III SA/Gl 300/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2017 r. przy udziale - sprawy ze skargi D.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z [...]nr [...], po rozpatrzeniu odwołania D.G., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...]r. nr [...], odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...]r. nr [...], utrzymanej w mocy ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w K. z [...]r. nr [...]. W podstawie prawnej organ powołał art. 233 § 1 pkt 1, art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2015r. poz. 613 ze zm., zwaną dalej O.p.). Przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy organ wyjaśnił, że 18.07.2008r. Strona zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzony z USA używany samochód osobowy marki ACURA RL o nr nadwozia [...], rok produkcji 2005, z silnikiem o zapłonie iskrowym o pojemności skokowej 3471 ccm. Wartość celną importowanego pojazdu zadeklarowano w kwocie [...]USD na podstawie dowodu zakupu z 18.06.2008r., która została powiększona o koszty transportu poniesione do miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty ([...]USD). Po wszczęciu z urzędu i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Naczelnik Urzędu Celnego w R. decyzją z [...]r., ustalił wartość celną przedmiotowego pojazdu na kwotę [...]zł, określił niezaksięgowaną kwotę długu celnego, określił należny z tytułu importu podatek akcyzowy oraz podatek od towarów i usług (VAT). Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z [...]r., uchylił w całości to rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z [...]r. nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego w R. umorzył postępowanie w zakresie określenia niezaksięgowanej kwoty wynikającej z długu celnego wszczęte postanowieniem z [...]r., określił elementy kalkulacyjne według zasad określonych w przepisach prawa celnego na potrzeby prawidłowego określenia kwoty akcyzy oraz podatku od towarów i usług należnych z tytułu importu towaru w wysokości: wartość celna towaru: [...]PLN; stawka cła: 10%; kwota cła: [...]PLN. Określił kwotę akcyzy należnej z tytułu importu towaru w wysokości [...]PLN oraz kwotę podatku od towarów i usług, należnego z tytułu importu towaru w wysokości [...]PLN. Wezwał też Stronę do uiszczenia różnicy pomiędzy podatkami zadeklarowanymi w zgłoszeniu celnym, a określonymi decyzją - w łącznej kwocie [...]PLN (różnica w akcyzie wynosiła [...]PLN, natomiast różnica w podatku VAT [...]PLN). Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z [...]r. nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 2 września 2014r. sygn. akt III SA/Gl 295/14 oddalił skargę na ww. decyzję. Przedmiotowy wyrok WSA stał się prawomocny z dniem 3 października 2014r. Strona w oparciu o art. 258 § 1 pkt 1 O.p. 19 września 2016r. wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...]r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku Strona przywołała postanowienie Sądu Rejonowego w G. z [...]r. sygn. akt [...], z którego wynika, że Sąd postanowił umorzyć postępowanie karne wobec D.G., tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 kks, wobec przedawnienia jego karalności. W tej sytuacji strona stwierdziła, że decyzje nakładające na Stronę obowiązek uiszczenia należności podatkowych są bezprzedmiotowe i uiszczona kwota [...]PLN winna ulec zwrotowi jako nadpłata z art. 72 § 1 O.p. Dyrektor Izby Celnej w K. po rozpatrzeniu ww. wniosku, działając jako organ I instancji, decyzją z [...]r. nr [...], odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...]r. nr [...], utrzymanej w mocy ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w K. z [...]r. nr [...]. Organ stwierdził, iż nie zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości decyzji, o której mowa w art. 258 § 1 pkt 1 O.p., zatem brak jest podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. W odwołaniu od tej decyzji Strona wniosła o jej uchylenie i stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...]r. ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego, a to art. 258 § 1 pkt 1 O.p. poprzez odmowę stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, mimo iż na skutek umorzenia postępowania karno - skarbowego stała się ona bezprzedmiotowa; 2. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, mimo że na skutek umorzenia postępowania karno - skarbowego stała się ona bezprzedmiotowa. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w decyzji z [...]r., stwierdzając, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniała wskazana przez Stronę przesłanka z art. 258 § 1 pkt 1 O.p. Organ podkreślił, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...]r., a także utrzymująca ją w mocy ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. z [...]r. nie są decyzjami bezprzedmiotowymi. Decyzje zostały wydane w sprawie określenia kwoty podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług, które należne były z tytułu importu samochodu osobowego marki ACURA RL o nr nadwozia [...] ujętego na dokumencie SAD nr [...]z 18.07.2008r. Adresatem decyzji oraz podatnikiem zobowiązanym do zapłaty należności podatkowych był D.G. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "A" D.G.. Organ przypomniał, iż D.G. zaskarżył ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który prawomocnym wyrokiem z 2 września 2014r. sygn. akt III SA/G1 295/14 oddalił skargę. Odnosząc się do argumentu Strony, że umorzenie postępowania karnego na skutek przedawnienia jego karalności w sprawie ewentualnego przestępstwa popełnionego przez Stronę, stanowi o bezprzedmiotowości decyzji wydanych w przedmiocie należności podatkowych, organ odwoławczy podniósł, że postępowanie karne jest postępowaniem odrębnym od postępowania administracyjnego (podatkowego). Zarówno postępowanie administracyjne (podatkowe) jak i postępowanie karne czy też postępowanie kamo - skarbowe ma inne cele, tj. celem postępowania administracyjnego jest określenie skutków prawnych stwierdzonego stanu faktycznego, natomiast celem postępowania karnego skarbowego jest stwierdzenie, czy doszło do przestępstwa lub czynu karalnego a następnie do ustalenia winnego popełnienia danego czynu zabronionego i ukaranie go. Następnie organ powołał treść art. 15 § 1 ustawy z dnia 10.09.1999r. Kodeks karny skarbowy (tekst jednolity Dz. U. z 2016r. poz. 2137 ze zm., dalej Kks) gdzie uregulowany został obowiązek uiszczenia należności publicznoprawnej, argumentując, że orzeczenie zapadłe w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie zwalnia od obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej. Zdaniem organu pociągnięcie do odpowiedzialności i ukaranie sprawcy za popełnienie przestępstwa czy wykroczenia skarbowego nie zwalnia go od obowiązku uregulowania uszczuplonej należności publicznoprawnej. Określenie wymiaru tej należności publicznoprawnej leży w zakresie kompetencji odpowiednich organów finansowych, które wydają decyzję w trybie postępowania administracyjnego (tu: podatkowego). Na marginesie organ wskazał, iż od powyżej zasady - wyrażonej w art. 15 § 1 Kks istnieją odstępstwa. Według art. 15 § 2 Kks. w razie orzeczenia przepadku przedmiotów, ściągnięcia ich równowartości pieniężnej lub obowiązku uiszczenia ich równowartości pieniężnej wygasa obowiązek uiszczenia należności publicznoprawnej dotyczącej tych przedmiotów. Regulacja ta przewiduje - wygaśnięcie obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej w sytuacji kiedy orzeczono przepadek przedmiotów, ściągnięcie ich równowartości pieniężnej lub nałożono obowiązek uiszczenia ich równowartości pieniężnej. W ten sposób nie dochodzi do podwójnego obciążania skazanego: raz z tytułu orzeczenia przepadku, a drugi raz z powodu konieczności uiszczenia należności publicznoprawnej związanej z przedmiotami, co do których orzeczono przepadek. Natomiast w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca orzeczenie przepadku przedmiotów, orzeczenie ściągnięcia ich równowartości pieniężnej lub orzeczenie obowiązku uiszczenia ich równowartości pieniężnej, bowiem w postępowaniu karno-skarbowym jak sama Strona wskazuje postępowanie zostało umorzone z uwagi na przedawnienie jego karalności. Organ wyjaśnił też, że mając na uwadze wniosek pełnomocnika Strony, Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z [...]r. włączył do materiału dowodowego przedmiotowego postępowania postanowienie Sądu Rejonowego w G. z [...]r. sygn. akt [...], umarzające postępowanie karne wobec D.G.. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że Sąd postanowił umorzyć postępowanie karne wobec D.G. oskarżonego o to, że w dniu [...]r. w Oddziale Celnym w G., poprzez podanie w zgłoszeniu celnym w procedurze dopuszczenia do obrotu nieprawdziwej wartości transakcyjnej towaru w postaci samochodu marki Acura RL, nr nadwozia [...] według dokumentu SAD nr [...], wprowadził organ celny w błąd, przez co naraził budżet Państwa na uszczuplenie podatku akcyzowego oraz podatku VAT w łącznej wysokości [...]zł, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 Kks, wobec przedawnienia jego karalności. Przedawnienie karalności stanowi tzw. bezwzględną przeszkodę procesową, którą organ prowadzący postępowanie obowiązany jest badać z urzędu w każdym stadium postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, iż zobligowany był umorzyć postępowanie karne w sprawie przeciwko D. G. wobec przedawnienia karalności zarzucanego mu przestępstwa karalnego. Organ podkreślił, iż nie neguje postanowienia Sądu Rejonowego w G. z [...]r. o umorzeniu postępowania karnego. Natomiast mając na uwadze wskazane powyżej argumenty dotyczące odrębności postępowania podatkowego i karnego oraz treść art. 15 § 1 Kks, w którym zawarta została regulacja dotycząca obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej, umorzenie postępowania karnego na skutek przedawnienia jego karalności nie stanowi o bezprzedmiotowości decyzji wydanych w przedmiocie należności podatkowych. Odnosząc się do wskazanego przez pełnomocnika Strony naruszenia przepisów postępowania tj. art. 162 § 1 i § 2 Kpa organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania powołany przez Stronę akt prawny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, strona działając przez pełnomocnika wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji i organu I instancji wydanych w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług, zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego, a to art. 258 § 1 pkt 1 O.p., poprzez odmowę stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, mimo iż na skutek umorzenia postępowania karno- skarbowego stała się ona bezprzedmiotowa; 2. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, mimo że na skutek umorzenia postępowania karno- skarbowego stała się ona bezprzedmiotowa; 3. przepisów postępowania, a to art. 122 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy; 4. przepisów postępowania, a to art. 187 § 1 O.p. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W uzasadnieniu skargi strona zasadniczo powtórzyła argumenty podnoszone w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Kontroli Sądu poddano decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...]r. utrzymującą w mocy własną decyzję z [...]r., odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...]r., określającej D. G. m.in. kwotę akcyzy oraz kwotę podatku od towarów i usług należnych z tytułu importu towaru. Zdaniem organu, postanowienie Sądu umarzające postępowanie karne wobec D.G., oskarżonego o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 Kks, wobec przedawnienia jego karalności, nie stanowi przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji. Strona skarżąca natomiast uważa, że przedawnienie karalności ww czynu zabronionego skutkuje bezprzedmiotowością decyzji i obowiązkiem stwierdzenia jej wygaśnięcia. Podstawę zarówno wniosku Skarżącego, jak i wydanych w sprawie decyzji stanowił art. 258 § 1 pkt 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, organ podatkowy, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli stała się bezprzedmiotowa. Słusznie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę, że cechami stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z uwagi na bezprzedmiotowość decyzji są m.in.: 1) wtórność wobec przesłanek wygaśnięcia decyzji - kiedy następuje, zaistniała już sytuacja powodująca konieczność usunięcia decyzji z obrotu prawnego jako wygasłej; 2) kończy stan niepewności - dzięki stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji podatnik nie ma wątpliwości, czy decyzja wygasła, czy też dalej obowiązuje; 3) brak jakiegoś elementu stosunku prawnego; 4) stan prawny definitywny, a nie przejściowy; 5) charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny - stwierdzenie wygaśnięcia decyzji formalnie jedynie potwierdza fakt bezprzedmiotowości decyzji, gdy z powodu zdarzeń faktycznych lub prawnych realizacja praw lub obowiązków wynikających z decyzji stała się niemożliwa lub niecelowa (zob. wyrok NSA z dnia 7 maja 2002 r. sygn. akt III SA 2708/00); 6) zachodzi wówczas, gdy z powodu usunięcia któregoś z elementów stosunku prawnego, o którym rozstrzyga decyzja, brak jest przedmiotu postępowania, czyli konkretnej sprawy, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r., III SA 2225/01; (tak: Tomasz Król w Komentarzu praktycznym "Wygaśnięcie decyzji podatkowej" ABC nr 184986). Słusznie też zauważył organ, że w judykaturze oraz literaturze przyjmuje się, iż bezprzedmiotowość wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych (tak: S. Presnarowicz, J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, W. Stachurski "Ordynacja podatkowa. Komentarz" - opublikowano: LEX, 2013). Bezprzedmiotowość decyzji ma miejsce wówczas, gdy przestał istnieć jeden z elementów stosunku prawnego będącego przedmiotem decyzji, a zatem podmiot lub przedmiot tego stosunku, albo gdy nastąpiła zasadnicza zmiana sytuacji faktycznej lub prawnej. Może to nastąpić z powodu zgonu podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji lub zmiany w stanie prawnym ze skutkiem wstecznym (tak. B. Gruszczyński i A. Kabat w komentarzu do art. 258 ustawy - Ordynacja podatkowa w Komentarz - Ordynacja podatkowa S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński. R.M. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek). W rozpoznawanej sprawie żadna z tych sytuacji nie ma miejsca. Decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...]r., a także utrzymująca ją w mocy ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. z [...]r. nie są decyzjami bezprzedmiotowymi. Decyzje zostały wydane w sprawie określenia kwoty podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług, które należne były z tytułu importu samochodu osobowego marki ACURA RL ujętego na dokumencie SAD nr [...]z 18.07.2008r. Adresatem decyzji oraz podatnikiem zobowiązanym do zapłaty należności podatkowych był D.G. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "A" D.G.. Decyzje te podlegały badaniu sądowoadministracyjnemu, gdyż strona zaskarżyła decyzję drugoinstancyjną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który prawomocnym wyrokiem z 2 września 2014r. - sygn. akt III SA/Gl 295/14 oddalił skargę. Nie stwierdził przy tym, iż doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych w trybie art. 70 § 1 O.p. Należy zaznaczyć, że przedawnienie zobowiązania podatkowego powoduje wygaśnięcie tego zobowiązania wynikające z upływu czasu - terminu określonego przepisami prawa. Materialnoprawnym skutkiem spowodowanego przedawnieniem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego określonego decyzją właściwego organu, jest niemożność domagania się wykonania zobowiązania, tj. jego uiszczenia przez podmiot zobowiązany (podatnika), zarówno dobrowolnego, jak i poprzez egzekucję. Nie oznacza to jednak, że zobowiązanie podatkowe nie istniało w kwocie określonej decyzją, ponieważ materialnoprawnym skutkiem wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego jest właśnie stwierdzenie, że zobowiązanie podatkowe powstało w określonej kwocie. Tego zaś skutku przedawnienie zobowiązania podatkowego nie może podważyć. Zatem skoro w momencie orzekania zobowiązanie podatkowe nie przedawniło się, (decyzja I instancyjna została wydana [...]r., a decyzja II instancyjna została wydana [...]r., zaś odebrana 27.12.2013 r.) co zostało zresztą potwierdzone przez WSA w Gliwicach wskazanym wyżej prawomocnym wyrokiem z 28.10.2014 r., to nie może odnieść pożądanych skutków prawnych argument strony, że umorzenie postępowania karnego na skutek przedawnienia jego karalności w sprawie ewentualnego przestępstwa popełnionego przez Stronę, stanowi o bezprzedmiotowości decyzji wydanych w przedmiocie należności podatkowych. Słusznie też wskazał organ, że postępowanie administracyjne (podatkowe) jak i postępowanie karne czy też postępowanie karno- skarbowe ma inne cele, tj. celem postępowania administracyjnego jest określenie skutków prawnych stwierdzonego stanu faktycznego, natomiast celem postępowania karnego skarbowego jest stwierdzenie, czy doszło do przestępstwa lub czynu karalnego a następnie do ustalenia winnego popełnienia danego czynu zabronionego i ukaranie go. Zauważyć też przyjdzie, że orzekając w sprawie karno-skarbowej Sąd Rejonowy w postanowieniu z [...] r. orzekł o umorzeniu postępowania karnego, wskazując, że z mocy art. 44 § 1 Kks w zw. z art. 70 § 1 O.p. doszło do przedawnienia karalności zarzucanego czynu z dniem 31 grudnia 2013 r. Zatem brak jest jakiejkolwiek sprzeczności pomiędzy organami administracyjnymi i sądem karnym, co do ustalenia okresu przedawnienia w rozpoznawanej sprawie. Sąd karny stwierdził przedawnienie zobowiązania podatkowego z końcem 2013 r, a więc już po wydaniu decyzji. Zdaniem Sądu przedawnienie zobowiązania podatkowego, po wydaniu decyzji nie wpływa ani na zaistnienie okoliczności (zdarzenia), jakie skutkowało powstaniem obowiązku podatkowego, ani na przekształcenie się tegoż obowiązku w zobowiązanie podatkowe. Nie zmienia także ani osoby zobowiązanej (podatnika), ani też organu podatkowego oraz jego właściwości miejscowej i rzeczowej. Wszystkie te elementy pozostają niezmienione z tego właśnie względu, że przedawnienie zobowiązania podatkowego nie stanowi elementu stosunku prawnego będącego przedmiotem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. W tym stanie rzeczy niezasadny okazał się wniosek strony skarżącej żądający stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Słusznie też wskazał organ w odpowiedzi na skargę, że wyrok NSA z 8 września 2011 r. sygn. akt I GSK 512/10, na który powołuje się strona, dla potwierdzenia swych racji, zapadł w innym stanie faktycznym i nie odnosi się do rozpoznawanej sprawy. Niezasadne też okazały się zarzuty naruszenia art. 162 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem przepisy te nie miały zastosowania w sprawie, gdyż zgodnie z art. 3 § 1 pkt 2 ww. ustawy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm.), z wyjątkiem przepisów działów IV (dotyczy udziału prokuratora w postępowaniu), V (uchylony) oraz VIII (dotyczy składania skarg i wniosków). Nie doszło też do naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p., albowiem w toku postępowania organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 191 O.p. na podstawie zebranego materiału dowodowego dokonały oceny okoliczności sprawy, zaś ocena ta zgodna jest z wymogami wiedzy, doświadczenia i logiki oraz znajduje pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. To, że organ podatkowy dokonał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje Strona nie świadczy jeszcze o niezebraniu i nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i naruszeniu art. 187 § 1 O.p.. Postępowanie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Strona miała zapewniony aktywny udział w postępowaniu prowadzonym w pierwszej instancji, miała możliwość składania wyjaśnień i dowodów oraz skorzystania z prawa wglądu do akt. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm).