na zawodowe kierowanie pojazdami kategorii [...] oraz [...], dla których uprawnienie na kierowanie nie zawodowe również uzyskałem bezterminowo. Nadto skarżący wskazał, że zgodnie z przepisem § 29 ust. rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, w przypadku osób, które posiadały w dniu wejścia w życie ustawy uprawnienia do kierowania pojazdami, których data ważności nie była ograniczona orzeczeniem lekarskim lub psychologicznym, w pozycji "data ważności uprawnienia" umieszcza się symbol jako informację, że dana kategoria prawa jazdy jest ważna bezterminowo. Podsumowując skarżący wskazał że, prawidłowo wydany dokument prawa jazdy w kolumnie 11 (ważne do) nie powinien mieć żadnych wpisów ponieważ na posiadane kategorie uzyskał bezterminowe uprawnienia. W kolumnie 12 (ograniczenia) dla kategorii "[...], [...], [...], [...]" powinno być wpisane ograniczenie do dnia 8 marca 2026r. z kodem [...]. Skarżący wyjaśnił, iż od ww. czynności wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., zgodnie z pouczeniem przekazanym mu przez Prezydenta. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postanowieniu z dnia 28 lutego 2024r. wyjaśniło, że czynność wpisu do prawa jazdy terminu ważności objęta jest kontrolą sprawowaną przez sądy administracyjne. W związku z błędnym pouczeniem przekazanym przez Prezydenta Miasta R., zamiast wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Tym samym, niedochowanie przez niego terminu do wniesienia skargi, nastąpiło bez jego winy. Nadto uzasadnienie skargi wskazuje, iż podniesiony zarzut dotyczy wyłącznie wprowadzenia terminów końcowych obowiązywania uprawnień przyznanych bezterminowo pod rządami przepisów obowiązujących w dniu ich uzyskania. Ponadto skarżący powołał się na wydany w podobnej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 lipca 2020 roku (II SA/Rz 173/20). Jego zdaniem nie jest dopuszczalne, w drodze czynności materialno – technicznych związanych z wymianą dokumentu prawa jazdy, ograniczenie zakresu nabytych uprawnień do kierowania pojazdami, poprzez wprowadzenie terminu ich wygaśnięcia. W odpowiedzi na skargę Prezydent złożył wniosek o jej odrzucenie lub oddalenie. W ocenie organu skarga powinna być odrzucona, gdyż skarżący wniósł ją z przekroczeniem terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Na wypadek nieprzyjęcia przez Sąd tej koncepcji organ żąda oddalenia skargi, powołując się na okoliczność, iż dokonując kwestionowanej czynności materialno – technicznej, nie naruszył przepisów prawa materialnego, o których mowa w skardze. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ m.in. wskazał że, skarżący odebrał dokument prawa jazdy w dniu 18 stycznia 2024r., a zatem 30 dniowy termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego upłynął (z uwzględnieniem art. 83 § 2 p.p.s.a.) z dniem 19 lutego 2024r. Zatem skarga jako wniesiona po upływie ustawowego terminu winna ulec odrzuceniu, z tym zastrzeżeniem, że w myśl art. 53 § 2 zdanie drugie p.p.s.a. Sąd może uznać, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżącego i skargę rozpoznać. Nadto organ wskazał, że wpisy dotyczące daty ważności uprawnienia dot. kat. [...] i [...] zostały dokonane zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jednolity Dz. U. 2023 poz. 622 ze zm.) oraz § 10 ust. 3 pkt 10 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. 2016 poz. 231). Zaś wpisy dotyczące daty ważności uprawnienia kat. [...], [...],[...],[...]zostały dokonane zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 2 oraz art. 13 ust. 3 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami oraz § 10 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami. Wpis w prawie jazdy dotyczący ograniczenia (kod 95) - ważność kwalifikacji zawodowej - kat. [...],[...],[...],[...], został dokonany na podstawie art. 15 ustawy o kierujących pojazdami oraz § 10 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami.  Dokonując przedmiotowych wpisów organ miał na uwadze treść dokumentacji posiadanej w sprawie a mianowicie orzeczenia lekarskiego, świadectwa kwalifikacji zawodowej i orzeczenia psychologicznego. Organ zaakcentował, że dokonanie adnotacji w dokumencie prawa jazdy określającej termin ważności uprawnienia do kierowania pojazdami określonego rodzaju nie ogranicza tego uprawnienia jako takiego. Skoro bowiem np. utrata prawa jazdy (w tym również utrata jego ważności) nie jest tożsama z utratą uprawnień do kierowania pojazdami, to tym samym wpis w takim dokumencie określający datę ważności uprawnień nie posiada przesądzającego znaczenia o faktycznym ich ograniczeniu. Wynika to także ż tego, iż funkcją dokumentu prawa jazdy jest przede wszystkim funkcja informacyjna, stanowiąca potwierdzenie posiadanych przez kierowcę uprawnień. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądowej z mocy art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. mogą być inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Natomiast według art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a stosuje się odpowiednio. W art. 145 1 pkt 1 p.p.s.a ustawodawca określił przesłanki uwzględnienia skargi sądowoadministracyjnej wniesionej na decyzję administracyjną lub postanowienie. W przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona na czynność Prezydenta z zakresu administracji publicznej polegającą na wprowadzeniu w dokumencie prawa jazdy wpisu określającego termin ważności nadanych już uprzednio mocą decyzji uprawnień określonych kategorii. W ocenie Sądu czynność organu polegająca na wprowadzeniu ograniczenia czasowego w posługiwaniu się uprawnieniami określonych kategorii w prawie jazdy, wypełnia cechy czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa administracyjnego – art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Ma ona bowiem charakter władczy, gdyż definiuje czas korzystania przez osobę fizyczną z uprawnień przewidzianych w przepisach prawa materialnego, tj. w przepisach ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jednolity Dz. U. 2023 poz. 622 ze zm.), skierowana jest na zewnątrz aparatu administracyjnego i to wobec indywidulanie oznaczonego podmiotu – kierującego pojazdem. Dopuszczalność wniesienia skargi na tego rodzaju czynności organu administracji została wyraźnie przewidziana w przytoczonym art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a . Bliższego rozważenia wymaga natomiast kwestia zachowania ustawowego terminu złożenia skargi, przewidzianego w przepisie art. 53 § 2 p.p.s.a. Organ wyprowadza daleko idące wnioski z faktu domniemanego niezachowania przez skarżącego tego terminu, zapominając jednak, że dla stwierdzenia jego przekroczenia konieczne jest prawidłowe, nie budzące wątpliwości ustalenie daty początkowej. W tym kontekście należy zwrócić szczególną uwagę na bezsporny fakt zaniechania przez organ pouczenia w przedmiocie możliwości, trybu, sposobu i terminu zakwestionowania dokonanej czynności materialno – technicznej. Wskutek omawianego zaniechania skarżący złożył odwołanie do SKO, i dopiero z treści postanowienia tego organu dowiedział się, w jaki sposób powinien był tę czynność zaskarżyć. Sąd w niniejszym składzie nie reprezentuje poglądu, w myśl którego brak pouczenia o terminie zaskarżenia stanowi przesłankę wystarczającą do całkowitego pominięcia kwestii upływu okresu przewidzianego na wniesienie odpowiedniego środka. Problemem, na którym skupił się Sąd, jest ocena prawnego znaczenia faktu wniesienia przez skarżącego odwołania. Choć odwołanie było – jak słusznie stwierdza Kolegium – niedopuszczalne, to jednak decydujące znaczenie w omawianej kwestii ma dyspozycja przepisu art. 65 § 2 k.p.a., rozumiana w sposób uwzględniający aktualnie obowiązujący przepis art. 7a § 1 k.p.a. Należy mieć na uwadze, że nie istnieje przepis szczególny procedury administracyjnej, przewidujący sposób procedowania z pismem, które wpływa do organu, a które należy do zakresu kognicji sądu administracyjnego. Nie można – w przekonaniu Sądu – dokonywać wykładni rozszerzającej normy art. 66 § 3 k.p.a. w taki sposób, aby przepis adresowany wyraźnie do sądu powszechnego, pozostającego przecież poza systemem prawa publicznego, stosować również do sądów administracyjnych. Z drugiej strony trudno w sposób jednoznaczny i bezpośredni twierdzić, jakoby obowiązek przekazania pisma sądowi administracyjnemu wynikał wprost z artykułu 65 § 1 k.p.a., albowiem ten ostatni przepis rozstrzyga wyłącznie w zakresie przekazywania spraw pomiędzy organami administracji publicznej stosownie do ich właściwości. Należący teoretycznie do tej samej grupy norm przepis art. 65 § 2 k.p.a. ma natomiast odmienny charakter. Rezultatem jego prawidłowego zastosowania jest tylko i wyłącznie uznanie terminu wniesienia podania za zachowany, mimo błędnego określenia przez wnoszącego organu właściwego. Rozważenia wymaga więc jedynie kwestia stosowania art. 65 § 2 k.p.a., do pism należących do właściwości sądów administracyjnych. Dla potrzeb ustalenia właściwego kierunku wykładni pomocna jest, zdaniem Sądu, reguła rozstrzygania na korzyść strony wątpliwości co do treści (a więc również zakresu stosowania) normy prawnej. Reguła ta została przez prawodawcę umieszczona w art. 7a § 1 k.p.a. W systemie prawa procesowego, szczególnie procedury sądowoadministracyjnej, funkcjonuje zbliżone rozwiązanie, zawarte w dyspozycji art. 53 § 4 p.p.s.a.: termin do złożenia skargi uważa się za zachowany nawet wtedy, gdy strona wniosła ją z pominięciem obligatoryjnego pośrednictwa organu. Ten więc przepis, systemowo najbardziej zbliżony do omawianej kwestii, pozwolił Sądowi w niniejszym składzie na dokonanie wykładni przepisu art. 65 § 2 k.p.a. – tej mianowicie, iż w jej świetle termin jest zachowany również w razie wniesienia pisma, należącego do właściwości sądu administracyjnego, do organu administracji publicznej, przy tożsamości sprawy z punktu widzenia prawa materialnego. Przyjęcie, że termin do złożenia skargi został zachowany, oznacza w konsekwencji, po pierwsze, iż niesłusznie organ żądał odrzucenia skargi. Została ona wniesiona z zachowaniem terminu. Należy równocześnie zauważyć, że skarga przybrała w danym przypadku postać pisma zatytułowanego odwołaniem, mimo iż rozpatrzenie zawartych w nim zarzutów należało do właściwości sądu administracyjnego. W konsekwencji odwołanie to należało uznać za skargę, a późniejsze pismo skarżącego, tytułowane właśnie skargą, za jej uzupełnienie. Co więcej, stwierdzenie niedopuszczalności odwołania było równoznaczne ze stwierdzeniem kognicji sądu administracyjnego właśnie w zakresie rozpoznania tego błędnie nazwanego środka. Takiego więc znaczenia prawnego dopatruje się Sąd w działaniach strony skarżącej. Uznając skargę za wniesioną w terminie, Sąd rozpoznał z kolei zarzut skarżącego dotyczący naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię czy też niewłaściwe zastosowanie. Zarzut okazał się słuszny. Sąd podziela całkowicie poglądy, wyrażane już wcześniej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, sprowadzające się do przyjęcia, iż nie jest możliwe odebranie stronie praw słusznie i niewątpliwie nabytych – na podstawie aktu publicznoprawnego – w drodze czynności materialno-technicznej. Stanowisko takie reprezentował w szczególności skład orzekający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w sprawie oznaczonej sygn. akt. II SA/Rz 173/20. Nie można – w przekonaniu Sądu – dokonywać wykładni odmiennej od prezentowanej w tym orzeczeniu, albowiem byłoby to posunięciem sprzecznym z zasadą państwa prawnego (Art. 2, Art. 7 Konstytucji RP). Jak więc słusznie stwierdzono w uzasadnieniu wspomnianego orzeczenia WSA w Rzeszowie, organ nie mógł, w oparciu o przedłożone przez skarżącego dokumenty, modyfikować treści wcześniej wydanych rozstrzygnięć. Uznanie za poprawne stanowiska organu doprowadziłoby do sytuacji, w której złożenie wniosku o wymianę dokumentu prawa jazdy z powodu zmiany danych, o których mowa w art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o kierujących pojazdami stwarzałoby podstawę do przeprowadzenia powtórnej weryfikacji posiadanych przez wnioskodawcę uprawnień, w tym uprawnień nabytych bezterminowo, co pozostaje w sprzeczności z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. Dlatego Organ, dokonując w nowym dokumencie prawa jazdy skarżącego wpisu daty ważności uprawnienia do kierowania pojazdami poszczególnych kategorii, zamiast kreski oznaczającej bezterminową ważność tego uprawnienia, umieścił daty końcowe, naruszając w ten sposób przepisy art. 16 § 1 k.p.a. oraz § 29 ust. 1 rozporządzenia w sprawie dokumentów w sposób, którym miał istotny wpływ na treść czynności z zakresu administracji publicznej, z konsekwencjami wynikającymi z art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. Słuszność przedstawionego wyżej kierunku wykładni potwierdza treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt K. 5/13, OTK - A 2013/9/137, wypowiedziane w związku z kontrolą konstytucyjności art. 124 ust. 6 ustawy o kierujących pojazdami. Trybunał Konstytucyjny, omawiając zmiany ustawodawcze polegające na wprowadzeniu terminów ważności prawa jazdy, stwierdził, że art. 124 ust. 6 ustawy o kierujących pojazdami powoduje zmianę charakteru dokumentu prawa jazdy wydanego pod rządami poprzednich przepisów, który z upływem terminów wymiany utraci ważność, a jego wymiana na dokument prawa jazdy według nowego wzoru spowoduje, że utraci on bezterminowy charakter. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 omawianej ustawy, wszystkie dokumenty prawa jazdy wydane według nowego wzoru mają ściśle określony termin ważności. Nie utracą jednak bezterminowego charakteru uprawnienia do kierowania pojazdami nabyte przez osoby pod rządami poprzednich przepisów. Przy ubieganiu się o wydanie nowego prawa jazdy osoby te nie będą bowiem musiały ponownie ubiegać się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami, które to uprawnienia nabyły już pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów. W konsekwencji powyższych ustaleń prawnych oraz faktycznych Sąd zobligowany był za skargą uznać, że objęta kontrolą czynność materialno – techniczna, w postaci wpisu terminu ważności uprawnienia do kierowania pojazdami dokumentu prawa jazdy, została podjęta z istotnym naruszeniem obowiązujących regulacji (zawartych m.in. we wspomnianej ustawie o kierujących pojazdami), a więc w sposób bezskuteczny. Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent zobligowany będzie mocą art. 153 p.p.s.a. uwzględnić wypowiedziane wyżej stanowisko Sądu i wydać skarżącemu nowy dokument prawa jazdy potwierdzający posiadanie bezterminowego uprawnienia do kierowania pojazdami. Z przedstawionych przyczyn Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.). Zasądzona kwota 697 zł stanowi zwrot wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 200 zł, zwrot wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej w wysokości 480 zł. oraz zwrot opłaty za pełnomocnictwo w wysokości 17 zł.