III SA/Gl 300/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 1 czerwca 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 1 czerwca 2017 r. W skardze D. G., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wraz ze skargą nadesłano uwierzytelniony odpis formularza PPF, jednakże formularz ten nie zawierał podpisu wnioskodawcy. Pismem z [...] r. wezwano ustanowionego w sprawie pełnomocnika do uzupełnienia tego braku, informując zarazem, że niewykonanie wezwania w terminie siedmiu dni spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W zakreślonym terminie nadesłano niepodpisaną kserokopię wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 10 lutego 2017 r. Zarządzeniem z 1 czerwca 2017 r. pozostawiono wniosek skarżącego bez rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący pismem z [...] r. wniósł sprzeciw, w którym stwierdził, że brak jest podstaw do pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wskazał, że pismem z [...] r. D. G. samodzielnie uzupełnił żądany brak formalny i przedłożył w terminie podpisany wniosek o przyznanie prawa pomocy, tym samym nie zaistniały podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Sprzeciw jest niezasadny, a zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu. Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony w wymaganej formie lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.) Z powyższego wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy ma sformalizowany charakter. Pełnomocnik skarżącego w sprzeciwie wskazał, że pismem z [...] r. D. G. samodzielnie uzupełnił żądany brak formalny i przedłożył w terminie podpisany wniosek o przyznanie prawa pomocy. Rzeczywiście skarżący w zakreślonym terminie nadesłał pismo z [...] r., jednakże w jego załączeniu nadesłał jedynie kserokopię złożonego już do akt, niepodpisanego formularza PPF z 10 lutego 2017 r. Jak wynika z akt sprawy skarżący nieprawidłowo uzupełnił brak formalny wniosku o przyznanie prawa pomocy i do chwili obecnej brak ten nie został uzupełniony. Zasadnie zatem referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 260 § 1-3 oraz art. 257 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.