III SA/Gl 299/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Starszy referent Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2023 r. sprawy ze sprzeciwu J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 24 marca 2023 r. nr SKO.A/41.1/8/2023/2314/KC w przedmiocie odmowy cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych uchyla zaskarżoną decyzję. Przedmiotem sprzeciwu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach – dalej Kolegium, Organ II instancji - z dnia 24.03.2023r., którą to po rozpatrzeniu odwołania J. G. Zastępcy Prokuratora Rejonowego w R., od decyzji Burmistrza K. z dnia 5 stycznia 2023r. nr [...] w przedmiocie odmowy cofnięcia J. B. – dalej strona, skarżący zezwolenia nr [...] z dnia 26 marca 2014r. na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % do 18% alkoholu z wyjątkiem piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Stan sprawy jest następujący; Decyzją z dnia 5 stycznia 2023r. nr [...] doręczoną Prokuratorowi Burmistrz K. odmówił cofnięcia J. B. zezwolenia nr [...] z dnia 26 marca 2014r. na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % do 18% alkoholu z wyjątkiem piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży (ważne od 1 kwietnia 2014r. do 31 marca 2024r.). Pismem z dnia 16 stycznia 2023r. J. G. Zastępca Prokuratora Rejonowego w R. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach zarzucając organowi naruszenie przepisów materialnego, tj. art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji o cofnięciu zezwolenia nr [...] z dnia 26 marca 2014r. na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % do 18% alkoholu z wyjątkiem piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach po rozpoznaniu odwołania uznało, iż zasługuje ono na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zwróciło uwagę, że decyzja Burmistrza K. z dnia 5 stycznia 2023r. nr [...] formalnie stanowi jeden dokument, jednak w znaczeniu materialnym zawiera w sobie 2 decyzje administracyjne, ponieważ rozstrzyga 2 indywidualne sprawy administracyjne. Sprawy te wynikają z tej samej podstawy prawnej, lecz z innego stanu faktycznego, gdyż dotyczą dwóch odrębnych zezwoleń na sprzedaż alkoholu, przyznanych odrębnymi decyzjami administracyjnymi. Stąd też Kolegium uznało za zasadne rozpatrzenie zasadności odmowy cofnięcia przedsiębiorcy poszczególnych zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży/restauracji P zlokalizowanej w K. przy ul. [...], w drodze odrębnych decyzji administracyjnych. Kolegium przywołało treść art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi podnosząc iż "ratio legis art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy polega na prewencyjnym zobowiązaniu osoby legitymującej się zezwoleniem na sprzedaż alkoholu do szczególnej współpracy w dziedzinie niwelowania niekorzystnych skutków jakie wywołuje konsumpcja alkoholu, zwłaszcza przez osoby nieletnie bądź młodociane. Decyzja w sprawie cofnięcia zezwolenia ma charakter związany, co oznacza, że w razie wystąpienia przesłanki cofnięcia zezwolenia organ administracji publicznej jest zobligowany do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia. Kolegium po przeanalizowaniu materiału dowodowego stwierdziło, iż pismem z 29 lipca 2022r. Zastępca Prokuratora Rejonowego w R. zwrócił się do Burmistrza K. o rozważenie z uwagi na treść art. 18 ust. 10 pkt 3 u.w.t.p.a. zasadności posiadania zezwolenia na sprzedaż alkoholu przez lokal P w K., z uwagi na fakt zgłaszania przez sąsiadów powtarzającego się w okresie ostatnich 6 miesięcy, przynajmniej dwukrotnie w miejscu sprzedaży alkoholu lub najbliższej okolicy zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. We wniosku wskazano, że kwestię tę zgłaszał D. P. oraz inni bezpośredni sąsiedzi lokalu P. Mając na uwadze powyższe organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w sprawie zbadania, czy zachodzą przesłanki określone w treści art. 18 ust. 10 pkt 3 u.w.t.p.a. w zakresie sprzedaży alkoholu przez lokal P w K.. W odpowiedzi na pismo organu pierwszej instancji Zastępca Komendanta Komisariatu Policji w K. pismem z dnia 14 września 2022r. nr [...] przekazał wykaz interwencji przeprowadzonych w okresie od 1 stycznia 2022r. do 30 czerwca 2022r. lokalu P w K. przez policjantów KP w K. z których wynikało, iż potwierdzone 3 interwencje policyjne dotyczą zakłócania ciszy nocnej, hałasu dobiegającego z lokalu powodowanego przez głośną muzykę. Interwencje te dotyczą zdarzeń zakłócających porządek publiczny i spoczynek nocny przez działalność restauracji P zlokalizowanej w K. przy ul. [...] w najbliższym sąsiedztwie prowadzonego przez stronę lokalu. Zastępca Komendanta Komisariatu Policji w K. pismem z dnia 6 października 2022r. nr [...] poinformował także organ I instancji, że podczas interwencji w dniu 19 lutego 2022r. o godz: 22:41 pouczony został DJ, który puszczał muzykę na imprezie okolicznościowej i nie był badany na zawartość alkoholu w organizmie, natomiast w czasie interwencji w dniu 23 kwietnia 2022r. o godz: 23:05 pouczona została managerka lokalu, która była odpowiedzialna za imprezę okolicznościową i nie była badana na zawartość alkoholu w organizmie. Zdaniem organu odwoławczego decyzja w przedmiocie odmowy cofnięcia zezwolenia nr [...] z dnia 26 marca 2014r. na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w restauracji P zlokalizowanej w K. przy ul. [...], jest przedwczesna albowiem decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Kolegium ustaliło, że w restauracji P w K. doszło do kilkukrotnego zakłócenia w okresie 6 miesięcy porządku publicznego, które to zakłócenia zostały potwierdzone po sprawdzeniu zgłoszenia przez funkcjonariuszy Policji. Jednak zdaniem organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne uznanie, że organ pierwszej instancji w toku prowadzonego postępowania ustalił w sposób nie budzący wątpliwości, iż w niniejszej sprawie nie zaistniał związek przyczynowy pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego, a sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży. Organ prowadzący postępowanie w zaskarżonej decyzji skupił się przede wszystkim na tym jakie kroki podjął przedsiębiorca w celu ograniczenia emisji hałasu z restauracji P oraz w jakiej odległości znajdują się budynki okolicznych mieszkańców, natomiast te okoliczności nie są przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu i nie mają znaczenia dla ustalenia spełnienia przesłanek wskazanych w art. 18 ust. 10 pkt 3 u.w.t.p.a. . . W ocenie Kolegium nie każdy przypadek naruszenia porządku publicznego, w szczególności zakłócenie ciszy nocnej, musi mieć związek ze sprzedażą i spożywaniem napojów alkoholowych, jednak to na organie ciąży obowiązek wykazania poprzez przeprowadzenie wszechstronnego postępowania dowodowego, czy w sprawie zaistniał bądź też nie związek przyczynowy pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego, a sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży. Burmistrz K. powinien zatem ustalić, czy gdyby nie przedmiotowa działalność, to nie doszłoby do wskazanych zakłóceń porządku publicznego, ponieważ posiadanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wymaga szczególnej dbałości i ostrożności uprawnionego podmiotu w kwestii zachowania porządku publicznego zarówno w lokalu, jak i w najbliższej okolicy, gdzie jest sprzedawany alkohol. W konsekwencji w ponownie prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji winien uzupełnić zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, celem usunięcia występujących w sprawie wątpliwości, a w szczególności uzyskać notatki funkcjonariuszy Policji sporządzone w trakcie poszczególnych interwencji (w szczególności z dnia 4 czerwca 2022r.) oraz przesłuchać funkcjonariuszy Policji, którzy dokonywali interwencji w restauracji P w celu ustalenia okoliczności tych interwencji. W ocenie Kolegium organ powinien również zwrócić się do świadka D. P. o udostępnienie do akt sprawy nagrania agresywnych zachować gości restauracji P, o którym wspominał w trakcie przesłuchania w dniu 21 października 2022r., a także uzyskać informację, czy w posiadaniu świadka są również inne dowody zachowań gości lokalu. Reasumując w ocenie organu II instancji organ I instancji powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe w trybie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. i w sposób niebudzący wątpliwości ustalić, czy w niniejszej sprawie zaistniał związek przyczynowy pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego, a sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży. Skoro tego w sprawie nie dokonano tym samym podjęcie decyzji po myśli art. 138 § 1 k.p.a. jest zdaniem Kolegium słusznym. Końcowo wskazało Kolegium, iż wyjaśnienie ww. kwestii po raz pierwszy dopiero na etapie postępowania odwoławczego stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), W sprzeciwie skarżący podniósł, iż umknęło uwadze SKO, że zgodnie z linią orzeczniczą wydaną na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy "Zakłóceniem porządku publicznego w rozumieniu art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 487 ze zm.) są wszelkie nieakceptowalne z punktu widzenia porządku publicznego zdarzenia mające związek z dystrybucją napojów alkoholowych, niekoniecznie z nabyciem przez konkretnego uczestnika zdarzenia alkoholu w danym punkcie, a o związku przyczynowym pomiędzy zakłóceniem porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych można mówić gdy zostanie wykazane, że gdyby nie sprzedaż napojów alkoholowych to nie doszłoby do zakłócenia porządku publicznego. W sytuacji gdy nie zostanie stwierdzone, że osoby zakłócające porządek publiczny są pod wpływem alkoholu, nie można uznać aby wykazano omawiany związek przyczynowy." Jeśli zatem z informacji uzyskanej z Komisariatu Policji w K. wprost wynika, że nie badano osób na obecność alkoholu, jak zatem obiektywnie może dojść do stwierdzenia, że osoby zakłócające porządek publiczny miały być pod wpływem alkoholu? Idąc dalej, jak na podstawie ewentualnych nagrań organ I instancji ma potwierdzić lub wykluczyć, czy osoby udokumentowane na tych nagraniach są pod wpływem alkoholu? Skarżący nadmienił, że jeśli nagrania mają dostarczyć informacji, czy zachowanie osób na nich uwiecznionych, jest agresywne, to pozostaje to bezprzedmiotowe dla niniejszej sprawy. Samo agresywne zachowanie nie jest wystarczającą przesłanką do zastosowania art. 18 ust. 10 pkt 3 w/w ustawy. W konsekwencji w ocenie skarżącego, brak było podstaw do wydania, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. zaskarżonej decyzji kasatoryjnej. Organ w odpowiedzi na sprzeciw wniósł o jego oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje; Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."), stanowiący, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Instytucja sprzeciwu od decyzji została wprowadzona ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935). Dodany tą ustawą art. 64a p.p.s.a. stanowi, że od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zmianą tą wyłączono możliwość wnoszenia skarg na decyzje kasacyjne organu odwoławczego pozostawiając ich kontrolę jedynie w ramach nowego środka - sprzeciwu, na podstawie którego sąd ocenia tylko istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 p.p.s.a.), natomiast w przypadku nieuwzględnienia - oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.). Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną jest przede wszystkim ustalenie, czy rzeczywiście zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd co do zasady, nie jest uprawniony aby odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2219/15). Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Oznacza to, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Niezbędne jest zatem przekonujące wykazanie w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy oraz ich wpływ na rozstrzygnięcie. Z użycia w art. 138 § 2 k.p.a. zwrotu "z naruszeniem norm prawa procesowego", jak się wskazuje w literaturze przedmiotu i orzecznictwie wynika, że wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 138 § 2 k.p.a. jest dopuszczalne wyjątkowo i stanowi wyraźny wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2653/14). Nakazuje to przyjąć, że naruszenie norm prawa procesowego dotyczy wyłącznie przepisów regulujących postępowanie wyjaśniające, a nie jakichkolwiek przepisów postępowania, chyba że organ odwoławczy wykaże, że naruszenie tych innych przepisów miało wpływ na postępowanie wyjaśniające. W rezultacie jako niedozwolone należy oceniać takie uzasadnianie decyzji kasacyjnej, które jest dyktowane naruszeniem przez organ pierwszoinstancyjny norm prawa materialnego, zarówno w aspekcie niewłaściwej ich wykładni jak i zastosowania. Wynika to z faktu, że decyzja wydawana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może kształtować stosunku materialnoprawnego (por. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. VIII, Warszawa 2020 r., art. 138.). W konsekwencji, sprzeciw - co do zasady - nie jest środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z regulacją art. 138 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt I OSK 2606/20). Obowiązkiem Sądu, rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest zatem wyłącznie zajęcie stanowiska w kwestii, czy dostrzeżone przez organ odwoławczy uchybienia w postępowaniu dowodowym, dawały podstawę do uznania, iż nie doszło do wyjaśnienia sprawy w zakresie koniecznym do jej rozstrzygnięcia i czy ten brak rzeczywiście wpływał na jej rozstrzygnięcie. Konieczny do wyjaśnienia zakres okoliczności faktycznych powinien być na tyle szeroki i istotny, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. mogłoby skutkować naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). W rozpatrywanej sprawie organ II instancji wykazał, że zakres materiału dowodowego niezbędnego do uzupełnienia wykracza poza ramy uzupełniającego postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 136 § 1 k.p.a. Dokonana przez Sąd analiza materiału dowodowego nie potwierdza prawidłowości rozważań zawartych w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Po pierwsze nie można zaaprobować poglądu SKO, iż nowe ustalenia mają służyć do wykazania czy w sprawie zaistniał bądź nie związek przyczynowy pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego, a sprzedażą napojów alkoholowych przez punkt sprzedaży w restauracji P przy ul. Kolejowej w K. Wprawdzie Kolegium słusznie zaznaczyło, iż po myśli art. 18 ust. 10 pkt 3 u.w.t.p.a. podstawą do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu z wyjątkiem piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży jest ustalenie związku przyczynowego pomiędzy zakłócaniem porządku publicznego, a sprzedażą napojów alkoholowych przez daną placówkę handlową jednak w obecnym stanie sprawy i dokumentów w aktach zgromadzonych brak jest w ocenie Sądu możliwości prowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia tych okoliczności . Zaznaczenia wymaga, iż Burmistrz K. podjął działania w celu wyjaśnienia czy gdyby nie przedmiotowa działalność, to nie doszłoby do wskazanych zakłóceń porządku publicznego. Zgromadził w sprawie obszerny materiał dowodowy. W szczególności uzyskał dowody z zeznań świadków z dni dokonanych interwencji przez Policję w lokalu P i uzyskał informacje od organów ścigania na okoliczność przebiegu dokonanych interwencji. I tak z pisma Komisariatu Policji z 14.09.2022r ( vide k 6 akt sprawy) wynika, iż powodami interwencji zgłaszanych przez D. P. w dniach 19.02.2022r., 23.04.2022r. 04.06.2022r. z godzin 22.02 i 23.42 była wyłącznie muzyka dudniąca w restauracji, dudnienie basy, głośna muzyka. Podczas interwencji z 19.02.2022r i 23.04.2022r pouczony przez Policję DJ który puszczał muzykę i managerka lokalu odpowiedzialna za imprezę nie byli badani na zawartość alkoholu w organizmie. Z pisma Komisariatu Policji w K. z 06.10.2022r vide k- 7, 8 akt sprawy) wystosowanego na zapytanie Burmistrza, czy funkcjonariusze Policji przeprowadzający interwencje 19.02.2022r. i 23.04.2022r. stwierdzili, iż zakłócanie porządku publicznego miało związek ze spożywaniem alkoholu i było spowodowane przez osobę będącą pod wpływem alkoholu wynika, iż okoliczności tej nie badano. Także z zeznań świadków za wyjątkiem D. P. który był inicjatorem interwencji Policji w podanych wyżej datach, a to K. M. , J. B. M. K., E. J. nie wynika byli oni świadkami zakłócania ciszy nocnej z powodu sprzedaży alkoholu w lokalu P. Oceniając materiał dowodowy wyczerpująco zgromadzony w sprawie i oceniając stan faktyczny na jego podstawie ustalony Burmistrz K. w decyzji z dnia 05.01.2023r. wprost wskazał iż "przyczyną tych interwencji każdorazowo był hałas podawany przez zgłaszającego, którego źródłem była głośna muzyka w restauracji "P". Działania Policji każdorazowo kończono pouczeniem, bądź sporządzeniem notatki służbowej, bez jakichkolwiek innych czynności. Nigdy w badanym okresie funkcjonariusze Policji nie przeprowadzili badania trzeźwości kogokolwiek spośród gości przebywających w lokalu, jego obsługi, bądź osób postronnych. Dokumentacja zgromadzona przez Policję nie wskazuje na sprzedaż alkoholu w lokalu "P", jako przyczynę zachowań będących powodem interwencji Policji. Już ujawnienie w postępowaniu tej okoliczność daje podstawę do odmownego załatwienia wniosku Prokuratora Rejonowego w R." Zestawiając zatem to stanowisko poparte dowodami zawartymi w aktach sprawy, zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie brak jest zatem przesłanek do prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w znacznym zakresie przez organ I instancji. W jaki bowiem sposób organ ten po upływie tak długiego obecnie okresu czasu od dokonanych 4 krotnych interwencji Policji w 2022r. w lokalu P obecnie ma zebrać dowody mające na celu ustalenie, iż zakłócenie porządku publicznego w K. było spowodowane z uwagi na spożycie alkoholu przez gości lokalu P. Skoro wówczas nie badano osób na obecność alkoholu obecnie badanie tej okoliczności zdaniem sądu jest już spóżnione. Nawet obecne przesłuchanie funkcjonariuszy Policji, którzy brali udział w interwencjach nie może skutkować takimi ustaleniami skoro w dniach faktycznych interwencji w lokalu P badań takich nie dokonano. Podobnie należy ocenić pogląd Kolegium, iż organ winien zwrócić się o udostępnienie nagrać od D. P. agresywnych zachowań gości skoro i tak nagrania te nie mogą potwierdzić, iż było to spowodowane spożyciem alkoholu w lokalu P. A skoro tak to prowadzenie w sprawie postępowanie dowodowego po myśli art. 138 § 2 k.p.a. nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że doszło do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., dlatego na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.